VII SA/Wa 408/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Kowalska, Sędzia WSA - Bogusław Cieśla, Sędzia WSA - Ewa Machlejd (spr.), Protokolant - Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. I. skargę oddala II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. D. z Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] [...] w W.: kwotę 305 (trzysta pięć) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w tym kwotę: 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty, oraz kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem 22% podatku od towarów i usług. VII SA/Wa 408/08 UZASADNIENIE Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r., działając na podstawie art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej jako kpa) oraz na podstawie art. 5 pkt. 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.), po ponownym rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej u Pana B. S. – alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego, wymienionej w poz. 12 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U Nr 132, poz. 1115) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł, iż wydano ją w oparciu o orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawione przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpital S. oraz po przeprowadzeniu oceny narażenia zawodowego. Odwołanie od wyżej wskazanej decyzji wniósł B. S., podnosząc że Instytut w S. wydał orzeczenie nie dysponując pełnymi danymi medycznymi na temat czynników narażenia zawodowego, zwłaszcza o charakterze alergizującym. Odwołujący się utrzymuje, że swej choroby nabawił się w Hucie Szkła [...] w R., gdzie pracował jako formowacz wyrobów szklanych na hali produkcyjnej, gdzie miał bezpośredni kontakt z substancjami pylącymi, a także wydzielającymi silnie drażniący zapach oparami rozmaitych związków chemicznych, np. barwników. Po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykazu chorób zawodowych, decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając, że organ ten prawidłowo przeprowadził postępowanie i zasadnie orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u B. S. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił ogólny przebieg zawodowej działalności skarżącego, w celu zobrazowania narażenia zawodowego na poszczególnych stanowiskach pracy. W latach 1969-1970 pracował w Fabryce Łączników w R. jako ślusarz, w 1971 w Kółku Rolniczym Kowala jako omłotowy, w latach 1972-1975 r. w Hucie Szkła [...] w R. na stanowisku formowacz wyrobów szklanych, później na różnych stanowiskach pracy min. jako omłotowy, szlifierz, ślusarz, dozorca. Pracę zawodową zakończył w 1994 r. i do chwili obecnej przebywa na rencie inwalidzkiej Jak podnosi Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie choroby zawodowej B. S. był czterokrotnie badany przez jednostki służby zdrowia upoważnione na mocy § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, do orzekania w sprawach chorób zawodowych. Jak wynika z orzeczenia lekarskiego nr [...], wydanego w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., zgromadzony materiał (dostępna dokumentacja medyczna, szczegółowa ocena narażenia zawodowego, całokształt obserwacji klinicznej w tym wywiad chorobowy, badanie laryngologiczne, wyniki badań dodatkowych) nie daje merytorycznych podstaw do rozpoznania u B. S. choroby zawodowej - alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego. Przeprowadzona diagnostyka alergologiczna, w testach skórnych z potencjalnymi alergenami znajdującymi się w środowisku pracy wykazała wynik ujemny, a charakter stwierdzonych zmian chorobowych nie uzasadniał ich zawodowej etiologii. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznawanie chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne i orzeczenia lekarskie wystawione przez uprawnione do orzekania jednostki służby zdrowia są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, które nie mają uprawnień do ich podważania poprzez samodzielną ocenę dokumentacji lekarskiej prowadzącą do odmiennego rozpoznania schorzenia niż to uczynili lekarze orzecznicy. Skargę na powyższą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. złożył B. S., ponawiając żądanie stwierdzenia u niego choroby zawodowej - alergicznego nieżytu nosa, która pozostaje w związku przyczynowym z jego pracą w warunkach szkodliwych dla zdrowia w Hucie Szkła [...] w R. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, czego skutkiem jest oddalenie skargi jako bezzasadnej. Po pierwsze należy podkreślić, że w przypadku alergicznego nieżytu nosa okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej po zakończeniu pracy wynosi 1 rok ( poz. 12 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych). Jak wynika z akt sprawy, skarżący zakończył pracę w hucie szkła [...] w R. gdzie, jak utrzymuje rozpoczęły się jego problemy zdrowotne, w 1975 r. Okres roczny upłynął z więc z końcem 1976 r. Od 2003 r. skarżący ma orzeczoną częściową niezdolność do pracy z przyczyn ogólnych. Odnosząc się do argumentu skarżącego o brakach w dokumentacji medycznej Sąd wskazuje, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się 3 lata. W trakcie postępowania B. S. był czterokrotnie badany przez upoważnione jednostki służby zdrowia (w tym dwukrotnie przez jednostki orzecznicze II stopnia). W wyniku badań wydano szereg orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, min. orzeczenie [...] z dnia [...] lipca 2005 r. wystawione przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., orzeczenie [...] z dnia [...] lutego 2007 r. wydane przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P., oddział w R., następnie orzeczenie nr [...] z dnia [...] września 2007 r. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Jak wynika z tego ostatniego orzeczenia lekarskiego przy rozpatrywaniu sprawy wzięto pod uwagę szczegółową ocenę narażenia zawodowego, a także całokształt obserwacji klinicznej, w tym wywiad chorobowy, badanie laryngologiczne, wyniki badań dodatkowych oraz dostępną dokumentację medyczną, jak stanowi § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykazu chorób zawodowych. Zgromadzony materiał, w tym wyniki testów skórnych z potencjalnymi alergenami środowiska pracy nie dostarczył merytorycznych podstaw aby stwierdzić związek przyczynowy między wykonywaną pracą a charakterem zmian chorobowych. Dodatkowych dowodów, które mogłyby uzasadniać zakwalifikowanie choroby B. S. jako choroby zawodowej skarżący nie zgłaszał. Należy wskazać, że nie każda choroba z punktu widzenia medycznego może być uznana za chorobę zawodową, nawet jeśli cierpi na nią osoba która była narażona na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: Po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa wyżej. Po drugie winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Podkreślić należy również, że organy inspekcji sanitarnej były związane orzeczeniami lekarskimi o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Nie mogły dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania, a procedura przeprowadzonych badań nie nasuwała żadnych wątpliwości co do ich rzetelności. Zważywszy na powyższe uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 lutego 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.