VII SA/Wa 422/10

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 kwietnia 2010 r. po rozpoznaniu wniosku T. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T. O. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych postanawia: przyznać T. O. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 9 marca 2010 r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy T. O., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Skarżąca w niniejszej sprawie podała, że utrzymują się z dochodów w wysokości 2.200,00 złotych brutto miesięcznie. Ze względu jednak na fakt, iż wnioskodawczyni w sprawach o sygn. akt VII SA/Wa 424/10 i VII SA/Wa 423/10 oświadczyła w złożonych wnioskach, iż dochód wynosi 2.600,00 uznano, że w niniejszej sprawie omyłkowo wskazała taką kwotę i potraktowano, iż rzeczywisty dochód z którego się utrzymuje wynosi 2.600,00 złotych brutto miesięcznie. Na kwotę tą składa się emerytura wnioskodawczyni w wysokości około 1.000,00 złotych brutto oraz emerytura małżonka w wysokości około 1.600,00 złotych brutto. Wnioskodawczyni zakreśliła w formularzu, że posiada dom mieszkalny o pow. 100 m ². Skarżąca zaznaczyła we wniosku, że wspólnie z mężem są osobami starszymi, schorowanymi. Podała, iż znaczną cześć uzyskiwanych dochodów przeznacza na swoje i męża leczenie i lekarstwa. Podkreśliła, że na powyższe wydatki "wydaje około 600 złotych i małżonek podobnie". Mając na względzie powyższe dane, a zwłaszcza ponoszone przez wnioskodawczynię i jej męża znaczne wydatki na leki i leczenie uznano, że kwalifikuje się ona do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawczyni nie podała wprawdzie wysokości wszystkich wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie, jednakże, przy aktualnym poziomie cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego uznać należy, że nie jest w stanie ponosić kosztów postępowania sądowego i kosztów zatrudnienia profesjonalnego pełnomocnika. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.