VII SA/Wa 428/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nawierzchni ciągu jezdno-pieszego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].5.2003 r., działając na podstawie art. 51 ust 2 i 4 ustawy z dnia 7.7.1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 KPA, po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej przebudowy nawierzchni ciągu jezdno-pieszego od nieruchomości nr [...] do ulicy zbiorczej usytuowanej wzdłuż ul. [...] w [...] nakazał J. B. zam. przy ul. [...] w [...], E. i M. D. zam. przy ul. [...] w [...], J. W. zam. przy ul. [...] w [...], G. i W. R. zam. przy ul. [...] w [...] oraz R. R. zam. przy ul. [...] w [...] - dokonać rozbiórki nawierzchni ciągu jezdno-pieszego ([...]) o powierzchni 115,0 m x 85,0 m. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...].3.2002 r. została przeprowadzona wizja lokalna w sprawie przebudowy nawierzchni ciągu pieszo-jezdnego przy ul. [...]. W trakcie wizji stwierdzono, że właściciele nieruchomości nr [...] dokonali wspólnie przebudowy przedmiotowej nawierzchni ulicy [...] w ten sposób, że utwardzili ją kostką betonową na długości 103,6 mb o szerokości 4,6 do 5,1 m. Organ pierwszej instancji biorąc pod uwagę pojęcie robót budowlanych z art. 3 pkt 7 w/w ustawy Prawo budowlane, przez które należy rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu przyjął, że przedmiotowy ciąg pieszo-jezdny nie jest częścią obiektu w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Organ przyjął natomiast, iż podjęte przez inwestorów samowolne roboty budowlane stanowią inny przypadek robót budowlanych, o których mowa w art. 50 ust 1 pkt 1 w/w ustawy. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji odwołanie złożył J. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Odwołujący zarzucił, iż organ pierwszej instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszył art. 52 ustawy z dnia [...].7.1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż był on inwestorem obiektu budowlanego objętego rozbiórką. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że w okresie od września do października [...] W. D. - były współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] w [...] wykonał przebudowę nawierzchni ciągu pieszo-jezdnego ul. [...] utwardzając ją kostką betonową na długości 103,6 mb o szerokości 4,6 do 5,1 m, czyli wzdłuż nieruchomości położonych przy ul. [...]. Odwołujący podniósł, że dopiero w dniu [...].6.2001 r., a więc już po dokonaniu przedmiotowej inwestycji nabył zabudowaną nieruchomość od poprzednich właścicieli. W jego ocenie w skład nabytej nieruchomości nie wchodzi obszar gruntu, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy ciąg jezdno-pieszy objęty nakazem rozbiórki. Odwołujący zarzucił naruszenie przez organ nadzoru budowlanego art. 52 Prawa budowlanego, podnosząc że organ ten błędnie przyjął iż jest on inwestorem oraz właścicielem przedmiotowego ciągu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...].2.2004 r., działając na podstawie art. 138 par 1 pkt 1 KPA oraz art. 83 ust 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że argumenty podnoszone przez stronę w odwołaniu nie mogą skutkować uchyleniem decyzji, gdyż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzone roboty budowlane były tego rodzaju przekształceniem powierzchni gruntu, które prowadzi do zmiany sposobu zagospodarowania terenu i wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a także pozwolenia na budowę (art. 28 ustawy Prawo budowlane). Od decyzji organu drugiej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący podnosił, iż organ pierwszej instancji naruszył art. 52 Prawa budowlanego przyjmując że skarżący jest inwestorem i właścicielem przedmiotowego ciągu jezdno-pieszego. W szczególności skarżący zarzucił organowi II instancji błędne ustalenia faktyczne, gdyż nie nabył on inwestorem, a także nie nabył nieruchomości na której miała miejsce samowola budowlana, lecz nieruchomość z nią sąsiadującą. Reasumując skarżący wskazał, iż nie neguje faktu zaistnienia samowoli budowlanej oraz konieczności dokonania czynności mających na celu doprowadzenie do zgodności z prawem przeprowadzonych robót budowlanych. W ocenie skarżącego brak jednak podstaw prawnych pozwalających na przyjęcie, że powinien on być adresatem decyzji rozbiórkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 51 ust 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z 7.7.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207 poz. 2016) przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 właściwy organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W przypadku niewykonania tego obowiązku właściwy organ nakazuje w drodze decyzji zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].5.2003 r. na podstawie art. 51 ust. 2 i ust 4 Prawa budowlanego nakazał między innymi J. B. rozbiórkę nawierzchni ciągu jezdno-pieszego ([...]). Nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego wiąże się ściśle z ustaleniem adresata decyzji rozbiórkowej, ponieważ zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego to na inwestorze, właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego ciąży obowiązek dokonania na swój koszt czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 51 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie skarżący nie był inwestorem samowolnie wybudowanej drogi, ponieważ jak wynika z akt sprawy inwestorem tym był W. D., który dokonał przebudowy przedmiotowej drogi (utwardzenia ciągu jezdno-pieszego) w [...] roku, a więc przed datą nabycia nieruchomości przy ul. [...] przez J. B. Skarżący podniósł w skardze, że nabył jedynie nieruchomość przy ul. [...] w [...], do której nie należy przedmiotowa droga. Zarzut ten został również podniesiony przez skarżącego w odwołaniu. Organ w zaskarżonej decyzji wskazał natomiast iż zgodnie z przepisem art. 548 kc "...z chwilą wydania rzeczy sprzedanej przechodzą na kupującego korzyści i ciężary związane z rzeczą...", a więc zasadnie J. B. jako nabywca nieruchomości przy ul. [...] stał się adresatem decyzji rozbiórkowej wydanej przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie odniósł się jednak do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, że J. B. nabył nieruchomość do której nie należy przedmiotowy ciąg pieszo-jezdny, a więc nie jest on właścicielem przebudowanej nawierzchni. W wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji organ odwoławczy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrzy odwołanie J. B. i podniesione w nim zarzuty uwzględniając przy tym stan prawny obowiązujący w dacie wydania kolejnej decyzji. Organ odwoławczy winien mieć na uwadze w szczególności art. 52 Prawa budowlanego, który stanowi, że inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanej w decyzji rozbiórkowej. Biorąc pod uwagę naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 par 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30.8.2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami. Administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Na mocy art. 152 cytowanej ustawy orzeczono jak w pkt 2 wyroku.