VII SA/Wa 418/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2012 r. sprawy ze skargi A.K. i H. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. skargę oddala Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 243 z 2010 poz. 1623 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, z 2000 r., poz. 1071, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwoleniu na budowę z dnia 10 września 2008 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P.S.A. w W., polegającą na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] (wieża stalowa H=42 m, dwa kontenery technologiczne i system antenowy) na działce o nr ew. [...] w [...] przy ul. P., z zachowaniem warunków określonych w decyzji, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 10 września 2008 r. do Prezydenta Miasta [...] wpłynął wniosek P.Sp. z o.o. w sprawie wydania pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii cyfrowej. W dniu [...] listopada 2008 r. została wydana decyzja [...] znak [...] odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, od której odwołanie wniósł inwestor. Wojewoda [...] Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Prezydent Miasta [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy wydał decyzję [...] [...] marca 2009 r. odmawiając ponownie udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii cyfrowej. Na skutek wniesionego przez inwestora odwołania, Wojewoda [...] decyzją Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2009 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Po raz kolejny rozpoznając sprawę Prezydent Miasta [...] wydał decyzję w dniu [...] grudnia 2009 r. znak [...] odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii cyfrowej. Na skutek wniesionego odwołania, Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję. Na decyzję Wojewody [...]została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt: VII SA/Wa 1783/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Po rozpoznaniu sprawy po wyroku Sądu Prezydent Miasta [...] wydał decyzję znak [...], [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołanie wniósł do Wojewody [...] inwestor. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...],[...] uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po kolejnej analizie sprawy Prezydent Miasta [...] wydał wymienioną na wstępie decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla P.S.A. w W., polegającą na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej. W uzasadnieniu wskazał, że ustalił, iż inwestor do wniosku przedłożył "Identyfikację przedsięwzięcia" opracowaną przez specjalistę ds. ochrony środowiska. Z opracowania tego wynika, że zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) opiniowana inwestycja nie należy do przedsięwziąć, dla których jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w związku z tym inwestycja ta nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto z opracowania tego wynika, że w zasięgu wiązek promieniowania anten nie występują miejsca przebywania i zamieszkania ludzi. Prezydent zaznaczył, że w świetle obowiązujących przepisów organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może obecnie badać zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem w zakresie ściśle określonym w ustawie. Podkreślił to także w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1783/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Organ wskazał także, że inwestor w dniu 1 lipca 2010 r. złożył wniosek (data na wniosku 29 czerwca 2010 r.) na tą samą inwestycję dokonując jedynie zmiany w sposobie połączenia jej z drogą publiczną. Wniosek z dnia 29 czerwca 2010 r. oraz wniosek z dnia 10 września 2008 r. w zakresie inwestora, lokalizacji inwestycji oraz rodzaju zamierzenia budowlanego były identyczne, a istotna różnica pomiędzy nimi polegała na umieszczeniu w projektach zagospodarowania działki miejsca lokalizacji zjazdu służącego do obsługi projektowanej stacji bazowej i połączenia go z układem komunikacji wewnętrznej. W piśmie z dnia 13 października 2011 r. pełnomocnik inwestora oświadczył, iż postanawił wycofać wniosek z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej nr [...] w [...] przy ul. P. na działce nr ew. [...]. Aktualny pozostaje wniosek z dnia 10 września 2008 r. Ponadto do pisma załączono m.in.: - decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektora Regionalnego Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] znak [...] zezwalającą na trwałe wyłączenie gruntu działki nr ew. [...] z produkcji leśnej, - decyzję z dnia [...] marca 2011 r. Prezydenta Miasta [...] znak [...]zezwalającą na lokalizację zjazdu indywidualnego z ul. P. w [...]. Do wniosku inwestor dołączył 4 egz. projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Prezydent dodał, że po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego oraz mając na uwadze wskazania w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1783/10 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...] złożył Z. G. - pełnomocnik A. i H. K., wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust.3 ustawy Prawo budowlane utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budową lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu z warunkami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w sprawie, inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W dniu [...] stycznia 2010 r. decyzją znak [...] Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] zezwolił na stałe wyłączenie z produkcji leśnej na cele nierolnicze i nieleśne (pod budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...]), gruntów leśnych (gospodarczych), o łącznej powierzchni 0.0291 ha, stanowiących część działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym Miasta [...], gmina Miasto [...], będących we władaniu inwestora. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] Prezydent Miasta [...] wydał P.Sp. z o.o. - zezwolenie na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej – ul. P. w [...], do wydzielonej części nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] w miejscu wskazanym na "Projekcie zagospodarowania terenu", stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji. Z uwagi na brak obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego osiedle "Ł." w [...] Prezydent Miasta [...] wydał decyzję Nr [...]z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...] na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) mocą której ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym polegającej na budowie ww. stacji bazowej telefonii cyfrowej. Z przeprowadzonej analizy stanu faktycznego wynikło, że możliwe było wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, gdyż P. Sp. z o.o. w [...] spełniła warunki określone w art. 53 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda wskazał, że na podstawie pkt 3 warunków realizacji dotyczących ochrony środowiska ww. decyzji planowana inwestycja zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe zamyka analizę oddziaływania inwestycji na środowisko ze względu na fakt, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stała się ostateczna z dniem [...] lipca 2008 r. W trakcie postępowania administracyjnego nie zgłoszono uwag i wniosków ze strony społeczeństwa. Prezydent Miasta [...] powiadomił strony uczestniczące w postępowaniu według oddzielnego wykazu, a pozostałe strony zawiadomiono w drodze obwieszczenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] oraz w Biuletynie Informacyjnym na stronie internetowej Urzędu Miasta [...] . Ustalenia przedmiotowej decyzji, na zasadzie art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z dniem 15 listopada 2010 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Powyższa regulacja prawna konkretyzuje parametry techniczne i zawęża ustalenia. Zatem ww. decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego oparta jest na szerszej analizie zadania inwestycyjnego, tj. stacji bazowej telefonii cyfrowej. Organ dalej wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...]z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...] jest ważna bowiem zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.: organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśniecie, jeżeli: 1. inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2. dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Podniesiona przez skarżącego argumentacja dotycząca analizy wartości pola elektromagnetycznego i ewentualnych ograniczeń rozmija się z uwarunkowaniami tej konkretnej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1783/10 potwierdził, że inwestycja publiczna w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest specyficznym rodzajem inwestycji celu publicznego, której charakter "publiczny" nie wynika z dostępności do jej urządzeń ulokowanych na działce lecz dostępności do wytwarzanych przez te urządzenia "produktów" - tj. łączności. Wojewoda wskazał, że lokalizacja inwestycji została zaproponowana na terenie zewnętrznego osiedla "Ł." - osiedla budownictwa jednorodzinnego w [...]. Budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] obejmuje m.in. wieżę stalową o wysokości 42 m. z systemem antenowym o rozmieszczeniu anten na wysokościach: 42,2 m., 35,2 m. i 29,5 m. Jeżeli inwestor miałby ograniczyć jakiekolwiek prawa należałoby wprowadzić do realizacji zabudowę wielorodzinną o wysokości budynków jedenastopiętrowych bowiem chodzi o miejsca dostępne dla ludności. Możliwości zainwestowania zabudową wysoką, czy innymi obiektami przeznaczonymi na pobyt ludzi, ograniczona jest zasadą dobrego sąsiedztwa tzn. kontynuacją funkcji i gabarytów obiektów istniejących, wynikającą z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także istniejącym sposobem użytkowania sąsiednich nieruchomości. Ponadto wskazał, że w pobliżu brak jest innych stacji bazowych telefonii cyfrowej. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję złożyli A. i H. K. Decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 8 w związku z art. 107 § 1 oraz 107 § 3 kpa poprzez nie dokonanie subsumcji z uwagi na a) nie wskazanie konkretnej jednostki prawnej zastosowanego rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, b) nie sprawdzenie jaką metodą dokonywano kwalifikacji inwestycji i tym samym czy organ przyjął jako wyznacznik kreskę narysowana na mapie czy też konkretna wartość pola elektromagnetycznego, c) czy podane moce oraz tilty w decyzji są maksymalne, d) jaka wysokość zabudowy jest dopuszczalna na danym terenie e) czy linia narysowana przez inwestora faktycznie jest środkiem głównej wiązki promieniowania i jak organ to ustalił, 2) art. 8 w związku z art. 107 § 3 kpa - poprzez nie ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania, 3) art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane - poprzez nie zbadanie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami ochrony środowiska, 4) art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane - poprzez nie wykazanie, iż parametry techniczne anten są tożsame z tymi, które obejmuje decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (w obu brak anten, mocy, azymutów), 5) art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust 