VII SA/Wa 415/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] maja 2010r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niepodlegania ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu z tytułu wykonywanej pracy nakładczej postanawia odrzucić skargę M.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie nie podlegania ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu w okresie od 1 listopada 2005r. do 28 lutego 2006 r. wnosząc o unieważnienie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II UZP 1/10 i wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w kolizji z ówcześnie obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż nie wszystkie sprawy dotyczące relacji o charakterze publicznoprawnym zostały poddane przez ustawodawcę kognicji sądów administracyjnych. Istnieją od tej zasady wyjątki, mające swoje umocowanie w przepisach rangi ustawowej. Z treści art. 180 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), wynika, iż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy tego Kodeksu, ale tylko wówczas, gdy przepisy szczególne dotyczące ubezpieczeń nie ustalają odmiennych zasad postępowania w tych sprawach. Takimi szczególnymi przepisami są regulacje zawarte w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm., zwanej dalej u.o.s.u.s.), która w art. 83 ust. 2 ustanawia regułę zaskarżania do sądu powszechnego decyzji podejmowanych przez organ rentowy w indywidualnych sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Reguła ta znajduje zastosowanie również w odniesieniu do decyzji wydanej w niniejszej sprawie, gdyż jest to decyzja stwierdzającą, że skarżący jako osoba wykonująca prace nakładczą u płatnika składek [...] nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu. Z uwagi na przedmiot sprawa ta w znaczeniu materialnoprawnym bezspornie mieści się w otwartym katalogu spraw wymienionych w art. 83 ust. 1 u.o.s.u.s. załatwianych w formie decyzji, od których przysługiwało odwołanie do właściwego sądu powszechnego w okresie od 1 listopada 2005 r. do 28 lutego 2006 r. Zauważyć należy, że wyjątki co do trybu zaskarżania decyzji organu rentowego zostały w sposób enumeratywny ustalone w art. 83 ust. 4 u.o.s.u.s., zgodnie z którym od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne nie przysługuje odwołanie do sądu powszechnego, a przysługuje prawo złożenia wniosku do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do takiego wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w K.p.a. W niniejszym przypadku taka sytuacja nie zachodzi. Zaznaczyć należy, że skarżący w zaskarżonej decyzji został prawidłowo pouczony o trybie i terminie do wniesienia odwołania. Z powyższych względów przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.