VII SA/Wa 406/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz A. K. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA") postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku A K (dalej: "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] października 2020 r., znak: [...], w sprawie nieuzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego z zapleczem socjalno-biurowym na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] października 2020 r., po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy [...], nie uzgodnił projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego z zapleczem socjalno-biurowym na działce ewidencyjnej nr ewid. [...]. Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 106 § 1 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), a także art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.; dalej: "u.d.p."). Organ pierwszej instancji stwierdził, że z analizy przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji wynika, że na terenie nieruchomości gruntowej nr ewid. [...] w miejscowości [...], zaprojektowano budowę budynku usługowo-handlowego z zapleczem socjalno-biurowym o powierzchni zabudowy 450 m2 w odległości 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] (dalej: "DK [...]"), a obsługa komunikacyjna nieruchomości objętej inwestycją obywać się będzie z drogi gminnej nr [...] (ul. [...], działka nr [...]) poprzez drogi gminne stanowiące działki nr ewid. [...]. Zdaniem GDDKiA powyższe postanowienia odpowiadają normom prawnym, jednakże w ocenie organu przedstawione rozwiązanie obsługi komunikacyjnej w rzeczywistości ma jedynie na celu uzyskanie od zarządcy drogi krajowej pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy i nie będzie faktycznie respektowane przez uczestników ruchu. Każdy korzystający z tak proponowanego rozwiązania musiałby przejechać ok. 620 m ulicami: [...], a następnie [...] do DK [...]. Organ tym samym przyjął domniemanie, że funkcja i zakres planowanej inwestycji i tak oparte będą na obsłudze komunikacyjnej z drogi krajowej, a nie zgodnie z wnioskiem poprzez drogi gminne. Stanowisko GDDKiA bierze się stąd, że zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część projektu oraz Bankiem Danych Drogowych (dalej: "BDD"), nieruchomość gruntowa nr ewid. [...] posiada bezpośredni dostęp do DK [...] istniejącym zjazdem zlokalizowanym w km 321+480, który według prowadzonej przez GDDKiA ewidencji (BDD) ma charakter zjazdu indywidualnego. Ponadto organ wskazał, że istniejący dostęp nieruchomości, na której planowana jest działalność gospodarcza do drogi publicznej krajowej poprzez zjazd indywidualny jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami. DK [...] jest drogą klasy GP (droga główna ruchu przyspieszonego), co zgodnie § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") oznacza przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych. Do takich parametrów zaliczyć należy m.in. bezpieczeństwo ruchu drogowego. Natomiast, projektowany obiekt należy do obiektów generujących ruch drogowy, w tym ruch pojazdów ciężkich. Powstałyby dodatkowe relacje skrętne (kolizyjne), co przy istniejącym średniodobowym natężeniu ruchu wynoszącym wg generalnego pomiaru ruchu z roku 2015 – 15.656 pojazdów na dobę (bardzo duże), powodowałoby pogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego i płynności ruchu na drodze. Pojazdy oczekujące na możliwość skrętu będą blokowały ruch na drodze krajowej, co może doprowadzić do wzrostu ryzyka sytuacji niebezpiecznych. GDDKiA wskazał jednocześnie, że uzgodnienie rozwiązania komunikacyjnego proponowanego w przedłożonym projekcie decyzji dla przedmiotowej nieruchomości mogłoby być dokonane jedynie w sytuacji likwidacji istniejącego zjazdu indywidualnego na DK [...]. 3. Pismem z 13 października 2020 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GDDKiA z [...] października 2020 r. Skarżący wskazał między innymi, że sprawa nie dotyczy uzgodnienia zjazdu z DK [...] i zmiany jego charakteru, lecz inwestycji skomunikowanej poprzez drogi gminne, a posiadanie przez nieruchomość zjazdu, który nie ma charakteru zjazdu publicznego nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto skarżący wskazał, że organ nie może wykraczać poza swoje kompetencje i nakazać usunięcia istniejącego zjazdu indywidualnego w celu umożliwienia wydania postanowienia uzgadniającego decyzję o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego organ nie dokonał oceny przedstawionej przez inwestora formy skomunikowania planowanej inwestycji przez drogi gminne. 4. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] października 2020 r. GDDKiA jako organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1 u.d.