2 ustawy prawo budowlane w powiązaniu z art. 63 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Naruszenie to polega na nieustaleniu rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji. Zabrakło też zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych nakładających się i następnie dokonania kumulacji PEM z uwzględnieniem wszystkich źródeł PEM w środowisku. Ponadto wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania, 6) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) - poprzez niewskazanie przepisów, z których wynika, jakie wymogi musi spełniać wniosek inwestora, oraz naruszenia art. 63 ust 1 oraz 63 ust 2 - poprzez niewydanie odrębnego postanowienia o braku konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, 7) art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 144 ust 1 oraz ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska - poprzez wprowadzenie ograniczeń wysokościowych poza terenem, co, do którego inwestor posiada tytuł prawny, bez jednoczesnego utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Wnieśli o uchylenie obu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlegała oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tymi przepisami zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych, zaś sam projekt budowlany powinien zawierać m. in.: 1. projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, 2. projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych. Szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Dalej wskazać trzeba, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza przede wszystkim: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia itd. Ustawodawca postanowił, iż w razie spełnienia przedstawionych wyżej wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe przepisy wskazują zatem na obowiązek organu polegający na sprawdzeniu kompletności projektu i zgodności w przepisami. Jeżeli organ potwierdzi ten fakt nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Należy również pamiętać o tym, co w niniejszej sprawie jest bardzo istotne, że stosownie do art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oznacza, iż organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Przepis ten rodzi nie tylko obowiązki po stronie organu wydającego pozwolenie na budowę, ale też stwarza prawa po stronie podmiotu, który uzyskał taką decyzję. Inwestor może wówczas projektować obiekt budowlany, jego funkcje oraz zagospodarowanie terenu. Dlatego organy orzekające w tej sprawie nie miały możliwości rozpatrywania podniesionych zarzutów, co do konieczności innej lokalizacji inwestycji. Rolą decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz decyzji o warunkach zabudowy jest gwarancja zgodności z prawem zmiany zagospodarowania przestrzeni, która podlega realizacji w procesie budowlanym. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie tylko nie ma obowiązku badania po raz drugi dopuszczalności zmiany zagospodarowania terenu oraz warunków i zasad, na jakich to następuje, ale także nie wolno mu tego badać. Na tym polega sens regulacji mówiącej, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wiąże organ wydający pozwolenia na budowę. Organ ten nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego ani decyzji o warunkach zabudowy. Nie wolno mu także postąpić wbrew ustaleniom tych decyzji (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne - Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s: 447). Przepis art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza zatem generalną zasadę, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej, wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, nie może ponownie badać dopuszczalności zmiany zagospodarowania przestrzennego. Innymi słowy organ ten nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Odnosi się to jednak tylko do kwestii zgodności z prawem zmiany zagospodarowania przestrzeni, nie zaś innych kwestii, w tym dotyczących nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi, z punktu widzenia organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, gwarancję zgodności inwestycji z prawem w zakresie dopuszczalności konkretnego zagospodarowania terenu dla potrzeb planowanej inwestycji. W ocenie Sądu Prezydent Miasta [...] nie mógł w niniejszej sprawie odmówić P.S.A. w W. wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Przedstawiony projekt odpowiada bowiem cytowanym wyżej przepisom 34 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zaś Prezydent Miasta [...] w sposób zgodny z treścią art. 35 ust 1 Prawa budowlanego ocenił zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jego kompletność i zgodność z innymi przepisami. Jak słusznie podniósł Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże – stosownie do art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Dlatego Prezydent Miasta [...] był w niniejszej sprawie związany ustaleniami zawartymi w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...]z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...] ustalającej sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla przedmiotowej inwestycji. Przedłożony przez inwestora projekt stacji bazowej telefonii komórkowej jest natomiast zgodny z tymi ustaleniami. W decyzji tej wskazano, że planowana inwestycja zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 3). Zapis ten jak wskazano wyżej ma przesądzające znaczenie na temat zaliczenia przedsięwzięcia do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym działanie Prezydenta Miasta [...] , które zmierzałoby do kwestionowania tego stanowiska, należałoby uznać za niezgodne z prawem. Jednocześnie dalej wskazać należy, że do kompetencji Prezydenta Miasta [...] w sprawie pozwolenia na budowę nie należała kontrola poprawności proponowanych rozwiązań przestrzennych. Organ miał za zadanie ocenę zgodności planowanych prac budowlanych z przepisami Prawa budowlanego, w tym z warunkami technicznymi określonymi w przepisach odrębnych oraz z zapisami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy również podkreślić, co jest istotną kwestią w sprawie, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej została doręczona stronom postępowania oraz ogłoszono o jej wydaniu w obwieszczeniu wywieszonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] oraz w Biuletynie Informacyjnym na stronie internetowej Urzędu Miasta [...] zgodnie z art. 53. ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W terminie przysługującym na odwołanie żadna ze stron nie wniosła odwołania. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] lipca 2008 r., ponadto w toku postępowania nie zgłoszono wniosków i uwag ze strony społeczeństwa. Fakt ten wskazuje, że na etapie postępowania lokalizacyjnego nikt nie kwestionował inwestycji jako całości. Pomimo tego i dodatkowo należy wskazać, że z dokumentu załączonego do projektu budowlanego - "Identyfikacja przedsięwzięcia" będącego, co wynika z jego treści, analizą urbanistyczną, sporządzonego przez specjalistę ds. ochrony środowiska C. B. wynika, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć, dla których jest wymagane sporządzanie raportu oddziaływania na przedsięwzięcia na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięć dla których może być wymagany raport oddziaływania na środowisko, gdyż odległości 150m. na az. 60°, 180°, i 310°, w odległości 70 m. na az. 0°, 120° i 240° oraz w odległości 5 m. na az. 50°, 140°, 230°, i 320° nie występują miejsca dostępne dla ludzi. Przedstawiona "identyfikacja przedsięwzięcia" jest zgodna z ustaleniami zwartymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wymieniona decyzja zawiera dwa załączniki stanowiące jej integralną część. Jednym z nich jest załącznik nr 2 zatytułowany "Analiza Urbanistyczna". Jest ona opracowana przez uprawnioną osobę mgr inż. arch. E. O. W treści tej analizy znajduje sie stwierdzenie co do ww. odległości i azymutów wg, których ustalono brak miejsc dostępnych dla ludzi oraz ustalono okoliczność, że opiniowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć dla których jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięć dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zatem powyższe ostatnie stwierdzenia są tożsame z twierdzeniami specjalisty ds. ochrony środowiska C. B., o czym była mowa wyżej. Inwestycja nie znajduje się na terenie zaliczanym do obszarów Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 i nie będzie znacząco na nie oddziaływać. Najbliżej znajduje się w odległości ponad 250 m. w kierunku wschodnim obszar Dolina Dolnej [...]. Z powyżej przedstawionych okoliczności wynika zatem, że decyzje badane w niniejszym postępowaniu zostały wydane w sposób prawidłowy. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, w kontekście przedstawionych argumentów, iż nie mogły one spełnić zamierzonego skutku. Przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2008r. nr 25, poz. 150 ze zm.) nie mają zastosowania do wszystkich nowo projektowanych obiektów budowlanych. Przepisy tej ustawy stosuje się jedynie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - wyszczególnionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. - Dz. U. z 2007r. Nr 158, poz. 1105). Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa, kiedy inwestor ma obowiązek przedstawienia przy wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a przepisy dotyczące ochrony środowiska, kiedy pozwolenie na budowę musi poprzedzać postępowanie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Tylko w takich wypadkach, gdy powinno być przeprowadzone postępowanie o oddziaływaniu na środowisko, organ architektoniczno-budowlany bada, czy zostało ono przeprowadzone, jaki jest jego wynik, a więc zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 bada projekt budowlany z "wymaganiami ochrony środowiska". W istniejącej zaś sytuacji nie można uznać, iż organ przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy dopuścił się naruszenia przepisów dotyczących ochrony środowiska, uregulowania zawarte we wskazanym rozporządzeniu nie odnosiły się bowiem do ustalonego stanu faktycznego z uwagi na zapisy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy potwierdzić, że w rozpatrywanym przypadku nie było potrzeby sporządzania określonych dokumentacji specjalistycznych (przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko). Niemniej jednak z materiałów sprawy wynika, że pola elektromagnetyczne o niedopuszczalnej gęstości mocy będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Przedłożona przez inwestora Identyfikacja przedsięwzięcia wskazywała, że maksymalna wysokość okolicznej zabudowy jest znacznie niższa niż wysokość zawieszenia anten oraz, że wzdłuż osi anten w odległości do 150 m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Dlatego ogólne zastrzeżenia sformułowane przez skarżących, co do szkodliwości stacji bazowych telefonii komórkowej powodujących u ludzi szereg dolegliwości nie mogły być podstawą do żądania przez organ wykonania opinii niezależnych ekspertów, w sytuacji, gdy przedsięwzięcie nie podlegało uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja była prawidłowa a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.