VII SA/Wa 413/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. i J. T. – wspólników J. spółka cywilna na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. , Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji; postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2009 r. pełnomocnik skarżących wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wniosek uzasadnił tym, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodować może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a także niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków natury zarówno prawnej jak i faktycznej. I dalej pełnomocnik skarżących wskazał, że strona skarżąca poniosła znaczne koszty, a także dokonała wielu czynności zarówno faktycznych jak i prawnych w celu doprowadzenia metalowej konstrukcji do stanu zgodnego z prawem. Wobec powyższego wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić stronę skarżącą na szkodę, której wyrządzenie nie będzie możliwe do naprawienia w drodze przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy. Ponadto, zdaniem pełnomocnika skarżących, wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego będzie możliwy po upływie dłuższego czasu i to jedynie w dużym nakładzie sił i środków, a to wypełnia dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 cyt. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna więc wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z [...] lipca 2009 r. stwierdzającej wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z [...] lipca 2009 r. w celu doprowadzenia konstrukcji metalowej pod reklamę do stanu zgodnego z prawem. Zatem, skarżona decyzja, o której wstrzymanie strona skarżąca wnosi, wydana została w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Istotą tej decyzji było więc ustalenie, czy będąca przedmiotem oceny w tym postępowaniu nadzwyczajnym inna decyzja narusza porządek prawny w stopniu kwalifikowanym, czy też nie. Zaskarżona decyzja nie nakłada więc na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Z uwagi na swój formalny charakter i zakres, nie ma charakteru decyzji wymagającej wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61. Konkludując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania. Z tego też powodu Sąd nie uwzględnił rozpoznawanego wniosku w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd zauważa, iż argumentacja przedstawiona w skardze celem wykazania zasadności tego wniosku jest zbyt ogólnikowa, nie odnosi się do konkretnych zdarzeń i w konsekwencji nie wynika z niej z jakiego powodu zdaniem pełnomocnika skarżących wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla skarżących negatywne skutki (wymienione w art. 61 § 3). Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.