VII SA/Wa 42/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział Wojewódzki w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2011 r. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z 10 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział Wojewódzki w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] Inspektorat w [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r., znak: [...] W dniu 9 czerwca 2011 r. (data prezentaty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści ww. postanowienia Sądu z 10 maja 2011 r. Skarżący zwrócił się z zapytaniem, na jakiej podstawie prawnej, z czyjego wniosku Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1997 r. Dalej skarżący domaga się wytłumaczenia na jakiej podstawie Sąd stwierdził, że decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 1997 r. nie zaskarżył do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...]? W końcu skarżący zwrócił się z zapytaniem w jaki sposób Sąd zweryfikował kiedy Zakład Ubezpieczeń Społecznych doręczył mu decyzję z dnia [...] kwietnia 1997 r. i jak mogła uprawomocnić się decyzja, która nie została doręczona? Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści orzeczenia, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75533). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu orzeczenia, bądź też co do innych jego skutków, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się także, iż przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). W niniejszej sprawie postanowienie Sądu z 10 maja 2011 r. w przedmiocie odrzucenia skargi jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia i zgodnie z dokonanymi wyżej rozważaniami nie wymaga wykładni. Sąd precyzyjnie i jasno wskazał jaką skargę odrzucił i jakie były tego podstawy. Na marginesie należy nadmienić, że wydając postanowienie o odrzuceniu skargi sąd nie rozpoznawał sprawy merytorycznie. Z treści złożonego pisma wynika natomiast, iż przywołane przez stronę okoliczności stanowią w istocie polemikę z Sądem i zmierzają do zakwestionowania prawidłowości wydania postanowienia z 10 maja 2011 r., co nie może być przedmiotem wykładni sądowej dokonywanej w trybie art. 158 p.p.s.a. Tego rodzaju okoliczności mogą być ewentualnie podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od postanowienia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 158 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.