VII SA/Wa 4/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Andrzej Siwek, Asesor WSA Anna Milicka- Stojek (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi B.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] (dalej jako "organ" lub "Wojewoda") decyzją z [...] listopada 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (dalej jako "Starosta") z [...] czerwca 2021 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla P. F. (dalej jako "inwestor") budynku garażowego na terenie dz. nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Inwestor w dniu 1 lipca 2020 r. wystąpił do Starosty o udzielenie pozwolenia na budowę budynku garażowego na terenie przedmiotowej działki. Starosta decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku garażowego na terenie ww. nieruchomości. Wojewoda decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...], na skutek odwołania właścicieli działki sąsiedniej nr [...] – A. C i B. C. (dalej jako "skarżący"), uchylił decyzję Starosty z [...] września 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy, Starosta postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Inwestor w dniu 28 kwietnia 2021 r. wypożyczył od Starosty 4 egzemplarze projektu budowlanego, które zwrócił przy piśmie z 20 maja 2021 r. Starosta z 11 czerwca 2021 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku garażowego na terenie dz. nr [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wnieśli o jej uchylenie i wskazali, że usytuowanie przedmiotowego garażu w granicy działki do nich należącej, która nie jest jeszcze zabudowana, ograniczy skarżącym swobodę wyboru dobrego projektu architektonicznego i miejsca posadowienia przyszłego budynku dwurodzinnego z garażem oraz racjonalne zagospodarowanie terenu. Wojewoda wezwaniem z 24 sierpnia 2021 r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania poprzez: 1. wykazanie zgodności projektu budowlanego z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (wówczas Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.b.", poprzez poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich; 2. Opatrzenie zmian naniesionych w projekcie budowalnym datą i pieczęcią, a autoryzacja zmian i poprawek powinna umożliwiać stwierdzenie, kto i kiedy ich dokonał; 3. Uzupełnienie dokumentacji o aktualne na dzień naniesionych zmian oświadczenia projektantów poszczególnych branż o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane art. 20 ust. 4 P.b.; 4. Przedłożenie, stosownie do art. 12 ust. 7 P.b., ważnych (na dzień nanoszonych poprawek w projekcie budowlanym) zaświadczeń o przynależności do izby. Inwestor w dniu 2 września 2021 r. wypożyczył dokumentację projektową, zaś przy piśmie z 27 września 2021 r., przedłożył 4 uzupełnione projekty budowlane. Wojewoda pismem z 30 września 2021 r. zawiadomił strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący w piśmie z 15 października 2021 r. oświadczyli, że podtrzymują w całości swoje stanowisko i uwagi oraz sprzeciw co do realizacji planowanej inwestycji, wyrażone m.in. w treści złożonego odwołania. Wojewoda decyzją z [...] listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję z [...]czerwca 2021 r. i wskazał, że procedura związana z zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę, została przez Starostę przeprowadzona poprawnie. W toku postępowania odwoławczego, Wojewoda wezwaniem z 24 sierpnia 2021 r. zobowiązał dodatkowo inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej we wskazanym w tym piśmie zakresie, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Inwestor w dniu 27 września 2021 r. przedłożył 4 uzupełnione egzemplarze projektu budowlanego. Po dokonaniu powyższych uzupełnień organ stwierdził, że wypełniono wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 P.b., warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę. Planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę budynku garażowego na terenie dz. nr 251/4. Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. pod rygorem odpowiedzialności karnej), obejmujące ww. działkę. Organ zobowiązany był zatem do zbadania zgodności złożonego projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z obowiązującą na terenie inwestycji uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z 31 marca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy[...]- sekcja C (dalej jako "m.p.z.p."), dz. nr [...]położna jest na terenie oznaczonym symbolem [...]