VII SA/Wa 423/10

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 kwietnia 2010 r. po rozpoznaniu wniosku T.O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T.O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego postanawia: przyznać T.O. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 9 marca 2010 r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy T. O., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Skarżąca oświadczyła, że utrzymują się z dochodów w wysokości 2.600,00 złotych brutto miesięcznie. Na kwotę tą składa się emerytura wnioskodawczyni w wysokości około 1.000,00 złotych brutto oraz emerytura małżonka w wysokości około 1.600,00 złotych brutto. Wnioskodawczyni zakreśliła w formularzu, że posiada dom mieszkalny o pow. 100 m ². Skarżąca zaznaczyła we wniosku, że wspólnie z mężem są osobami starszymi, schorowanymi. Podała, iż znaczną cześć uzyskiwanych dochodów przeznacza na swoje i męża leczenie i lekarstwa. Podkreśliła, że na powyższe wydatki "wydaje około 600 złotych i małżonek podobnie". Mając na względzie powyższe dane, a zwłaszcza ponoszone przez wnioskodawczynię i jej męża znaczne wydatki na leki i leczenie uznano, że kwalifikuje się ona do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawczyni nie podała wprawdzie wysokości wszystkich wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie, jednakże, przy aktualnym poziomie cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego uznać należy, że nie jest w stanie ponosić kosztów postępowania sądowego i kosztów zatrudnienia profesjonalnego pełnomocnika. Zestawiając wysokość należnego wpisu sądowego, ewentualnych kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego z wysokością środków finansowych, którymi skarżąca dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, mając także na uwadze, że skarżąca nie posiada oszczędności, przedmiotów wartościowych, ani majątku, który może stanowić dodatkowe źródło dochodu, należało uznać, że skarżąca spełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 ww. ustawy uzasadniające przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym.