VII SA/Wa 417/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008r. sprawy ze skargi P. S.A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Sygn. VII SA/Wa 417/08 UZASADNIENIE Inwestor E. Sp. z o.o. w W. decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] uzyskał zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę stacji paliw płynnych w K. przy Autostradzie [...] na działce nr [...], oraz sieci uzbrojenia terenu dla potrzeb stacji; na działce nr [...] obręb K. (pas drogowy autostrady [...]) obejmujące swym zakresem; stację paliw, pawilon usługowy z pomieszczeniami technicznymi, wiatę dla samochodów osobowych, myjnię automatyczną, dwa zbiorniki paliwowe V=70m3, zbiornik dwukomorowy V=70m3, zbiornik trzykomorowy V=70m3, drogi, place, sieci zewnętrzne, zbiornik retencyjny, konstrukcję nośników reklamowych, przepompownię ścieków sanitarnych wraz z rurociągiem tłocznym, sieć wodociągową, linię energetyczną wraz ze stacją transformatorową kanalizacji teletechnicznej. Wskazany w decyzji obszar oddziaływania obejmuje nieruchomości - działki nr [...], [...] objęte inwestycją. Powyższa decyzja na wniosek inwestora z dnia 10 października 2007r. i za zgodą dotychczasowego inwestora decyzją Wojewody [...] z dnia [...] została przeniesiona na rzecz "L." Sp. z o.o. w G. W międzyczasie, bo 28 sierpnia 2007r. P. S.A. w P. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę, gdyż wnioskodawca nie brał udziału w sprawie a organ odmówił uznania go za stronę, podczas gdy jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu (prowadzi miejsce obsługi podróżnych w odległości kilku kilometrów od miejsca przewidywanej inwestycji). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania, wskazując, że obszar oddziaływania przedmiotowego układu komunikacyjnego łączącego autostradę [...] z projektowaną stacją paliw E. zamyka się w obszarze działki nr [...] określającej pas drogowy autostrady [...] i nie wprowadza ograniczeń dla sąsiednich terenów. Co do zmniejszenia odległości miedzy sąsiednimi MOP na drodze klasy [...] inwestor otrzymał odstępstwo od Wojewody w postanowieniu z dnia [...]. W wyniku odwołania K. sprawę rozpoznawał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...][...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przywołując zapis art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, wskazał że już z wniosku zainteresowanego wynika że P. prowadzi MOP w odległości kilku kilometrów od miejsca inwestycji, zaś przepis § 111 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, wbrew twierdzeniom wnioskującego - nie wyznacza obszaru oddziaływania spornej inwestycji. Skoro zaś wnioskodawca prowadzi już MOP, to projektowana inwestycja w żaden sposób nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jego terenu. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł P. domagając się jej uchylenia i podnosząc zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego w zw. z § 111 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. poprzez błędną wykładnię tych przepisów. Zdaniem skarżącego, jego możliwość zagospodarowania działek została ograniczona bo przepis § 111 rozporządzenia wykonawczego wyznacza obszar oddziaływania inwestycji, skoro wskazuje odległość miedzy sąsiednimi MOP na drodze klasy [...], na 15 km. Przepis ten oznacza ograniczenie zagospodarowania terenów położonych w odległości 15 km od istniejącego miejsca obsługi zakazując budowę w tym obszarze innego miejsca obsługi. W odpowiedz na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji a wiec prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Skarga jest uwzględniana tylko wtedy, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 153, poz. 1270), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Kontrolą sądową objęta została decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym, należącym do nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, a umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Powyższa decyzja wydana w trybie art. 149 § 3 kpa odmawia wznowienia postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę z uwagi na fakt, że wnoszący o wznowienie nie jest stroną postępowania z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, bowiem nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu a zatem nie mógł skutecznie złożyć wniosku o wznowienie postępowania wskazując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przepis ten stanowi o wznowieniu postępowania jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Dlatego też istotne jest ustalenie w pierwszej fazie postępowania wznowieniowego czy występujący o wznowienie jest stroną postępowania. Pojęcie strony jakim posługuje się art. 28 kpa oraz pozostałe przepisy kodeksu może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu odróżnić trzeba interes faktyczny, czyli stan, w którym strona jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak poprzeć tego zainteresowania przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984r. I SA 1748/83). Nie każdy związek między sferą subiektywnych praw i obowiązków podmiotu a sprawą administracyjną oznacza, że podmiot ten posiada w danej sprawie interes prawny. W orzecznictwie podkreśla się, że musi on mieć postać kwalifikowaną. Podmiot więc, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa, nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Artykuł 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis do art. 28 kpa i określa, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są : inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Natomiast stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez pojęcie: "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Konstrukcja pojęcia strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest złożona gdyż składa się z dwu elementów, które muszą być jednocześnie spełnione. Element podmiotowy ograniczający krąg podmiotów tylko do inwestora, właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości oraz element przedmiotowy, wymagający aby nieruchomość znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu. Należy bowiem jednocześnie wykazać, że dana nieruchomość jest położona w obszarze oddziaływania obiektu, w którego sprawie toczy się postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Dla ustalenia, czy dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, nie jest istotne gdzie jest usytuowana nieruchomość w stosunku do planowanej inwestycji i jaki ma charakter, lecz to, czy w związku z budową obiektu będą niezbędne ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, wynikające z przepisów odrębnych art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Konieczność wprowadzenia takich ograniczeń wynikać zaś powinna z raportu oddziaływania na środowisko i z uzgodnień dokonywanych przez właściwe organy. Z przedstawionych akt ani też z relacji organów nie wynika, aby w związku z przedmiotową inwestycją było niezbędne wprowadzenie jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu terenów nieruchomości sąsiednich. Tym samym, gdyby nawet składający wniosek spełniał element podmiotowy tego pojęcia, to i tak nie mógłby być stroną, skoro jego nieruchomość nie znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu, w rozumieniu definicji zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Jak trafnie wskazał organ powołując się na wniosek o wznowienie, P. prowadzi miejsce obsługi podróżnych w odległości kilku kilometrów od miejsca projektowanej inwestycji, a zatem nowoprojektowana inwestycja w żaden sposób nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jego terenu. Trudno bowiem podzielić pogląd strony skarżącej, iż przepis § 111 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 (Dz. U. 43, poz. 430) określający odległość między sąsiednimi MOP na drodze klasy [...] - na nie mniej niż 15 km, określa obszar oddziaływania projektowanej inwestycji. W/w przepis określa bowiem techniczne usytuowanie określonego obiektu, co nie jest równoznaczne z obszarem oddziaływania, którego istnienie wyznaczone jest koniecznością wprowadzenia ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Strona skarżąca nie wykazała, aby takie ograniczenie zagospodarowania jej nieruchomości miało miejsce. Ewentualne naruszenie warunków technicznych (tu należy pamiętać, iż miało miejsce zezwolenie na odstępstwo) mogłoby mieć znaczenie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie w postępowaniu wznowieniowym. Przywołany przez stronę skarżącą pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawarty w wyroku z dnia 10 kwietnia 2008r. II SA/Sz 15/08, został wyrażony w tamtym postępowaniu i nie jest poglądem wiążącym dla nin. postępowania. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, przepis § 111 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie wyznacza obszaru oddziaływania objętego art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Dlatego też zgodzić się należy ze stanowiskiem organu prowadzącego postępowanie o wznowienie, że skoro podanie o wznowienie zostało złożone przez osobę nie będącą stroną postępowania, to organ musiał zastosować art. 149 § 3 kpa i odmówić wznowienia postępowania. Nie znajdując podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).