VII SA/Wa 40/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia[...] września 2015 r., znak: [...] w przedmiocie wskazania przysługujących środków prawnych postanawia: odrzucić skargę L. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] września 2015 r. znak: [...], w którym Rzecznik odpowiadając na wniosek skarżącego z dnia 5 sierpnia 2015 r., wskazał przysługujące mu środki prawne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie podstawowe znaczenie miało rozstrzygnięcie, czy sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, a w konsekwencji czy skarga L. B. była dopuszczalna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a, 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI wyżej przywołanej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Z powyższych uregulowań wynika, że podstawowym przedmiotem zaskarżenia jest decyzja administracyjna, a także postanowienie. Natomiast art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy dopuszcza również skargę na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym musi istnieć bezpośredni związek między aktem lub czynnością, a uprawnieniem lub obowiązkiem danego podmiotu określonym w przepisach prawnych. Oznacza to, że każdy akt lub czynność podejmowana przez organ administracji publicznej podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było pismo Rzecznika Praw Pacjenta wskazujące skarżącemu przysługujące środki prawne. Bezsporne jest, iż Rzecznik Praw Pacjenta jest organem administracji publicznej (art. 42 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta). Nie każdy akt lub czynność podejmowana przez organ administracji publicznej podlega kognicji sądu administracyjnego. Musi on bowiem zawierać rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach danego podmiotu lub dotyczyć tych praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pismo Rzecznika z dnia [...] września 2015 r., tych praw nie przyznaje czy konkretyzuje, ani ich nie pozbawia. Skoro zatem przedmiotem zaskarżenia było pismo Rzecznika Praw Pacjenta skierowane do skarżącego, wskazujące skarżącemu przysługujące środki prawne, to skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na to pismo była niedopuszczalna. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że instytucja Rzecznika Praw Pacjenta została ukształtowana na wzór Rzecznika Praw Obywatelskich, w przypadku którego ocena podejmowanych przez niego działań nie należy do sądu administracyjnego. W żadnym przypadku działanie Rzecznika nie kształtuje bowiem sytuacji prawnej pacjenta. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznał skargę L. B. za niedopuszczalną, o czym orzekł jak w postanowieniu.