VII SA/Wa 42/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli wiaduktu drogowego i przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Gmina [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] listopada 2016 r. znak [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r., Nr [...] nakładającą na skarżącą obowiązek przeprowadzenia kontroli wiaduktu drogowego i przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego w ciągu drogi wewnętrznej usytuowanego na działce nr [...] obręb [...], gmina [...], nad linią kolejową nr [...], szlak [...] w km [...]. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że postanowienie w tym przedmiocie zapobiegnie zbędnemu wydatkowaniu poważnych środków finansowych z budżetu Gminy [...]. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja została skierowana do podmiotu, który nie będąc stroną (zarządca lub właściciel obiektu budowlanego), nie dysponuje dokumentacją techniczną przedmiotowego wiaduktu. Tym samym wykonanie ekspertyzy technicznej wywoła potrzebę uprzedniego wykonania uproszczonej wersji dokumentacji technicznej ww. obiektu, co z kolei wymaga wykonania szeregu badań statycznych w warunkach ścisłego współdziałania z zarządcą infrastruktury kolejowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Zdaniem Sądu strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oczywistym jest, że wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją wiązać będzie się z kosztami, ale dla należytego wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. konieczne było choć przybliżone wskazanie kosztów związanych z wykonaniem obowiązków oraz odniesienie tej kwoty do sytuacji finansowej skarżącej. Tylko w ten sposób Sąd byłby w stanie ocenić, czy przedmiotowe koszty wiązać się będą z niebezpieczeństwem znacznej szkody dla wnioskodawcy. Wobec tych ustaleń trudno uznać, aby wykonanie nałożonego obowiązku miało spowodować zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Tym bardziej, iż strona nie wskazuje na brak środków, a jedynie na zbędne ich wydatkowanie z budżetu Gminy. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Tym samym Sąd na obecnym etapie postępowania nie ocenia merytorycznie zaskarżonej decyzji. Dodać również trzeba, iż oceniając zasadność wniosku należy się kierować racjami zarówno dobra ogólnego, jak i własnego. W tym kontekście wydatki związane z decyzją, którą nakazano usunąć nieprawidłowości w trosce o dobro ogólne, tj. w trosce o życie lub zdrowie ludzi, bezpieczeństwo mienia bądź środowiska, trudno uznać za zbędne. Kierując się proporcjami, rozważając zarówno interes ogółu, jak i własny skarżącej, stan bezpieczeństwa na wiadukcie drogowym, jest w ocenie Sądu znacznie ważniejszy niż kwota, która miała by zostać przeznaczona na jego remont. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż jeżeli okazałoby się, że inny podmiot będzie zobowiązany do remontu obiektu, to wówczas poniesione przez skarżącą koszty będą mogły być dochodzone w drodze roszczeń cywilnych. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., zwłaszcza w kontekście charakteru obowiązku nałożonego na skarżącą służącego ochronie użytkowników obiektu przed następstwami ewentualnych wypadków. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.