. Zgodnie z § 4 pkt 4 m.p.z.p. tereny oznaczone symbolem MN/U przeznaczone są pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i/lub zabudowy usług nieuciążliwych. Projektowana inwestycja została zlokalizowana na terenie, dla którego szczegółowe ustalenia zostały określone w § 32 m.p.z.p. Jak wynika z ust. 1 pkt 1 ww. paragrafu, przeznaczeniem podstawowym dla wskazanego terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i/lub zabudowa usług nieuciążliwych, która powinna przyjmować parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy zgodnie z ust. 1 pkt 3, natomiast wymagania stawiane dla budynków gospodarczych i garażowych określono w ust. 1 pkt 5 ww. paragrafu. Jak wynika z § 32 ust. 1 pkt 6 lit. e m.p.z.p. dla budynków garażowych dopuszczalne jest sytuowanie bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, tj. ścianą bez otworów bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, wobec czego należy uznać, iż projektowany budynek został zlokalizowany na przedmiotowej działce zgodnie z przepisami prawa miejscowego, a także zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), powoływanego dalej jako "Warunki techniczne", które wskazuje, że sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Przedmiotowa inwestycja spełnia także wskazane w § 32 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p., parametry i wskaźniki kształtowania budynków garażowych i gospodarczych, tj. projektowany budynek posiada 1 kondygnację nadziemną (lit. a - budynki o I kondygnacji nadziemnej); wysokość budynku wynosi 4,51 m (lit. b - wysokość zabudowy garażowej do 6,0 m); dach płaski o nachyleni połaci dachowej równej 6o (lit. d - dachy płaskie bądź spadziste o nachyleniu połaci głównych od 20° do 45°). Po zrealizowaniu inwestycji zachowane zostaną również parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu, zgodne z § 32 ust. 1 pkt 6 m.p.z.p., tj. wskaźnik powierzchni zabudowy będzie wynosił 0,25 (lit. a ww. przepisu - maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 0,3 dla zabudowy mieszkaniowej); minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej będzie wynosił 60,43% powierzchni działki (lit. b - minimalny udział powierzchni biologiczne czynnej - 60%). Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda uznał, że przedłożona dokumentacja projektowa jest zgodna z wymaganiami określonymi w m.p.z.p. Organ zauważył dalej, że w myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b., pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.). Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ, przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), zatem nie jest dla niej wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem organu, przedłożony projekt jest również zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, określonymi w Warunkach technicznych, tj.: w § 12 (dotyczącym odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną), w § 13 (dotyczącym przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz w § 57 (dotyczącym nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), w § 60 ust. 1 (dotyczącym m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych). Planowana inwestycja jest zgodna z § 19 Warunków technicznych (dotyczącym usytuowania miejsc postojowych), § 23 (dotyczącym odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi). Realizacja inwestycji nie wpływa też na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 235 oraz § 271 i inne Warunków technicznych). Eksploatacja budynku nie spowoduje spływu wód opadowych na sąsiednie nieruchomości (§ 29 dotyczący zakazu dokonywania zmian spływu wód). Organ podkreślił ponadto, że za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych odpowiada projektant, co potwierdza w swoim oświadczeniu, o którym mowa w art. 20 ust. 4 P.b., natomiast na organie architektoniczno-budowlanym spoczywa obowiązek sprawdzenia projektu zgodnie z wytycznymi przedstawionymi w art. 35 P.b. Oświadczenie projektanta - mgr inż. arch. [...] (upr. bud. nr [...] w specjalności konstr.-bud. i arch. [...]) znajduje się na str. 28 projektu budowlanego, natomiast zaświadczenia o przynależności do izb oraz dokumenty potwierdzające nadane uprawniania - na str. 23 - 27.1 projektu budowlanego. Weryfikacja dokumentacji wykazała zatem, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 P.b., spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935 ze zm.), Jest też zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie Warunków technicznych. Zgodnie z opinią geotechniczną znajdującą się na str. 2 projektu budowlanego, projektowany budynek spełnia warunki zaliczające go do pierwszej kategorii geotechnicznej w prostych warunkach posadowienia. Projekt budowlany zawiera również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia (str. 29-31 projektu budowlanego). Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że lokalizacja projektowanego budynku garażowego w granicy z działką należącą do skarżących, nie uniemożliwi im dowolnego zagospodarowania tej działki. Po pierwsze, obie działki znajdują się na terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem - [...], co oznacza, że objęte są tymi sami wymogami dotyczącymi możliwości kształtowania i realizacji zabudowy, wobec powyższego nie ma możliwości dowolnego zagospodarowania działki. Ponadto skarżący nie przedłożyli żadnych dokumentów wyjaśniających, na jakiej postawienie wywnioskowali, że realizacja tego garażu ograniczy im swobodny wybór dobrego projektu architektonicznego i miejsca posadowienia przyszłego budynku dwurodzinnego oraz racjonalne zagospodarowania terenu. Organy wydając decyzję w sprawie pozwolenia na budowę, nie mogą przy tym uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych. Inwestor został ponadto zobligowany przez Wojewodę do wykazania zgodności projektu budowlanego z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wobec tego do projektu budowlanego została dołączona analiza przesłaniania i zacieniania sporządzona zarówno dla istniejącej (budynek sąsiedni na dz. nr [...]), jak i możliwej przyszłej zabudowy (na dz. nr [...]). Analiza zacieniania i przesłaniania znajdująca się na str. 3.2-3.6 projektu budowlanego, wskazuje że dla budynku znajdującego się na dz. nr [...], a także dla potencjalnej zabudowy na dz. nr 251/3 (w tym przypadku przyjęto lokalizację potencjalnego budynku mieszkalnego zlokalizowanego ścianami z otworami okiennymi w kierunku granic działki w najmniejszej możliwej odległości wynikającej z przepisów prawa w stosunku do projektowanego budynku garażu), wykonana na każdy z dni równonocy oddzielnie wykazała, że nawet w przypadku tak usytuowanej potencjalnie zabudowy będą zachowane warunki wynikające z § 13 oraz § 60 Warunków technicznych, dotyczące minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń (przy czym w mieszkaniach wielopokojowych wymagania te powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju) wynoszącego co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach między 7:00 - 17:00. Odnosząc się do argumentu dotyczącego niewystarczającej drogi dojazdowej do projektowanego garażu organ wskazał, że szerokość drogi dojazdowej zgodnie z rysunkiem pn. "Projekt zagospodarowania" na str. 3 projektu budowlanego, wskazuje, że będzie ona wynosić 3 m, co jest zgodne z § 14 ust. 1 Warunków technicznych. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie jest koniecznie wyznaczenie drogi dojazdowej o szerokości 4.5 m (która pełniłaby funkcję dojścia i dojazdu), z uwagi na fakt, że do budynku garażowego zgodnie z jego przeznaczeniem i sposobem użytkowania wystarczającym jest wykonanie wyłącznie dojazdu. Przywoływany przez skarżących § 12 ust. 4 pkt 3 Warunków technicznych, również nie ma zastosowania w sprawie, bowiem odnosi się do odległości projektowanych budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną, natomiast w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma ust. 2 ww. paragrafu, który stanowi że sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi, dopuszcza się w odległości 1,5 od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Jak wskazano powyżej, zgodnie z § 32 ust. 1 pkt 6 ppkt e m.p.z.p. dla budynków garażowych dopuszczalne jest sytuowanie bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740), organ zauważył, że sporna inwestycja została zaplanowana do zrealizowana wyłącznie w granicach należącej do inwestora nieruchomości. Prawo do zagospodarowania tej nieruchomości i korzystania z niej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem należy do właściciela i wynika właśnie z art. 140 Kodeksu cywilnego. Inne osoby, w szczególności właściciele sąsiednich nieruchomości nie mogą decydować, w jaki sposób inwestor będzie korzystać ze swojej nieruchomości, o ile ten sposób korzystania nie oddziałuje na ich prawa i nie narusza ani nie ogranicza tych praw. Wojewoda wyjaśnił też, że wytwarzanie hałasu, zwiększenie zanieczyszczenia powietrza, śmiecenie czy nieprzyjemny zapach należą do tzw. immisji pośrednich. Przekroczenie dopuszczalnych granic immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. Na koniec wskazno, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem skoro inwestor spełnił wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę to Starosta nie mógł odmówić wydania zaskarżonej decyzji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję, skarżący wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji pierwszej instancji, zarzucając organom naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. a) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a." poprzez zaniechanie ustawowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, niedokładne zbadanie stanu faktycznego sprawy, brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, dokonanie dowolnej i swobodnej oceny dowodów niezgodnie z obiektywną rzeczywistością a w konsekwencji, utrzymanie w mocy decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, podczas gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a nadto decyzja ta obarczona jest naruszeniem prawa materialnego, co winno skutkować uchyleniem tej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., naruszając tym samym zasadę pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej; b) art. 8 i art. 80 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji naruszenie zasady zaufania wobec organów administracji, dowolnej ocenie zgromadzonych dowodów i błędnym uznaniu, że Organ I Instancji Starosta prawidłowo ocenił zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa, 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 32 ust. 1 pkt 6 lit. b m.p.z.p. poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, w której minimalny udział powierzchni biologicznej działki powinien wynosić 60%, natomiast po wybudowaniu projektowanego budynku, będzie wynosił 59,96%, b) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji brak rozważenia uzasadnionych interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania budynku, pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku. W uzasadnieniu skargi przywołano argumentację na poparcie powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z 16 marca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 4/22 odrzucił skargę A. C., jako wniesioną z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga B. C. jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody, którą utrzymano w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku garażowego na terenie dz. nr [...]w miejscowości [...], gmina [...]. Na wstępie zauważyć należy, że art. 35 ust. 1 P.b. wymienia szereg warunków odnoszących się głównie do projektu budowlanego, które podlegają obligatoryjnemu sprawdzeniu przez właściwy organ przed wydaniem decyzji. Należy do nich, m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie, właściwy organ wydaje postanowienie na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., nakładające obowiązek ich usunięcia. W niniejszej sprawie takie postanowienie wydane zostało zarówno przez Starostę (por. postanowienie z 27 kwietnia 2021 r.), jak i przez Wojewodę (por. wezwanie z 24 sierpnia 2021 r.). Postanowieniem organu pierwszej instancji nałożono na inwestora m.in. obowiązek doprowadzenia zapisów projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. w zakresie zapisów § 32 ust. 1 pkt 6 lit. b – należy zachować minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, który zgodnie z m.p.z.p. powinien wynosić 60%. Inwestor w odpowiedzi na powyższe wezwanie nadesłał 4 poprawione egzemplarze projektu budowlanego, zawierające m.in. zapisy dotyczące minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej. Organy obu instancji stwierdziły kategorycznie, że naruszenia wskazane w ww. postanowieniu zostały usunięte. Zdaniem Sądu, na podstawie przedłożonych dokumentów nie można jednak postawić tak kategorycznej tezy w odniesieniu do wszystkich niezgodności. W załączonym do akt sprawy – zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę - egzemplarzu projektu budowlanego, sporządzonym w czerwcu 2020 r., na str. 1 oraz 4 wskazano wymiary przedmiotowego budynku garażowego, tj. jego szerokość – 8,08 m oraz długość 7,08 m. Jednocześnie wskazano, że powierzchnia jego zabudowy wyniesieni 53,01 m2. Zestawienie powyższych wymiarów budynku wskazuje jednak na większą powierzchnię zabudowy, tj. na 57,21 m2. Powyższe nieścisłości są o tyle istotne, że na stronie 2 projektu budowlanego wskazana przez projektanta powierzchnia zabudowy przedmiotowego garażu stała się podstawą do wyliczenia wszystkich parametrów, które wskazywać miały na zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami m.p.z.p., a zatem m.in. wskaźnika zabudowy (który zgodnie z § 32 ust. 1 pkt 6 lit. a m.p.z.p. powinien wynosić 0,30), jak też minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej (który zgodnie z § 32 ust. 1 pkt 6 lit. b m.p.z.p. powinien wynosić 60%). Co więcej, powyższe wymiary budynku (tj. szerokość – 8,08 m oraz długość 7,08 m) zostały naniesione na rysunek – Rzut parteru (str. 8 projektu budowlanego). W opisie tego rysunku wskazano jednak, że "wymiary podano w świetle surowego muru, bez docieplenia 15cm warstwą styropianu". Powyższe okoliczność całkowicie umknęły organom obu instancji, zaś mogą mieć one istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazano już powyżej powierzchnia zabudowy przedmiotowego garażu przekłada się na ustalenie zgodności projektu z zapisami m.p.z.p. W konsekwencji w sprawie zaistniała konieczność wyjaśnienia, jaka będzie faktycznie powierzchnia projektowanego budynku i jaki wpływ na tę powierzchnię będzie miało dodatkowe jego docieplenie, tym bardziej, że budynek ma zostać zlokalizowany w granicy z działkami sąsiednimi. Należy również wyjaśnić znajdujący się na rysunku – Rzut parteru (pkt 6 uwag) zapis "taras oraz podest zewnętrzny wykonać z gresu mrozoodpornego, płyt betonowych, kostki brukowej lub bruku klinkierowego". Z przedłożonego projektu budowlanego nie wynika natomiast, aby przedmiotowy garaż miał posiadać taras i podest zewnętrzny. Zastrzeżenia Sądu budzi również załączony do projektu budowlanego opis instalacji elektrycznej (str. 18-21), w którym w punkcie dotyczącym obliczenia bilansu mocy dla budynku garażowego (wcześniej gospodarczego, który został przez projektanta wykreślony) wskazano takie odbiorniki, jak kuchenka elektryczna, pralka, czajnik (gniazdo nad blatem kuchennym), a które to sprzęty w konsekwencji miały wpływ na wyliczenie mocy zapotrzebowania dla przedmiotowej inwestycji. Z kolei w punkcie dotyczącym osprzętu elektroinstalacyjnego wskazano np. "w pomieszczeniach takich jak kuchnia, łazienka, pomieszczenie gospodarcze, taras, również w pomieszczeniach z przewodzącą podłogą (terakota, cement itp.) cały osprzęt w wykonaniu szczelnym, hermetycznym o stopniu szczelności IP44", "należy szczególną uwagę zwrócić przy instalowaniu gniazd wtykowych w łazienkach wyposażonych w wannę lub brodzik". Z kolei w opisie instalacji odgromowej powołano się na "lokalizację domu". Powyższe uchybienia nie zostały wyjaśnione ani w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, jak również nie zostały dostrzeżone przez Wojewodę. Zdaniem Sądu, na podstawie takiego dokumentu nie można jednak ustalić, czy wszystkie zalecenia organu pierwszej instancji wyrażone w postanowieniu z 27 kwietnia 2021 r. zostały wykonane, tym bardziej, że część z nich dotyczyła właśnie doprowadzenia projektu do zgodności z m.p.z.p. Prawidłowa ocena tej kwestii byłaby możliwa w sytuacji prawidłowych wyliczeń powierzchni zabudowy budynku w projekcie budowlanym (w tym również uwzględniających jego docieplenie), który został zaakceptowany przez organy orzekające w niniejszej sprawie, jak też poprzez porównanie wcześniejszej wersji projektu z wersją poprawioną na żądanie organu. Takich dokumentów jednak w aktach sprawy brak. Podobnie, nie można zdaniem Sądu ocenić, czy załączony do projektu budowlanego projekt instalacji elektrycznej został dedykowany dla przedmiotowego garażu, nie zaś dla innego budynku, np. mieszkalnego lub gospodarczego. W kontekście przedstawionych wyżej uwag należy zgodzić się z zarzutami skargi, że Wojewoda zaniechał ustawowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, niedokładnie zbadał stan faktyczny sprawy, nie wyjaśnił zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, dokonał dowolnej i swobodnej oceny dowodów, naruszając przy tym zasadę zaufania obywatela do władzy publicznej. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jako wydana z istotnym naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. podległa wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Orzekając ponownie, Wojewoda uzupełni, na podstawie art. 136 § 1 K.p.a., akta sprawy o wyjaśnienia wskazanych przez Sąd nieścisłości w przedłożonym projekcie budowlanym, a następnie dokona oceny, czy projekt ten spełnia wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 P.b. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy, uwzględniający ocenę prawną, wynikającą wprost z niniejszego uzasadnienia, organ ponownie oceni prawidłowość decyzji Starosty z 11 czerwca 2021 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji.