VII SA/Wa 410/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. Ś., K. Z. i M. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. Ś., K. Z. i M. P. solidarnie kwotę 860 zł (osiemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...] stwierdził, że wnioski zainteresowanych o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005 r. zostały wniesione z uchybieniem terminu z art. 129 § 2 kpa, co skutkuje pozostawieniem tych wniosków bez rozpoznania. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji strony mogły w terminie 14 dni od jej otrzymania zgłosić wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotowe wnioski zostały złożone osobiście z jednodniowym opóźnieniem, co zdecydowało o wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia. Skargę sądową na powyższe postanowienie wnieśli skarżący domagając się jego uchylenia, bowiem decyzję zasadniczą doręczono im w innych terminach niż przyjął to organ, a zatem termin do złożenia wniosku został zachowany. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Przyznając, że istotnie wnioskujący odebrali decyzję w późniejszej dacie niż pierwotnie przyjęto, a zatem ich wnioski były w terminie, to jednak ich wnioski jako identycznej treści co pozostałych stron, które zostały rozpatrzone, uzyskałyby ten sam wynik – decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r., na którą złożono aktualnie skargę do sądu i na którą organ udzielił odpowiedzi. Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sad zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym jest, co przyznaje organ w odpowiedzi na skargę, iż wnioski skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynęły w terminie a w postępowaniu administracyjnym błędnie przyjęto jako datę doręczenia datę awizowania przesyłki. Sygn. akt VII SA/Wa 410/06 W konsekwencji spowodowało to pozostawienie wniosków bez rozpoznania, jako wniesionych po terminie. Wnioskując o oddalenie skargi organ powołał się na art. 12 kpa i wskazał, iż takiej samej treści wnioski innych osób o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończyły się wydaniem przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., która to decyzja aktualnie objęta jest skargą sądową. Powyższa argumentacja nie może się ostać. Bezspornym jest, o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji przez skarżących, iż złożyli oni wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie i organ nie mógł przyjąć niezachowania terminu w świetle art. 46 § 1 kpa. Przyjęcie daty awizowania jako daty doręczenia adresatowi świadczy o niestaranności działania i stanowi naruszenie przepisów proceduralnych art. 7 i art. 46 § 1 kpa, które miało wpływ na wynik postępowania. Powyższe uchybienie w świetle art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) stanowi podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i art. 200 cytowanej ustawy.