VII SA/Wa 398/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie powołania komisji lekarskiej dla oceny zdolności do wykonywania zawodu lekarza I. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę [...] Rady Lekarskiej z dnia [...] września 2012 r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną uchwałą nr [...]. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej wydaną dnia [...] listopada 2012 r. utrzymało w uchwałę [...] Rady Lekarskiej we [...] nr [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie zmiany uchwały z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie powołania komisji lekarskiej dla oceny zdolności lekarza J. S. do wykonywania zawodu. Zaskarżona uchwała została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. [...] Rada Lekarska we [...] uchwałą z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] powołała komisję lekarską dla oceny zdolności lekarza J. S. do wykonywania zawodu. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że z wnioskiem o powołanie komisji złożonej z lekarzy psychiatrów zwrócił się do [...] Izby Lekarskiej we [...] – Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej. Rzecznik podał, że postępowanie wyjaśniające prowadzone w sprawie wzbudziło uzasadnione wątpliwości co do poczytalności lekarza J. S.. Ponadto, postępowanie dowodowe potwierdziło w sposób nie budzący wątpliwości, że lekarz J. S. prowadził eksperymenty medyczne bez zgody pacjentów oraz właściwej komisji biotycznej, co stało się przyczyną postawienia mu szeregu zarzutów opartych na naruszeniu art. 1 i 2 ust. 1 Kodeksu Etyki Lekarskiej, art. 4 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz art. 37 ustawy Prawo farmaceutyczne. W uchwale wskazano skład osobowy komisji. J. S., zwany dalej skarżącym, złożył odwołanie od tej uchwały. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą nr [...] wydaną dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymało w mocy uchwałę [...] Rady Lekarskiej we [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie powołania komisji lekarskiej dla oceny zdolności lekarza J. S. do wykonywania zawodu. Następnie, w dniu [...] września 2012 r. uchwałą nr [...] [...] Rada Lekarska we [...] zmieniła swoją uchwałę z dnia [...] lutego 2012 r. w zakresie przewodniczącej komisji. W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż zmiana przewodniczącej i powołanie innego przewodniczącego podyktowana jest rezygnacją z funkcji przewodniczącej wskazanego lekarza. Skarżący złożył odwołanie również od tej uchwały wskazując w uzasadnieniu, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od uchwały z dnia [...] lutego 2012 r. i zaznaczając, że występuje tożsamość przedmiotu zaskarżenia. Po otrzymaniu informacji, że złożone odwołanie zostało przekazane do rozpatrzenia przez Naczelną Radę Lekarską, skarżący pismem z dnia 20 listopada 2012 r., zatytułowanym "Wyjaśnienie" wskazał, że toczy się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie uchwały [...] Rady Lekarskiej we [...] z dnia [...] lutego 2012 r. ponieważ zaskarżona przez niego uchwała nr [...] dotyczy tego samego przedmiotu a zmiana dotyczy jedynie osoby przewodniczącego. Stwierdził, że w tej sytuacji rozpoznanie sprawy przez Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej należy uznać za przedwczesne. Złożone odwołanie od uchwały z dnia [...] września 2012 r. zostało rozpatrzone i w dniu [...] listopada 2012 r. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej wydało uchwałę nr [...], którą utrzymało w uchwałę [...] Rady Lekarskiej we [...] nr [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie zmiany uchwały z dnia [...] lutego 2012 r. dotyczącej powołania komisji lekarskiej dla oceny zdolności lekarza J. S. do wykonywania zawodu. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że zmiana składu osobowego powołanej komisji lekarskiej związana jest z rezygnacją w uczestniczeniu w pracach komisji dotychczasowej przewodniczącej. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J.S., reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały i poprzedzającej ją uchwały organu I instancji skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. prawa materialnego, a w szczególności art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu lekarza ze względu na stan zdrowia, uniemożliwiający wykonywanie zawodu i powołanie w związku z tym komisji w celu wydania orzeczenia w przedmiocie niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu, pomimo braku przesłanek do takiego ustalenia oraz niewskazanie okoliczności i dowodów uzasadniających podejrzenie niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu, oraz wydania uchwały z dnia [...] lutego 2012 r. z rażącym naruszeniem prawa, która została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1958/12., 2. prawa procesowego, wskazując: art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. przez niezastosowanie dyrektyw w nich zawartych, W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna bowiem przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej uchwały. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 30 poz. 158 ze zm.) do uchwał samorządu lekarzy w sprawach stwierdzenia prawa wykonywania zawodu – stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych. Oznacza to, że określony organ państwowy bądź inny podmiot powołany jest z mocy prawa lub na podstawie porozumienia do załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, a tym samym jest uprawniony do stosowania prawa administracyjnego materialnego i procesowego. Zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy tylko zmiany rozstrzygnięcia głównego, jakim było powołanie komisji lekarskiej dla oceny zdolności skarżącego do wykonywania zawodu lekarza. Postępowanie główne zakończone uchwałą Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej nr [...] wydaną dnia [...] czerwca 2012 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1958/12 uchylił uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2012 r., jak i uchwałę organu I instancji, tj. uchwałę [...] Rady Lekarskiej we [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie powołania komisji lekarskiej dla oceny zdolności lekarza J. S. do wykonywania zawodu lekarza J. S.. Wydane zatem uchwały zmieniające nie mają już swojego powiązania z rozstrzygnięciem głównym. Wydając zaskarżoną uchwałę organ wprawdzie nie znał treści ww. wyroku WSA, (wyrok zapadł, już po dacie wydania zaskarżonej uchwały), ale rozpoznał odwołanie skarżącego "w oderwaniu" od rozstrzygnięcia głównego pomimo, że skarżący wyraźnie w odwołaniu jak i w późniejszym piśmie zwracał uwagę organowi, że jego odwołanie dotyczy tożsamej sprawy. W tej sytuacji, wydanie zaskarżonej uchwały nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd uchylił również uchwałę organu I instancji działając na podstawie art. 135 p.p.s.a., uznając, że jej uchylenie jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku, rozstrzygając w pkt II na mocy art. 152 p.p.s.a.