VII SA/Wa 419/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. i P. P. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) listopada 2012 r. Nr (...) w przedmiocie obowiązku uzupełniania projektu budowlanego zamiennego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 lutego 2013r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) listopada 2012 r., Nr (...) w przedmiocie obowiązku uzupełniania projektu budowlanego zamiennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne enumeratywnie wskazane w ustawie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej "ppsa" sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 w/w ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje (jak wynika z cyt. normy prawnej) w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne (takie jak decyzje, postanowienia). Tymczasem strona skarżąca nie skarży żadnego z wyżej wymienionych aktów. Przedmiot jej skargi stanowi bowiem postanowienie, wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nakładające obowiązek uzupełniania projektu budowlanego zamiennego, na które zażalenie nie przysługuje. Przepis ten zawiera procedurę usuwania stwierdzonych nieprawidłowości i braków. Zgodnie z nim, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazać należy, iż przepis ten odnosi się wyłącznie do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania. W tym trybie, co wynika wyraźnie z przytoczonego przepisu, organ administracji architektoniczno-budowlanej może domagać się od inwestora usunięcia naruszeń wyłącznie w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zauważyć również należy, iż postanowienie, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, jest ostateczne, tzn. nie przysługuje na nie zażalenie, co oznacza, że strona może zaskarżyć przedmiotowe postanowienie tylko w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie - to jest pozwoleniem na budowę lub odmową udzielenia pozwolenia (art. 142 k.p.a.). W sytuacji zatem, gdy strona kwestionuje zasadność nałożenia na nią na tej podstawie prawnej obowiązku usunięcia określonych naruszeń może zarzuty w tym zakresie podnieść dopiero w odwołaniu od decyzji, wydanej przez organ I instancji. Organ odwoławczy ma natomiast obowiązek rozważenia ich zasadności. Brak usunięcia określonych naruszeń przez stronę w wyznaczonym terminie rodzi bowiem dla niej poważne konsekwencje – w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, które w sytuacji braku podstaw do nałożenia obowiązku ich usunięcia, nie powinny nastąpić. Zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakładając na skarżących obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego zamiennego prawidłowo wskazał, że na postanowienie to nie przysługuje zażalenie i może być ono zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji. W związku z powyższym zaskarżone postanowienie nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Ma to zaś takie konsekwencje, iż niedopuszczalna jest także w tym przypadku skarga do sądu administracyjnego, ponieważ stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu przysługuje na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy ppsa, skargę odrzucił.