VII SA/Wa 414/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...]. Pismem z dnia 11 stycznia 2011 r. B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., odmawiającą umorzenia opłaty legalizacyjnej i rozkładającą płatność opłaty legalizacyjnej w wysokości 25.000,00 zł na 60 rat wraz z ustaloną opłatą prolongacyjną w kwocie 3.553,00 zł. Wraz ze skargą został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku tym skarżąca wskazała, że wykonanie tej decyzji pozbawiłoby ją możliwości zakupu podstawowych środków żywności oraz opłacenia należności za prąd, ogrzewanie i wodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). W niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji, wykonanie jej - w przypadku braku uiszczenia opłaty legalizacyjnej (raty) - skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. wydaniem przez właściwy organ decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Wniosek skarżącej zasługuje zatem na uwzględnienie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.