VII SA/Wa 406/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Montowski WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę Przedmiotem skargi J. K. ("skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB") z [...] grudnia 2018 r., znak [...], wydana w sprawie dotyczącej odmowy zmiany decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] w B.("PINB") decyzją z [...] lipca 2017 r., znak [...] nakazał skarżącemu wykonać w terminie do 30 listopada 2017 r. następujące roboty budowlane: 1. zdemontować "turbowenty" oraz rury "spiro" i stalowe, zamontowane w kanałach przewodów kominowych wewnętrznych nr 1, 2, 4, 6 w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w B. i wykonać wywiewki boczne zgodnie z projektem pierwotnym budynku, 2. zamurować otwory rewizyjne od kanalizacji sanitarnej w łazience na parterze oraz od kanału spalinowego kotła gazowego w części należącej do skarżącego. Decyzją z [...] maja 2018 r., znak [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ("[...]WINB") uchylił ww. decyzję w części dotyczącej podmiotu zobowiązanego i terminu wykonania obowiązku, i nakazał wykonanie obowiązku skarżącemu oraz M. Z. w terminie do 31 sierpnia 2018 r., zaś w pozostałej części utrzymał decyzję PINB w mocy. Decyzja ta, wydana na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 27 lutego 2018 r. o sygn. akt VII SA/Bk 798/17 (uchylającego decyzję [...]WINB z [...] września 2017 r.), nie została zaskarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Pismem z 29 sierpnia 2018 r. skarżący, reprezentowany przez matkę – H. K. – wniósł o zmianę decyzji [...]WINB i wyznaczenie nowego terminu wykonania robót do 30 czerwca 2019 r. [...]WINB pismem z 24 września 2018 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania z ww. wniosku, wskazując przy tym na tryb uregulowany w art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego; następnie organ ten decyzją z [...] października 2018 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 155 w zw. z art. 154 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., "k.p.a."), orzekł o odmowie zmiany własnej decyzji z [...] maja 2018 r. W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania, wyjaśnił podstawę prawną decyzji, a następnie wskazał, że jeden z zobowiązanych – J. K. wniósł o zmianę terminu wykonania nałożonych czynności, a drugi z zobowiązanych – M. Z. poparł ten wniosek. Obowiązek wykonania robót wynikał z ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., "Prawo budowlane"), którą organy nadzoru budowlanego zobowiązały współwłaścicieli budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...]w B. do wykonania czynności mających na celu usunięcie stwierdzonych przez organ nadzoru budowlanego nieprawidłowości w przewodach spalinowych wentylacyjnych (powstałe po samowolnie wykonanych w budynku robotach). Nieprawidłowości stwierdzone w przewodach kominowych, ich nieodpowiedni stan techniczny, mogą zagrażać życiu lub zdrowiu mieszkańców i bezpieczeństwu mienia. Dlatego też niezwłoczne usunięcie tych nieprawidłowości jest jak najbardziej zasadne, a przedłużanie terminu (do 30 czerwca 2019 r.) do ich usunięcia jest wręcz niedopuszczalne, jako że może stanowić zagrożenie życia lub zdrowia jego mieszkańców. Organ podkreślił, że ochrona praw nabytych ostatecznej decyzji jest zapewniana przez ustanowienie obowiązku uzyskania zgody strony na wzruszenie decyzji. Respektowanie tego wymagania jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji publicznej, a brak tej zgody stanowi rażące naruszenie prawa. Zgoda strony na uchylenie lub zmianę decyzji musi być udzielona wyraźnie; nie może tu być mowy o domniemanej zgodzie, chociażby za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiał "słuszny interes strony". Warunek ten w niniejszej sprawie został spełniony – wszystkie strony wyraziły na piśmie wolę zmiany terminu wykonania obowiązku określonego w ostatecznej decyzji [...]WINB. Organ podał następnie, że organ administracji orzekający w trybie art. 155 k.p.a. przeprowadza kontrolę wydanej decyzji ostatecznej pod kątem tego, czy za jej zmianą albo uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, a jednocześnie bada, czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji. Stwierdził, że w niniejszej sprawie nie są spełnione pozostałe dwa z trzech (łącznych do spełnienia) warunków koniecznych do zmiany decyzji ostatecznej. I tak, podniósł, że budynek nie spełnia w obecnym stanie wymogów określonych w art. 5 ust. 1 pkt 5 i pkt 10 Prawa budowlanego, bowiem jako całość (wraz z jego poszczególnymi częściami) powinien spełniać warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób w nim przebywających. W słusznym interesie mieszkańców jest niezwłoczne usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku w celu zapewnienia ich bezpieczeństwa zdrowia i życia. Podsumowując [...]WINB stwierdził, że mimo zgody stron postępowania na zmianę ostatecznej decyzji z 28 maja 2018 r. nie są spełnione dwa pozostałe z trzech warunków koniecznych do zmiany tej ostatecznej decyzji. A skoro tak, to nie jest możliwa wnioskowana zmiana decyzji. Na marginesie organ wskazał, że kolejnym aspektem niedającym podstawy do zmiany terminu wykonania obowiązku jest upływ tego terminu przed datą wpływu wniosku do organu, co miało miejsce w niniejszym przypadku. Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący, podnosząc między innymi, że wniosek został nadany przed upływem terminu wynikającego z decyzji ostatecznej, a także, że przed sądem cywilnym toczy się postępowanie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem, zaś wykonanie prac uniemożliwi przeprowadzenie postępowania dowodowego w tej sprawie. Po rozpatrzeniu tego odwołania GINB decyzją z [...] grudnia 2018 r., znak [...] utrzymał decyzję [...]WINB w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał przebieg postępowania, a następnie wskazał, że instytucja zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a., będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Z tego też powodu instytucja ta może być stosowana tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków. Wyjaśnił, że przepis ten pozwala na zmianę decyzji, na mocy której strona nabyła prawo pod warunkiem łącznego spełnienia określonych w nim przesłanek. Wśród tych przesłanek należy wymienić: 1. zakończenie postępowania administracyjnego decyzją ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo; 2. wyrażenie zgody przez stronę na uchylenie lub zmianę decyzji; 3. brak przepisów szczególnych wykluczających zmianę lub uchylenie decyzji; 4. korzystność zmiany decyzji z punktu widzenia interesu społecznego lub słusznego interesu strony. GINB wskazał przy tym, że omawiany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w stosunku do decyzji uznaniowych, na podstawie których strona nabyła prawo. Przez pojęcie "nabycia praw" należy rozumieć każde przysporzenie w sferze prawnej, w tym decyzje nakładające na stronę obowiązek (por. wyrok NSA z 24 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1188/04). W doktrynie wskazuje się bowiem, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla danej strony, gdy z treści rozstrzygnięcia ta strona nie może wywieść dla siebie żadnych korzyści prawnych, uprawnień ani też sprecyzowania swoich obowiązków bądź obowiązków innych podmiotów, które byłyby korelatem jej uprawnień (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996). Z art. 155 k.p.a. wynika, że zastosowanie wskazanego w nim trybu ma na celu wyłącznie zmianę na przyszłość sytuacji prawnej strony, a zatem określone w decyzji uprawnienie lub obowiązek muszą istnieć w dacie dokonywania zmiany. Jest oczywiste, że po upływie terminu na wykonanie określonych robót budowlanych decyzja nakładająca przedmiotowe obowiązki nadal obowiązuje i nadal aktualne są obowiązki nałożone tą decyzją. Skoro zatem po upływie terminu do wykonania określonych obowiązków te obowiązki są nadal aktualne, to nie jest bezprzedmiotowa kwestia zmiany terminu ich wykonania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 525/17). Z tego powodu GINB nie zgodził się ze stanowiskiem PWINB, jakoby upływ terminu wykonania obowiązku stał na przeszkodzie zmianie terminu jego wykonania. Z taką sytuacją, jak dodał, rzeczywiście mielibyśmy do czynienia w przypadku decyzji określającej termin jej wykonania z zastrzeżeniem terminu rozwiązującego. W niniejszej sprawie jednakże, pomimo upływu terminu, zaskarżona decyzja cały czas funkcjonuje w obrocie prawnym. Analizując sprawę GINB stwierdził natomiast, że organ wojewódzki w uzasadnieniu decyzji z [...] października 2018 r. słusznie zauważył, iż przedmiotowy budynek nie zapewnia warunków bezpieczeństwa (art. 5 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego), jednakże trudno zgodzić się z poglądem, jakoby wskazany przepis stanowił przepis szczególny sprzeciwiający się zmianie decyzji w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku. Tym niemniej przepis ten należy brać pod uwagę w kontekście słusznego interesu strony i interesu społecznego w zmianie terminu wykonania nałożonego obowiązku. Tym samym GINB zgodził się z [...]WINB, że w niniejszej sprawie nie została spełniona ani przesłanka interesu społecznego, ani tym bardziej słusznego interesu strony w zmianie terminu wykonania obowiązku do 30 czerwca 2019 r. (zamiast do 31 sierpnia 2018 r.), a to z uwagi na fakt, iż w interesie mieszkańców leży niezwłoczne usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku celem zapewnienia im bezpieczeństwa, a tym samym w interesie społecznym jest jak najszybsze wykonanie obowiązków określonych w decyzji organu powiatowego z [...] lipca 2017 r. Co za tym idzie, interes strony w zmianie terminu bez wątpienia nie jest interesem słusznym. Wobec powyższego, w ocenie GINB, [...]WINB zasadnie odmówił zmiany własnej decyzji ostatecznej z [...] maja 2018 r. W skardze do Sądu na ww. decyzję GINB z [...] grudnia 2018 r. skarżący, reprezentowany przez H. K., wniósł o jej uchylenie oraz o rozważenie uchylenia poprzedzającej ją decyzji [...]WINB, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią materiału dowodowego oraz błąd w ustaleniach faktycznych, tym samym naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj. art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, że wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony, bowiem nie doszło do spełnienia przesłanki wskazanej w art. 155 k.p.a. tj. "nie została spełniona ani przesłanka interesu społecznego, ani tym bardziej słusznego interesu strony", bowiem "w interesie mieszkańców leży niezwłoczne usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku, celem zapewnienia im bezpieczeństwa, a tym samym w interesie społecznym jest jak najszybsze wykonanie obowiązków określonych w decyzji organu powiatowego z dnia [...] lipca 2017 r., co za tym idzie, interes strony w zmianie ww. terminu bez wątpienia nie jest interesem słusznym", podczas gdy: - stan nieprawidłowości w budynku utrzymuje się już od kilku lat, w okresie zimowym dokonanie nakazanych prac jest niemożliwe, bowiem zagraża bezpieczeństwu oraz uniemożliwi pobyt osób zamieszkałych w budynku przez kilka tygodni, co prowadzi do wniosku, że zmiana terminu dokonania nakazanych decyzją prac leży w słusznym interesie społecznym i w słusznym interesie strony, - komin wewnętrzny jest zabezpieczony i jego użytkowanie na chwilę obecną nie zagraża życiu i zdrowiu, w kominie wewnętrznym obecnie funkcjonuje jedynie instalacja gazowa, piec gazowy jest pod stałą kontrolą kominiarza (ostatnie czyszczenie i sprawdzanie było w grudniu 2018 r.), co prowadzi do wniosku, że termin wykonania prac obiektywnie może zostać przedłużony i nie jest to sprzeczne ze słusznym interesem społecznym i ze słusznym interesem strony, 2. zupełne pominięcie, że przed Sądem Rejonowym w [...] (sygn. akt [...]) toczy się postępowanie z powództwa J. K. przeciwko M. Z. o przywrócenie stanu zgodnego z prawem, którego przedmiotem jest m.in. ustalenie, z jakich przyczyn doszło do nieprawidłowości budowlanych w kominie wewnętrznym i zewnętrznym, zatem wykonanie prac nakazanych decyzją z [...] maja 2018 r. uniemożliwi przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie sądowej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że w słusznym interesie strony leży wniosek o przedłużenie terminu na dokonanie nakazanych prac budowlanych. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, a także wskazując, że okres zimowy nie stał na przeszkodzie wykonaniu decyzji z [...] maja 2018 r., bowiem termin na wykonanie prac był do 31 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2018 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2018 r. o odmowie zmiany (w części dotyczącej terminu) decyzji własnej tego ostatniego organu z [...] maja 2018 r. Rozstrzygnięcia te zapadły w trybie nadzwyczajnym uregulowanym w art. 155 k.p.a. Należy zatem dostrzec, że zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ten, jak z niego wynika, zawiera dwa rodzaje przesłanek - formalne i materialne, od których wystąpienia uzależniono możliwość zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej, na mocy której strona "nabyła prawo". Zadaniem organu w postępowaniu prowadzonym w oparciu o ten przepis jest więc ustalenie, czy zostały one spełnione, a w przypadku ich wystąpienia – dokonanie wyboru rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 930/13). Przesłanki formalne to istnienie decyzji ostatecznej i zgoda strony postępowania, zaś materialne to brak sprzeciwu przepisów szczególnych, wystąpienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby mogło dojść do zmiany lub uchylenia decyzji; niewystąpienie więc którejkolwiek z nich nie może do takiego skutku prowadzić. Przy czym, oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o możliwości/zasadności takiej zmiany, lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (zob. wyrok NSA z 17 września 2010 r. sygn. akt I OSK 428/10). Wskazana przesłanka musi być ustalona w konkretnej sprawie i musi zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego (por. wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 553/06). Oczywiste także jest, że w omawianym trybie, można zmienić lub uchylić decyzję ostateczną tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Tylko w takim obszarze wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozstrzygnięcie, stosowanie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalne. Zatem regulacja zawarta w art. 155 k.p.a. w zasadzie odnosi się do decyzji uznaniowych; niemniej w przypadku rozstrzygnięć, które w części mają charakter związany – ich uchylenie bądź zmiana na podstawie ww. przepisu będzie co do zasady możliwa, jeśli uchylenie lub zmiana nie odnosi się do "związanej" części weryfikowanego rozstrzygnięcia. Podsumowując, istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją przesłanki uregulowane w tym przepisie, których łączne wystąpienie uprawnia organ do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie prowadząc postępowanie w takim też zakresie, kierując się przy tym prawidłową wykładnią ww. art. 155 Kodeksu przyjęto, że za zmianą decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminu nie przemawia ani interes społeczny, ani słuszny interes strony, a Sąd ocenę tę w pełni podziela. Rozwijając to stanowisko Sąd dostrzega, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wywołane zostało wnioskiem skarżącego zawartym w piśmie z 29 sierpnia 2018 r., zawierającym żądanie zmiany decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2018 r. (podtrzymującej co do istoty decyzję PINB w [...] z [...] lipca 2017 r.), poprzez zmianę terminu określonego w tej decyzji na wykonanie nałożonego - m.in. na skarżącego - obowiązku do 30 czerwca 2019 r. Zważyć przy tym trzeba, że ww. decyzja ostateczna nie była przez żadną stron zwalczana i pozostaje w obrocie prawnym, a jej podstawę materialnoprawną stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawa budowlanego. Mocą tej decyzji organ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zmienił w zakresie podmiotu zobowiązanego i terminu wykonania obowiązku decyzję organu I instancji (kierując decyzję do skarżącego i M. Z. oraz wyznaczając nowy termin do 31 sierpnia 2018 r.), w pozostałej natomiast części podtrzymał orzeczenie PINB nakazujące wykonanie określonych robót budowlanych (ogólnie rzecz ujmując) w przewodach kominowych wewnętrznych w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w B. w celu doprowadzenia komina do stanu zgodnego z prawem. Bezspornie wskazana decyzja ostateczna jest decyzją, na mocy której strona "nabyła prawo", która to w zakresie terminu realizacji obowiązku może być co do zasady zmieniona na podstawie art. 155 k.p.a. Rację ma przy tym organ odwoławczy, że nie stanowi przeszkody ku temu złożenie wniosku o zmianę terminu po upływie tego terminu w sytuacji, gdy obowiązek wynikający z decyzji ostatecznej nadal pozostaje aktualny. Nie ma też wątpliwości co do spełnienia w niniejszej sprawie kolejnej przesłanki formalnej określonej w art. 155 k.p.a. w postaci zgody strony, która "nabyła prawo" na jej zmianę. Niemniej należy zgodzić się z organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że za zmianą ww. decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminu nie przemawia ani interes społeczny, ani słuszny interes strony. Dostrzec bowiem trzeba, że obowiązek wykonania określonych robót budowlanych, wynikający z decyzji PINB z [...] lipca 2017 r. i podtrzymany w decyzji ostatecznej z [...] maja 2018 r., ma prowadzić do usunięcia nieprawidłowości w funkcjonowaniu przewodów kominowych w budynku mieszkalnym, zagrażających bezpieczeństwu mieszkańców. Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu decyzji ostatecznej, "wykonane zmiany w kanałach wentylacyjnych mogą stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzi"; dlatego też uzupełniono - w tej decyzji - podstawę prawną o art. 61 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W takich okolicznościach zasadnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB wskazał, że w interesie mieszkańców przedmiotowego budynku jest niezwłoczne usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości celem zapewnienia im bezpieczeństwa, a tym samym ani w interesie społecznym, ani w słusznym interesie strony nie jest prolongata terminu wykonania nałożonego obowiązku. Zmiana tego terminu poprzez jego wydłużenie oznaczałaby jednocześnie zgodę na przedłużenie pewnego stanu niepewności co do prawidłowości funkcjonowania w ww. obiekcie komina/przewodów wentylacyjnych. Nie sposób zaś przyjąć, aby utrzymywanie takiego stanu dłużej niż zakłada to decyzja ostateczna uzasadnione było którymkolwiek z "interesów" określonych w art. 155 Kodeksu, w tym "słusznym" interesem strony. Nie zmienia tej oceny wskazanie przez skarżącego na potrzebę zachowania istniejącego stanu obiektu dla celów dowodowych w zainicjowanym przez niego postępowaniu sądowym przeciwko Markowi Zalewskiemu o przywrócenie stanu zgodnego z prawem. "Cele dowodowe" nie mogą bowiem stanowić w takich okolicznościach wartości "nadrzędnej"; kwestia bezpieczeństwa mieszkańców budynku jest w tym przypadku ważniejsza, w efekcie - obowiązek nałożony ostateczną decyzją winien być wykonany niezwłocznie. Skoro zaś termin w decyzji ostatecznej wyznaczono do 31 sierpnia 2018 r., to za przedłużeniem tego terminu nie przemawia także argument skarżącego wskazujący na brak "technicznych" możliwości wykonania obowiązku w okresie zimowym. Nie zmienia tej oceny również wskazanie przez skarżącego na podjęcie pewnych działań zaradczych, w wyniku których komin wewnętrzny (jak stwierdził skarżący) został zabezpieczony i jego użytkowanie na chwilę obecną nie stanowi zagrożenia. Sąd dostrzega przy tym, że o powyższym ma świadczyć załączony do akt sądowych przez skarżącego odpis protokołu z okresowej kontroli przewodów kominowych w ww. budynku z 18 grudnia 2018 r. W tym też kontekście Sąd stwierdza, że badając zaskarżoną decyzję ma obowiązek uwzględnić stan faktyczny i prawny z daty jej wydania, a wobec tego kontrolując ten akt (z 12 grudnia 2018 r.) nie mógł kierować się dokumentem, w istocie o charakterze prywatnym (jako że wykonanym na zlecenie skarżącego, z którego to skarżący wyprowadza następnie pewne okoliczności) wytworzonym po tej dacie, i mającym zwalczyć podniesioną w tej decyzji argumentację. Poza tym, zdaniem Sądu, nawet przeprowadzenie pewnych działań "zaradczych" i zabezpieczenie budynku przed ewentualnymi zagrożeniami związanymi z nieprawidłowościami stwierdzonymi w przewodach wentylacyjnych budynku nie uzasadnia zmiany stanowiska organów, albowiem tego rodzaju czynności (o charakterze prowizorycznym, jeśli takie w ogóle miały miejsce) nadal nie "likwidują" stanu niepewności w prawidłowym funkcjonowaniu obiektu, bo nie usuwają stwierdzonych nieprawidłowości, a nie jest ani w interesie społecznym, ani w słusznym interesie strony przedłużanie tego stanu i związanego z nim zagrożenia; dopóki zaś nałożony obowiązek nie zostanie wykonany, wskazany stan zagrożenia w sprawie ma miejsce, a z uwagi na skutki z tym związane – termin wykonania obowiązku powinien być jak najkrótszy, i żadna z podnoszonych przez skarżącego okoliczności w takich warunkach nie uzasadnia jego zmiany. Sąd zauważa przy tym, że, jak wynika z akt sprawy, stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły zamontowania "turbowentów", rur stalowych i "spiro" w przewodach, co spowodowało zmniejszenie przekrojów przewodów kominowych, a to może mieć wpływ na wentylację grawitacyjną. Stąd też, kierując się oceną techniczną dotyczącą murowanego komina wewnętrznego w budynku, nakazano zdemontowanie ww. elementów zamontowanych samowolnie w przewodach kominowych nr 1, 2, 4 i 6, wykonanie wywiewek bocznych, zamurowanie otworów rewizyjnych (opisanych w pkt 2 decyzji podtrzymanej decyzją ostateczną). W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.