VII SA/Wa 398/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VIISA/Wa 398/10 U Z A S A D N I E N I E Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 83 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 - z późn. zm.) po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej wykonanego utwardzenia placu z wydzielonymi miejscami postojowymi, ogrodzonego łańcuchem na słupkach stalowych na nieruchomości położonej przy ul. [...] [...] w W., nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] rozbiórkę części utwardzonego placu znajdującego się na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] [...] w W., poprzez usunięcie czerwonych kostek betonowych wydzielających stanowiska postojowe oraz rozbiórkę ogrodzenia, który stanowi łańcuch na słupkach stalowych. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...].09.2007r. wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] pismo Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] [...] dotyczące wybudowania parkingu samochodowego na sąsiedniej nieruchomości położonej przy ul. [...] [...] w W. przez Wspólnotę tej nieruchomości. W dniach [...].11.2007r. oraz [...].12.2007r. przeprowadzono oględziny, podczas których ustalono, iż w odległości 4 metrów od ściany budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] [...] został wykonany parking z wydzielonymi miejscami postojowymi dla 10 samochodów. Parking został utwardzony kostką betonową szarą z wydzieleniem stanowisk kostką czerwoną, ogrodzono go łańcuchem na słupkach stalowych z zamykanym wjazdem. Wymiary parkingu wynoszą 25,65 m x 10,0 m. Parking usytuowany został w ostrej granicy działki należącej do Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] [...] w W. W czasie kontroli inwestor przedstawił "zgłoszenie budowy utwardzonego placu przy budynku [...]", złożone w dniu [...].06.2006r. do Delegatury Biura Naczelnego Architekta Miasta Urzędu [...] w [...]. Organ uznał, że inwestor wykonał roboty budowlane, które wykraczały poza zakres objęty zgłoszeniem, gdyż dokonane przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. [...] [...] zgłoszenie zamiaru budowy, dotyczyło jedynie utwardzenia placu przy budynku [...] [...]. Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].01.2008r. wstrzymano prowadzenie robót budowlanych związanych z wykonaniem utwardzenia placu z wydzielonymi miejscami postojowymi ogrodzonego łańcuchem - na nieruchomości przy ul. [...] [...] w [...]. Następnie decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].03.2008r. nałożono na Wspólnotę Mieszkaniową [...] obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na usunięciu czerwonych kostek betonowych wydzielających stanowiska postojowe oraz usunięciu ogrodzenia, w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych utwardzonego placu do stanu zgodnego z prawem, tj. określonego w zgłoszeniu. W dniu [...].12.2008r. została przeprowadzona kontrola, która wykazała, iż decyzja z dnia [...].03.2008r. nie została wykonana. W tej sytuacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał rozbiórkę w zakresie wskazanym w opisanej wyżej decyzji z dnia [...] kwietnia 2009r. Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w [...], wniosła odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nakazującej rozbiórkę części utwardzonego placu poprzez usunięcie czerwonych kostek betonowych wydzielających stanowiska postojowe oraz rozbiórkę ogrodzenia, który stanowił łańcuch na stalowych słupkach. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że zaskarżana decyzja narusza art. 6 oraz art. 61 § 1 Kpa w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Postępowanie zostało bowiem wszczęte na podstawie wadliwego wniosku, podpisanego wyłącznie przez przewodniczącego zarządu sąsiedniej wspólnoty. Zaskarżana decyzja zdaniem odwołującej się Wspólnoty narusza art. 6 Kpa oraz art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego nieobjętego jego dyspozycją (tj. zastosowanie do robót ukończonych). Nadto wskazano, że decyzja rażąco narusza naczelne zasady postępowania administracyjnego w postaci: 1) zasady prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa), poprzez wydanie decyzji bez zbadania stanu faktycznego sprawy, 2) zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 §1 Kpa), 3) art. 9 Kpa poprzez niedbalstwo w zakresie prawidłowej reprezentacji podmiotów biorących udział w postępowaniu, 4) art. 9 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez niewystarczające uzasadnienie okoliczności faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia, przyjęcie, iż przedmiotowy plac utwardzony stanowi "parking" z "wydzielonymi" kostką czerwoną "miejscami postojowymi" oraz, że ogrodzenie podlegało obowiązkowi zgłoszenia, Podniesiono bezpodstawne nałożenie obowiązku rozbiórki ogrodzenia, podczas gdy nie podlegało ono obowiązkowi zgłoszenia gdyż nie było położone w sąsiedztwie miejsc publicznych. Zgłoszenie nie określało koloru kostki. Kostka czerwona nie stanowiła o wydzieleniu stanowisk postojowych, gdyż jej pasy, biegnące wzdłuż placu, dzielą go wertykalnie na części dużo większe niż stanowiska postojowe samochodów. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2009r., po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] od decyzji nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej [...] rozbiórkę części utwardzonego placu poprzez usunięcie czerwonych kostek betonowych wydzielających stanowiska postojowe oraz rozbiórkę ogrodzenia, łańcucha na słupkach stalowych - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Podzielił jednak organ II instancji zarzut Wspólnoty Mieszkaniowej, iż postępowanie administracyjne zostało wszczęte na podstawie wadliwego wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...], bowiem pismo Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z dnia [...].09.2007r., wszczynające postępowanie, podpisane zostało przez tylko jednego członka zarządu wspólnoty – A. S. Zdaniem organu wskazane uchybienie nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Nadto powołane przez inwestora stwierdzenie nieważności postanowienia wydanego w trybie art. 50 ust. 1 nie powoduje konieczności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, a tym samym decyzja z art. 51 ust. 3 pkt 2 mogła zostać wydana. W odniesieniu do zarzutu zastosowania przepisu art. 51 ust. 3 do stanu faktycznego nie objętego dyspozycją tego przepisu - zastosowanie go do robót ukończonych - organ zwrócił uwagę na przepis ust. 7 tego artykułu, który stanowi, że: "przepis ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1". Odnosząc się do zgłoszenia jakiego inwestor dokonał w dniu 9.06.2006r. organ wskazał, że nie zawierało ono koloru kostki brukowej jaką plac miał zostać utwardzony, ani nie istniał wymóg takiej specyfikacji. Niemniej użycie kostki czerwonej, pośród pozostałej kostki w kolorze szarym, w ocenie organu stanowiło wydzielenie miejsc postojowych dla samochodów osobowych, co wykraczało poza zakres zgłoszenia dokonanego przez inwestora. Potwierdzeniem przeznaczenia utwardzonego placu jako miejsca postojowego dla samochodów osobowych były zdjęcia dołączone do akt, na których znajdują się zaparkowane samochody. Nadto takie usytuowanie miejsc postojowych było sprzeczne z § 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem "odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż: 1) 7m- w przypadku do 4 stanowisk włącznie, 2) 10 m- w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie, 3) 20 m- w przypadku większej liczby stanowisk, z uwzględnieniem §276 ust. 1. 2. Odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 1) 3 m-w przypadku do 4 stanowisk włącznie, 2) 6m-w przypadku 5-60 stanowisk włącznie, 3) 16m-w przypadku większej liczby stanowisk." Przedmiotowe usytuowanie miejsc parkingowych naruszało § 19 ust 1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia, gdyż stanowiska postojowe samochodów znalazły się w odległości 4 m od ściany budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Było także niezgodne z § 19 ust 2 pkt 2, gdyż parking znajduje się w ostrej granicy działki Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. Zdaniem organu II instancji ogrodzenie parkingu, które stanowił łańcuch na słupkach stalowych podlegało obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż położone jest w sąsiedztwie miejsc publicznych, które charakteryzują się tym, że przebywa w nich nieokreślona liczba osób, indywidualnie nieoznaczonych. Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] w [...] wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].12.2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej rozbiórkę części utwardzonego placu poprzez usunięcie czerwonych kostek betonowych wydzielających stanowiska postojowe oraz rozbiórkę ogrodzenia, który stanowił łańcuch na słupkach stalowych. Wspólnota domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji albo stwierdzenia ich nieważności. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 6, art. 61 § 1 Kpa w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, gdyż postępowanie administracyjne zostało wszczęte na podstawie wadliwego wniosku - podpisanego wyłącznie przez przewodniczącego zarządu sąsiedniej wspólnoty. Decyzja rażąco narusza art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego nieobjętego jego dyspozycją tj. do robót ukończonych. Nadto zaskarżoną decyzję oparto na decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2008 r. nakładającej obowiązek wykonania robót budowlanych, której podstawę wydania stanowiło wadliwe Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nakazujące wstrzymanie robót budowlanych. Postanowienie to z kolei zostało wydane bez podstawy prawnej, w odniesieniu do robót budowlanych już ukończonych. Nieważność postanowienia stwierdził [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dn. [...].12.2009 r. Zdaniem skarżącej decyzja narusza także art. 75 §1 w zw. z art. 68 § 1 K.p.a., gdyż protokół oględzin, zawierał wady istotne i nieścisłości stanowiące o jego nieprzydatności dla wyjaśnienia sprawy i powodujące, że nie może być uznany za dowód w postępowaniu administracyjnym. Nadto podobnie jak w odwołaniu zarzucono naruszenie naczelnych zasady postępowania administracyjnego. Niewystarczające uzasadnienie okoliczności faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia, przyjęcie że plac utwardzony będący przedmiotem postępowania stanowi "parking" z "wydzielonymi" kostką czerwoną "miejscami postojowymi" oraz, że ogrodzenie podlegało obowiązkowi zgłoszenia. Zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykładnia terminu "miejsce publiczne", została zapożyczona z judykatury prawno karnej i nie mogła być przenoszona na grunt administracyjnoprawny. Organ przytaczając przedmiotową wykładnię zaprzeczył prywatnemu charakterowi własności budynku Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...]. Skarżąca wskazała, iż toczy się postępowanie (w II instancji) dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2008 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga jest zasadna aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zostały przez Sąd podzielone. W ocenie Sądu zagadnieniem podstawowym w tej sprawie jest kwestia oceny zgodności wykonanych robót budowlanych ze zgłoszeniem dokonanym przez inwestora w dniu [...].06.2006r. do Delegatury Biura Naczelnego Architekta Miasta [...] w [...], dotyczącym "budowy utwardzonego placu przy budynku [...]". Gdyby bowiem istniała zgodność wykonanych robot z dokonanym wcześniej zgłoszeniem, to wówczas organ nadzoru budowlanego nie mógłby wskazywać na samowolny ich charakter. Nie wyklucza to jednak możliwości oceny czy wykonany zgodnie ze zgłoszeniem obiekt nie narusza przepisów techniczno- budowlanych. Organ nadzoru budowlanego uznał, iż poprzez wykonanie opisanych robót budowlanych doszło do wykonania parkingu, przy czym jego zlokalizowanie naruszało przepisy techniczno – budowlane, to jest § 19 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), gdyż stanowiska postojowe samochodów znalazły się w odległości 4 m od ściany budynku mieszkalnego inwestora, oraz § 19 ust 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, gdyż parking powstał w ostrej granicy z działką należącą do sąsiedniej Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. W tym kontekście wskazać należy, że organ nadzoru budowlanego nie był związany granicami żądania Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. Mógł i miał obowiązek, przeprowadzić postępowanie w takich granicach, jakie wynikały z okoliczności i potrzeby podjęcia działań w ramach kompetencji organu. Do stwierdzenia, iż inwestor w istocie wykonał parking posłużyło organowi udokumentowane zdjęciami, ustalenie że utwardzona kostką powierzchnia terenu przed blokiem należącym do inwestora, użytkowana jest w celu parkowania pojazdów. Zdaniem organu sposobem na doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami i stanu zgodnego z dokonanym zgłoszeniem, jest rozbiórka – usunięcie kostki koloru czerwonego oraz usuniecie ogrodzenia wykonanego z łańcucha rozciągniętego na słupkach. Tymczasem zdaniem Sądu organ nadzoru budowlanego powinien był przeprowadzić postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Niewątpliwie bowiem zgodne ze zgłoszeniem było wykonanie utwardzenia terenu na przestrzeni i w sposób określony w zgłoszeniu. Nie było zatem w ocenie Sądu prawnych podstaw do nakazania rozbiórki kostki koloru czerwonego, gdyż kolor materiału użytego do utwardzenia nie podlega z oczywistych względów reglamentacji przepisami prawa. Należy przypomnieć, że jedną z postaci zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest "podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń". W tej sytuacji nakazana przez organ rozbiórka (w sposób określony w decyzji), nie doprowadzi do stanu zgodnego z prawem, rozumianego przez organ jako istnienie terenu utwardzonego, bez wydzielania przestrzeni tego placu za pomocą czerwonej kostki oraz bez wygrodzenia placu łańcuchem, w sytuacji gdy istotą jest kwestia parkowania pojazdów na tym placu. Organ powinien przede wszystkim ustalić, czy wybrukowany teren jest urządzonym parkingiem z racji sposobu jego użytkowania objawiającego się również specyficzną dla tego obiektu organizacją przestrzeni, czy też jak twierdzi inwestor, nie jest parkingiem a tylko utwardzonym placem, przeznaczonym do przejścia, przejazdu na którym również pozostawiane są samochody. Nie przeprowadzając takiego postępowania organ naruszył art. 7 k.p.a., który nakazuje mu działać z urzędu m.in. po to aby przestrzegać praworządności oraz aby załatwić sprawę administracyjną, czyli wydać decyzję tam, gdzie prawo na to zezwala, a więc m.in. w sprawie tak zwanej samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (art. 71a Prawa budowlanego). Naruszenie wskazanego przepisu mogło mieć przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawdopodobnie zaszły przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia przewidzianego przez prawo w razie takiej samowoli. Jednocześnie wpłynęło to na zasadność zastosowania art. 51 Prawa budowlanego, który w zaskarżonej decyzji zastosowano do robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Uchybienie to mogło mieć zatem bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie, które wydano w zaskarżonej decyzji. Z przepisu art. 71 Prawa budowlanego wynika, że nie każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest prawnie istotna, ale tylko taka, która wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, a co za tym idzie możliwość dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Organy nadzoru budowlanego nie zajmowały się kwestią czy doszło do zmiany sposobu użytkowania terenu utwardzonego kostką brukową. Ten aspekt sprawy został całkowicie pominięty, choć ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynikało, że samo utwardzenie terenu jest legalne, przy czym sposób jego użytkowania w tym zorganizowanie sposobu korzystania z tego terenu wykracza poza ramy zwykłego użytkowania utwardzonego gruntu. W efekcie organy nadzoru budowlanego obu instancji nie analizowały, czy taki sposób użytkowania przedmiotowego obiektu, nie powoduje konieczności wdrożenia stosownej procedury, określonej w art. 71 a Prawa budowlanego. To naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zastosowanie procedury określonej w art. 51 i nałażenie obowiązków określonych w kwestionowanej decyzji, w ocenie Sądu było nieadekwatne do stanu sprawy, a nade wszystko nie mogłoby doprowadzić do zgodności z przepisami, kiedy w okolicznościach sprawy domagano się zakazu użytkowania wybrukowanej przestrzeni jako parkingu urządzonego dla pojazdów. W tym kontekście zgodzić się należy z twierdzeniami skargi aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane, że decyzja narusza art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie do stanu faktycznego nie objętego jego dyspozycją. Jednocześnie bez znaczenia prawnego pozostaje to, że zaskarżoną decyzję oparto na decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2008 r. nakładającej obowiązek wykonania robót budowlanych, którą poprzedzało postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., a którego później nieważność stwierdzono. Zdaniem Sądu organ powoływał się na racjonalne przesłanki dające podstawę do uznania, iż plac utwardzony będący przedmiotem postępowania był użytkowany jako parking. Świadczył o tym sposób jego zorganizowania oraz udokumentowane zdjęciami parkowanie pojazdów. Tym niemniej brak było podstaw prawnych do stwierdzenia, że w okolicznościach sprawy istnienie czerwonej kostki jest nielegalne (sprzeczne ze zgłoszeniem) oraz twierdzenia, iż jej usunięcie łącznie z ogrodzeniem spowoduje likwidację parkingu. W ocenie Sądu przy tym ujęciu sprawy kwestia ogrodzenia, to jest tego czy podlegało obowiązkowi zgłoszenia z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, jest drugorzędną, aczkolwiek za słuszne Sąd uznaje rozważania organu co do charakteru miejsc publicznych. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. Na podstawie art. 152 i 200 cytowanej ustawy orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz o kosztach postępowania.