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. GDDKiA stwierdził, że planowana inwestycja znajduje się poza terenem zabudowy, który należy rozumieć jako teren, na którym według stanu faktycznego istniejącego w dacie uzgodnienia, nie dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania. Dokonał więc analizy projektu decyzji o warunkach zabudowy pod kątem art. 43 ust. 1 u.d.p. Sprawdził mianowicie, czy planowana inwestycja polegająca na budowie budynku usługowo-handlowego z zapleczem socjalno-biurowym nie narusza wskazanego przepisu w zakresie odległości budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni DK [...], tj. co najmniej 25,0 m. Organ podkreślił, że w projekcie decyzji o warunkach zabudowy ustalono "nieprzekraczalną linię zabudowy dotyczącą głównej bryły budynku z wyłączeniem podcieni, ryzalitów, balkonów, wykuszy, krużganków i garaży". Załącznik graficzny, jaki stanowi kopia mapy zasadniczej wykonana w skali 1:1000, precyzuje, że nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona w odległości 25,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Zdaniem GDDKiA odpowiada to treści art. 43 ust. 1 u.d.p., jednak w powyższym zakresie projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji nie może być pozytywnie uzgodniony. Skoro nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona w określonej odległości od DK [...] dopuszcza możliwość lokalizacji podcieni, ryzalitów, balkonów, wykuszy, krużganków i garaży, które stanowią części całego obiektu: budynku usługowo-handlowego z zapleczem socjalno-biurowym, to takie elementy architektury budynku znalazłyby się w nieprzepisowej odległości od krawędzi jezdni DK [...]. Z tego względu niedopuszczalne jest zrealizowanie innych elementów obiektu budowlanego bez uwzględnienia obowiązującej nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zdaniem GDDKiA, skarżący dysponując decyzją o warunkach zabudowy określającą m.in. nieprzekraczalną linię zabudowy ma prawo zlokalizować obiekt w sposób swobodny poza terenem oddzielonym od frontu działki nieprzekraczalną linią zabudowy, zwłaszcza że powierzchnia działki nr ewid. [...]umożliwia jej swobodne zabudowanie. Organ podkreślił również, że projekt decyzji o warunkach zabudowy zakłada obsługę komunikacyjną działki nr ewid. [...] poprzez drogę gminną nr [...] – ul. [...] (działka nr [...]) i następnie drogami gminnymi stanowiącymi działki nr [...], projektowanym zjazdem publicznym po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Skoro zatem przedmiotowa nieruchomość ma zostać skomunikowana z siecią dróg publicznych za pośrednictwem zjazdu publicznego z drogi gminnej, to GDDKiA nie ma podstaw do zajęcia stanowiska w zakresie obsługi komunikacyjnej działki nr ewid. [...]. Właściwym w tym przypadku pozostaje jednostka samorządu terytorialnego – zarządca drogi gminnej (ul. [...] i działek nr [...]), tj. Wójt Gminy [...]. 5. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem zarządcy drogi, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z [...] października 2020 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a jednocześnie niezebranie i nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego. Powyższe naruszenia polegały na błędnych ustaleniach faktycznych i całkowicie dowolnym przyjęciu, że nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona od krawędzi DK [...] została wyznaczona w nieprzepisowej odległości od planowanego przez inwestora obiektu budowlanego. Tymczasem z przesłanego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, a zwłaszcza załącznika graficznego jasno wynika, że wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dokonano w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami. W projekcie sprecyzowano bowiem, że nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona w odległości 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni DK [...]. Reguła jest jasna. Dlatego za całkowicie chybione należy uznać ustalenia organu w zakresie stwierdzenia, iż nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona od drogi krajowej dopuszcza możliwość lokalizacji podcieni, ryzalitów, balkonów, wykuszy, krużganków i garaży, które stanowią całość obiektu budowlanego, co powoduje nieprzepisową odległość od zewnętrznej krawędzi DK [...]. Skarżący jako inwestor nie przewiduje budowy żadnych podcieni, ryzalitów, balkonów, wykuszy, krużganków czy garaży od strony drogi krajowej. Skarżący zarzucił również zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 6 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania i z przekroczeniem kompetencji organu. Zdaniem skarżącego sprawa nie dotyczy uzgodnienia zjazdu z DK [...] i zmiany jego charakteru, ale inwestycji skomunikowanej z siecią dróg publicznych poprzez drogi gminne stanowiące działki nr ewid. [...]