VII SA/Wa 428/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu wraz z częścią tarasu na jego dachu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołań J. M. oraz T. S., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nakazującą J. i S. M. przymusową rozbiórkę garażu (wraz z częścią tarasu na jego dachu) wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy, na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości L., przy granicy z działką o nr ew. [...], będącej własnością T. S., z jednoczesnym wskazaniem, że rozbiórce nie podlega płyta balkonowa o wymiarach 2,7 x 7,6m, stanowiąca część tarasu, wybudowano w 1984 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpatrzenia przez organy nadzoru budowlanego oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 31 marca 2004 r. (sygn. akt 7/IV SA 3797/02) uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. nr [...], nakazując przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie zaistniałej samowoli budowlanej. Organ I instancji ustalił, iż przedmiotowy budynek w obecnym kształcie realizowany był w kilku etapach: I. etap: budynek mieszkalny z wbudowanym gankiem zrealizowano w latach 1983-1984, w oparciu o decyzję Naczelnika Gminy L. nr [...] z dnia [...] września 1983 r. W trakcie realizacji budynku inwestorzy dokonali odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego poprzez: – zrealizowanie trzech kondygnacji nadziemnych zamiast dwóch z pełnym podpiwniczeniem; – wykonanie posadzki garażu na poziomie terenu zamiast 1,87m poniżej poziomu terenu; – wykonanie balkonu o wymiarach 2,7 x 7,6m na poziomie 2,5m powyżej poziomu terenu zamiast tarasu o wymiarach 2,1 x 6,25m na poziomie 0,6m. II. etap: realizowany w latach 1991-1993, obejmuje samowolną dobudowę budynku garażowego do istniejącego budynku mieszkalnego z wbudowanym garażem; III. etap: realizacja rozbudowy budynku w oparciu o decyzję nr [...], wydaną przez Wójta Gminy L. z dnia [...].12.1998 r. Przedmiotem postępowania są prace budowlane wykonane w II etapie, a polegające na poszerzeniu płyty balkonowej z szerokości 2,7m do wymiaru 3,8m i stworzeniu z niej dachu oraz wymurowaniu pod dachem trzech ścian, z których w jednej wykonano wrota garażowe. Samowolnie zrealizowany budynek garażu posiada wymiary zewnętrzne 3,8 x 6,6m i jest zlokalizowany w odległości 0,2m od granicy z działką sąsiednią. W ramach dobudowy przedłużono także płytę dachową dobudowanego garażu o 1,5m w kierunku wjazdu, tworząc zadaszenie nad wjazdem oraz zainstalowano na krawędziach dachu balustrady w postaci tralek betonowych, tworząc na garażu taras o wymiarach 3,8 x 8,1m. Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo organ I instancji ustalił, iż płyta balkonowa o wymiarach 2,7 x 7,6m, stanowiąca część tarasu budynku mieszkalnego została zrealizowana w 1984 r. i stanowi istotne odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę określonych w decyzji Naczelnika Gminy L. nr [...] i kwestia ta winna być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zasadności nakazu rozbiórki garażu, organ podkreślił, iż obiekt ten został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy tj. z naruszeniem § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 7 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. 1980, nr 17, poz. 62 Z późn. zm.). Z uwagi na fakt, iż garaż ten powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, nie jest możliwa jego legalizacja w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r., a zatem organ I instancji prawidłowo zastosował art. 37 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy. Skargę na powyższą decyzję wniosła T. S., domagając się wydania decyzji nakazując ej rozebranie całego garażu wraz z tarasem oraz zamurowani okna balkonowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, całkowicie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy zauważyć, iż zarówno w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie 7/IV SA 3797/02, jak i w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2000 r., podkreślono konieczność ustalenia zakresu zaistniałej samowoli budowlanej oraz zakresu prac wykonanych z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Nie ulega wątpliwości, iż projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 1983 r. przewidywał wbudowany garaż, którego posadzka miała być wykonana na głębokości 1,87m poniżej poziomu terenu oraz od strony działki skarżącej, taras o wymiarach 2,1 x 6,25m. Podzielając w całości ustalenia oraz argumentację prawną zaprezentowaną przez organ w odniesieniu do zrealizowanego samowolnie w 1991 r. garażu z częścią tarasu na jego dachu, nie można nie zauważyć, iż organy nie podjęły żadnych czynności w odniesieniu do płyty balkonowej o wymiarach 2,7 x 7,6m, wyłączając ją spod działania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. Organ I instancji nie uzasadnia przyczyn, dla których należy "pozostawić balkon o wymiarach z 1984 r. 2,7 x 7,6m", podczas gdy projekt budowlany balkonu takiego w ogóle nie przewidywał. Organ odwoławczy z naruszeniem zasad prowadzenia postępowania administracyjnego o których mowa w art. 6 i 7 kpa, odsyła tę kwestię do odrębnego postępowania administracyjnego, podczas gdy, jak to wynika z decyzji nr [...] była ona rozpatrywana przez organ I instancji. Należy zauważyć, iż z dokumentacji projektowej wynika uprawnienie inwestorów do zrealizowania tarasu o wymiarach 2,1 x 6,5m na poziomie parteru. Tymczasem wykonano balkon o wymiarach 2,7 x 7,6m na poziomie 2,5m powyżej poziomu terenu z bezpośrednim wyjściem z pokoju dziennego. Zrealizowano więc zupełnie inny obiekt bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, do czego organy w żadnym stopniu się nie ustosunkowały. Brak też w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny, czy obiekt ten jest zgodny z przepisami wykonawczymi obowiązującymi w dacie jego realizacji i czy możliwa jest jego legalizacja w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Organ odwoławczy ponownie rozpatrując odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. do kwestii tych się odniesie, mając także na uwadze art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r., wymagający aby obiekt budowlany spełniał wymogi niezbędne dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Mając na uwadze zaistniałe wady postępowania, tj. art. 7, 77 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku oparto na brzmieniu art. 152 cytowanej wyżej ustawy.