VII SA/Wa 40/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi S.sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 listopada 2022 r. nr 1805/2022 w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego oddala skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (MWINB) postanowieniem z 10 listopada 2022 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia S." sp. z o.o. sp. k. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z 14 września 2022 r. o sprostowaniu z urzędu błędu pisarskiego w postanowieniu organu powiatowego z 1 lipca 2022 r., poprzez dopisanie po wyrazach "S." sp. z o.o." wyrazów: "Sp.K." MWINB wskazał, że postanowieniem z 1 lipca 2022 r. PINB dla m. st. Warszawy wstrzymał użytkowanie części mieszkalnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługową na parterze przy ul. [...] w W., zmienionej na funkcję zamieszkania zbiorowego oraz nałożył na S." sp. z o.o. obowiązek przedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych, o których mowa w art. 71 a ust. 2 Prawa budowlanego. W dniu 5 września 2022 r. do organu powiatowego wpłynął wniosek S. sp. z o.o. sp. k., w którym wskazano, że powyższe postanowienie jak i wynikające z niego obowiązki zostały skierowane do S. sp. z o.o., gdy faktycznym właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest S. sp. z o.o. sp. k. W związku z powyższym PINB dla m. st. Warszawy postanowieniem z 14 września 2022 r. sprostował z urzędu błąd pisarski w postanowieniu własnym z 1 lipca 2022 r., poprzez dopisanie po wyrazach "S. sp. z o.o." wyrazów: "Sp.K.". Na to postanowienie zażalenie wniosła S. sp. z o.o. sp. k. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie MWINB wskazał, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego przyjęta w normie prawnej art. 113 § 1 k.p.a. kwalifikacja wadliwości jest wyczerpująca, są to błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wyżej wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Zdaniem MWINB wskazany przez organ I instancji błąd w nazwie spółki, tj. niedokładne (niepełne) oznaczenie formy prawnej spółki będącej adresatem postanowienia, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, ma charakter niezamierzonego błędu pisarskiego, który nie prowadzi do merytorycznej zmiany postanowienia z 1 lipca 2022 r. Jakkolwiek w postanowieniu tym PINB dla m. st. Warszawy wskazał niepełną formę prawną spółki, to z akt sprawy wynika, że stroną postępowania jest spółka S. sp. z o.o. sp. k. jako właściciel budynku (pismo Miasta stołecznego Warszawy z dnia 24 czerwca 2021 r. oraz wydruki z ksiąg wieczystych, wydruk KRS Nr [...]). Korespondencja również kierowana jest na adres S. sp. z o.o. sp. k. wskazany w KRS, tj. ul. [...]. Wobec powyższego MWINB uznał, że w toku postępowania czynności były podejmowane w stosunku do S. sp. z o.o. sp. k. jako strony postępowania, a nie w stosunku do innego podmiotu. Brak zatem podstaw do podważania zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy MWINB utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z 14 września 2022 r. Skargę na powyższe postanowienie złożyła S. sp. z o.o. sp. k. zarzucając mu naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 435 § 2 i § 4 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny w zw. z art. 104 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych oraz art. 14 § 1a i § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia PINB o sprostowaniu mimo, że w wyniku sprostowania nazwa i forma prawna spółki zostały oznaczone poprzez użycie przez organ I instancji niedozwolonych skrótów, co w konsekwencji nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy postanowienie PINB o wstrzymaniu użytkowania (będące przedmiotem postanowienia PINB o sprostowaniu) jest skierowane wobec skarżącej, a tym samym czy to właśnie skarżąca jest podmiotem obowiązków nałożonych na jego podstawie. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia, jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego i innych przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wywodził, że postanowienie PINB o wstrzymaniu użytkowania zostało zaadresowane do podmiotu S.sp. z o.o. sp. k., podczas gdy poprawne oznaczenie skarżącej to S. spółka z ograniczona odpowiedzialnością spółka komandytowa, i to tego oznaczenia -zakładając, że postanowienie PINB o wstrzymaniu użytkowania miało być skierowane właśnie do skarżącej - powinien użyć organ I instancji w postanowieniu o sprostowaniu. Doszło zatem do dwóch niezależnych od siebie naruszeń - po pierwsze w sposób nieuprawniony został użyty skrót sp. k. (zamiast pełnej nazwy formy prawnej, tj. spółka komandytowa), po drugie organ dopuścił się bezprawnej ingerencji w nazwę spółki, skracając część jej rdzenia do skrótu sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a - poprzedzającego je postanowienia wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy wykazała, że rozstrzygnięcia te nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 113 § 1 k.p.a. w myśl którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Postanowienie wydane w tym trybie jest zaskarżalne w drodze zażalenia (art. 113 § 3 k.p.a.). Przepis ten stosuje się odpowiednio do sprostowania postanowień, o czym rozstrzyga treść art. 126 k.p.a. Należy zatem zauważyć, że elementy składowe postanowienia administracyjnego określa art. 124 k.p.a. W świetle art. 124 § 1 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że przepis art. 113 § 1 k.p.a. może mieć zastosowanie do każdego elementu postanowienia, w tym także do oznaczenia strony, nie każde błędne oznaczenie strony oznacza bowiem, że adresatem decyzji jest podmiot niebędący stroną postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 717/21, CBOSA). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2812/18 (CBOSA) przyjęto zaś, że niedokładne oznaczenie formy prawnej spółki będącej adresatem decyzji administracyjnej (w powołanej sprawie zamiast sp. z o.o. w decyzji oznaczono jako sp. z o.o. sp.k.) podlega sprostowaniu na mocy art. 113 k.p.a., a tym samym nie może być uznane za błąd istotny, przesądzający o konieczności stwierdzenia nieważności decyzji. O tym zatem, do kogo postanowienie jest skierowane będzie decydować jego treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony, której organ przypisał uprawnienia lub obowiązki. Jeżeli z treści decyzji wynika w sposób niebudzący wątpliwości zamiar organu ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną, to warunek z art. 124 § 1 k.p.a. w zakresie w jakim odnosi się do oznaczenia strony zostaje spełniony. Nie będzie miało znamion ciężkiej wadliwości nieprecyzyjne określenie strony, które może być usunięte w trybie rektyfikacji. Zgodnie z art. 435 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360) firmą osoby prawnej jest jej nazwa. Firma zawiera określenie formy prawnej osoby prawnej, które może być podane w skrócie, a ponadto może wskazywać na przedmiot działalności, siedzibę tej osoby oraz inne określenia dowolnie obrane (§ 2). Stosownie do art. 435 § 4 Kodeksu cywilnego przedsiębiorca może posługiwać się skrótem firmy. Przepis art. 432 § 2 stosuje się odpowiednio. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotnym jest zauważenie, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 1 lipca 2022 r. o wstrzymaniu użytkowania części mieszkalnej budynku przy ul. [...] w W. nakładało na podmiot oznaczony jako S. Sp. z o.o. obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie opisanych tam dokumentów. Z posiadanej przez organ informacji z Krajowego Rejestru Sądowego, stan na dzień 13 lipca 2021 r., wynika, że firma pod którą spółka działa to: S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa (REGON: [...]). Takie też oznaczenie podmiotu zostało ujęte w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, według stanu na dzień 13 lipca 2021 r. Doszło zatem w postanowieniu z 1 lipca 2022 r. do pominięcia części prawnej formy działania Spółki, która to niedokładność – w ocenie Sądu - mogła zostać usunięta poprzez sprostowanie tego postanowienia w trybie art. 113 k.p.a. Powyższa usterka nie wpływała bowiem na ukształtowanie stosunku prawnego poprzez wyznaczenie obowiązków podmiotowi, którego takie rozstrzygnięcie w ogóle nie dotyczy. Sąd nie dostrzegł również wadliwości zaskarżonego postanowienia wobec wywodzonego w skardze użycia niedozwolonych skrótów. W myśl art. 104 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1467) firma spółki komandytowej powinna zawierać nazwisko jednego lub kilku komplementariuszy oraz dodatkowe oznaczenie "spółka komandytowa". W § 2 przepis ten dopuszcza używanie w obrocie skrótu "sp.k.". Z kolei w odniesieniu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przepis art. 160 § 1 Kodeksu spółek handlowych przyjmuje, że firma takiej spółki może być obrana dowolnie; powinna jednak zawierać dodatkowe oznaczenie "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością". Zgodnie z art. 160 § 2 tej ustawy dopuszczalne jest używanie w obrocie skrótu "spółka z o.o." lub "sp. z o.o.". W orzecznictwie wskazuje się, że pojęcie "używania w obrocie" rozumiane jest zaś szeroko i nie dotyczy tylko obrotu handlowego (czyli kontaktów z innymi przedsiębiorcami czy klientami), ale także z urzędami czy sądami. Skoro bowiem powyższe przepisy zezwalają na posługiwanie się ustawowym skrótem dodatku obowiązkowego samej spółce, to brak jest podstaw do przyjęcia, że w obrocie nie mogą korzystać z niego osoby trzecie, w tym sądy i organy administracji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 12 października 2016 r., III AUa 2315/15 - Lex nr 2157852). Sąd Najwyższy w postanowieniu z 16 kwietnia 2018 r., sygn. akt I CSK 745/17 (Lex nr 2476294) zauważał zaś, że raczej liberalna, szeroka interpretacja pojęcia "obrotu" wydaje się uzasadniona, jeśli zważyć, że skróty, o których mowa w art. 160 § 2 Kodeksu spółek handlowych, są powszechnie zrozumiałe i ich używanie nie grozi omyłkami co do tożsamości podmiotu. Należy zatem zgodzić się z organem odwoławczym, że prawidłowo ustalone w niniejszej sprawie okoliczności uprawniały organ do sprostowania z urzędu dostrzeżonej oczywistej omyłki. Zaskarżone postanowienie pozostawało zatem w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie zdołały podważyć jego legalności. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.