. W związku z tym uzgodnienie przedłożonego projektu powinno dotyczyć kwestii ściśle oznaczonych w projekcie decyzji przedłożonym do uzgodnienia zgodnie z treścią planowanej inwestycji. Ponadto jako całkowicie nieuzasadnione należy przyjąć rozważania organu w zakresie hipotetycznej możliwości stworzenia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego w sytuacji korzystania ze zjazdu indywidualnego zlokalizowanego zgodnie z Bankiem Danych Drogowych, prowadzonym przez GDDKiA w km 321+480 strona lewa. Takie rozważania zawarte przez organ stanowią rażące wykroczenie poza kompetencje organu i nie może stanowić podstawy do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie skarżącego, organ naruszył też art. 43 ust. 1 u.d.p. w zw. z art. 7a k.p.a. i art. 8 § 1 oraz art. 81a § 1 k.p.a. Naruszenia te polegały na błędnej wykładni przepisów polegającej na uznaniu, że projekt decyzji o warunkach zabudowy w pkt. 2.1. lit. a) zezwala na usytuowanie budynku i jego elementów w obszarze przekraczającym granicę nieprzekraczalnej linii zabudowy. Tymczasem treść wskazanej decyzji, zwłaszcza sformułowanie "z wyłączeniem podcieni, ryzalitów, balkonów, wykuszy, krużganków i garaży: (zgodnie z załącznikiem graficznym)", dotyczy nie tylko niemożności usytuowania bryły i obrysu budynku w granicach określonych nieprzekraczalną linią zabudowy lecz również niemożności usytuowania wskazanych elementów budynku i innych obiektów w odległości mniejszej od drogi publicznej, która określa nieprzekraczalna linia zabudowy. 6. Odpowiadając w dniu 23 lutego 2021 r. na ww. skargę GDDKiA podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. 7. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, uchylenie go przez sąd jest niedopuszczalne. 8. Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Takie rozwiązanie zostało też przyjęte w niniejszej sprawie mimo braku wniosku skarżącego. 9. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] grudnia 2020 r. stwierdzając, że przy wydaniu wskazanego aktu doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a także przepisów materialnoprawnych. W odniesieniu do norm postępowania należało przyznać rację skarżącemu, że przy rozpatrywaniu wniosku Wójta Gminy [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ przyjął, że w rozpatrywanym wniosku nie spełniono warunku przewidzianego w art. 43 ust. 1 u.d.p., bowiem dopuszczono uzupełnienie projektowanej bryły budynku usługowo-handlowego o podcienie, ryzality, balkony, wykusze, krużganki i garaże. Organ założył też, że doprowadzi to faktycznie do przesunięcia projektowanego budynku poza nieprzekraczalną linię zabudowy, która zgodnie z przepisem ustawy przebiega w odległości 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni DK [...]. Zaprezentowanie takiego stanowiska w zaskarżonym postanowieniu świadczy jednak o tym, że organ nie zbadał części graficznej projektu, ani dokumentów złożonych przez skarżącego i nie wziął pod uwagę, że w projektowanym budynku nie przewiduje się takich rozwiązań jak: "podcienie, ryzality, balkony, wykusze, krużganki i garaże". Naruszenie art. 43 ust. 1 u.d.p. przez skarżącego i przeszkoda uzasadniająca odmowę uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy są więc pozorne. Sugerując przekroczenie, choćby potencjalne linii zabudowy wynikającej z art. 43 ust. 1 u.d.p. organ powoływał się na treść projektu decyzji o warunkach zabudowy. Dokument ten przewidywał w punkcie 2.1 lit. a), że "ustala się nieprzekraczalną linię zabudowy dotyczącą głównej bryły budynku z wyłączeniem podcieni, ryzalitów (...)". Organ nie wziął jednak pod uwagę faktu, że ustalenie przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy dokładnie w odległości 25 m od krawędzi jezdni DK [...] wynika nie tyle z projektu decyzji, ale przede wszystkim z przepisu ustawowego. Oznacza to, że gdyby inwestor podjął próbę zbliżenia się do krawędzi jezdni DK [...] poprzez budowę podcienie, krużganków itp., to być może działałby zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, ale naruszyłby normę prawną wynikającą z przepisu ustawowego (art. 43 ust. 1 u.d.p.). Inwestor nie mógłby w takim przypadku powoływać się na postanowienie uzgodnionej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż omawiany wyjątek podcieni, krużganków itp. wynika jedynie z aktu stosowania prawa, a nie z aktu prawa stanowionego. Wyjątek taki nie ma zatem mocy uchylającej wobec przepisu ustawowego. Gdyby wreszcie w projekcie budowlanym takie szczególne rozwiązania architektoniczne jak podcienia, ryzality lub krużganki zostały przewidziane, nie wspominając o garażach, wówczas starosta jako organ architektoniczno-budowlany musiałby stwierdzić niezgodność projektu budowlanego z przepisami prawa. Tym samym nie doszłoby do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższych względów argument organu odwołujący się do sugerowanego naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych należy uznać za nietrafny. 10. Drugą okolicznością, która w opinii Sądu przemawiała za uchyleniem zaskarżonego postanowienia GDDKiA było przyjęcie przez organ założenia, że inwestor wnioskujący o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zamierza dokonać obejścia prawa. Inwestor wskazywał w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, że skomunikowanie działki inwestycyjnej z siecią dróg publicznych będzie zapewnione poprzez trzy wskazane szczegółowo drogi gminne, które obecnie są w części drogami nieutwardzonymi, podczas gdy w rzeczywistości – jako domniemywał zarządca drogi krajowej nr [...] – inwestor zamierza korzystać z istniejącego zjazdu indywidualnego z nieruchomości do DK [...]. Skarżący słusznie stwierdził, że domniemywanie przez organ, że strona będzie postępowała w sposób niezgodny z prawem i uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy, stanowi naruszenie przez organ administracji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władz publicznych. W rozpatrywanej sprawie doszło więc do naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. Co więcej sięganie po rozumowania prawnicze, które nie stanowią kanonu przyjętego szeroko w polskiej kulturze prawnej, w tym zwłaszcza domniemywanie przyszłych zachować strony postępowania, może być traktowane jako niedopuszczalne domniemywanie kompetencji organu jest to traktowane jako naruszenie art. 6 k.p.a., ale i art. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. Trzeba przy tym przypomnieć, że GDDKiA jako zarządca drogi krajowej (DK [...]) i jednocześnie organ administracji publicznej dysponuje środkami prawnymi stanowiącymi sankcje, które mogą mieć zastosowanie w przypadku, gdyby skarżący rzeczywiście korzystał w sposób nieprawidłowy z istniejącego zjazdu indywidualnego. Jest też oczywiste, że dla potrzeb przewidywanej działalności gospodarczej inwestor nie może wykorzystywać istniejącego zjazdu indywidualnego (patrz § 55 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 124; patrz też art. 29 i 29a u.d.p.). Organ (zarządca drogi krajowej) nie powinien wszakże traktować odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jako środka prewencyjnego mającego zapobiec ewentualnym naruszeniom prawa. Uzgodnienie projektu takiej decyzji zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. powinno nastąpić na warunkach wprost przewidzianych w tej decyzji i pod warunkiem, że przyjęte rozwiązania nie naruszają prawa. Skarżący jako wnioskujący o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie wskazuje w punkcie 2.4 lit. h, że obsługa komunikacyjna nieruchomości będzie zapewniona "poprzez drogi gminne stanowiące działki o nr ewid. [...], projektowanym zjazdem publicznym po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi". Oznacza to, że skarżący przyjmuje na siebie obowiązek wystąpienia do zarządcy drogi o zezwolenie na urządzenie zjazdu publicznego do jego nieruchomości. Oznacza to także, że skarżący przyjmuje obowiązek takiego właśnie skomunikowania się z siecią pozostałych dróg publicznych i korzystania z zjazdu publicznego. Bierze tym samym na siebie odpowiedzialność za nieprzestrzeganie prawa w tym zakresie. Odnosząc się też do zarzutów skargi Sąd podziela pogląd skarżącego, że argumentacja organu, zwłaszcza sformułowana w postanowieniu z [...] października 2020 r. i odnosząca się do klasy drogi krajowej nr [...] oraz wymogów bezpieczeństwa jest nietrafna. Jeśli skarżący deklaruje zamiar skomunikowania działki inwestycyjnej nr ewid. [...] z innymi drogami poprzez trzy lokalne drogi gminne to nie ma potrzeby wyjaśniać mu jakie trudności skarżący mógłby napotkać w trakcie ubiegania o zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego, bądź przekształcenie zjazdu indywidualnego w publiczny. Natomiast zamieszczenie odpowiedniej informacji w projekcie decyzji o warunkach zabudowy mogło wynikać po prostu ze struktury wzorca takiego projektu. 11. Rozpatrując ponownie wniosek skarżącego o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zbada szczegółowo okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ weźmie przy tym pod uwagę zasady postępowania na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. przedstawione przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Organ powinien też pamiętać, że uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy organ nie może uzależniać swego rozstrzygnięcia od określenia warunków, które powinna spełnić strona, ani zastrzeżeń wyłączających określone postanowienia decyzji o warunkach zabudowy. 12. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).