VII SA/Wa 430/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru zamontowania nośników reklamowych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. S.A. w P. kwotę 750 zł (siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W związku ze zgłoszeniem złożonym w dniu 3 kwietnia 2007r. [...] dotyczącym zamiaru montażu dwóch nośników reklamowych na działce nr [...] przy ul. [...] w W., Prezydent [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. nałożył na pełnomocnika A. SA obowiązek uzupełnienia złożonego zgłoszenia przez dołączenie wskazanych dokumentów w terminie 3 dni od doręczenia postanowienia, wskazując, iż zgłoszenie zawiera braki, a przedstawiony materiał jest nieczytelny i niejasny. Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2007r. Prezydent [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia powyższego zamiaru zamontowania dwóch nośników reklamowych o wymiarach tablicy 4,0 x 3,0 m na działce nr [...] przy ul. [...]. Uzasadniając taką decyzję organ wskazał, że pełnomocnik inwestora odebrał postanowienie nr [...] w dacie [...] kwietnia 2007r. tj. po 21 dniach od daty wysłania (zwrotne poświadczenie odbioru poczta zwróciła 14 maja 2007r.).Zgłoszenie nie zostało przez inwestora uzupełnione o brakujące dokumenty, wobec czego na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, organ wniósł sprzeciw. Rozpatrujący odwołanie od tej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. [...] utrzymał w mocy sprzeciw organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego stwierdził, iż pisma pełnomocnika zainteresowanej spółki z dnia 3 kwietnia 2007r. nie można uznać za zgłoszenie robót budowlanych, bo jest to oferta reklamowa do której dołączono listę lokalizacji 31 urządzeń reklamowych, projekt budowlany nieokreślonego urządzenia oraz wiele zbędnych informacji reklamowych utrudniających organowi I instancji zbadanie poprawności przedmiotowego zgłoszenia. Jak wskazał dalej organ odwoławczy, montaż zaplanowano przy ul. [...], zaś "zgłoszenie" złożono celowo w dzielnicy [...] bowiem firma stosuje praktykę opóźniania terminu odbioru postanowień o uzupełnienie braków i decyzji o sprzeciwie. Ponadto organ II instancji przypomniał inwestorowi, iż ustawa Prawo budowlane wyraźnie wskazuje w art. 3, że budowlą jest m. in. wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Skargę sądową na powyższą decyzję wniosła spółka A. w P. domagając się uchylenia decyzji obu organów. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 2, ust. 5, a także art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz art. 7, 77 i 107 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej organ nie miał podstaw do żądania uzupełnienia zgłoszenia bowiem był tam oryginał pełnomocnictwa i projekt budowlany nośnika reklamowego zatem żądane dodatkowe rysunki i opisy nośnika były zbędne i organowi I instancji do niczego niepotrzebne, przy czym organ nie wyjaśnił o jakie rysunki i opis chodzi jak również nie wyjaśnił na czym ma polegać złożenie wizualizacji nośnika reklamowego. Nie wykazał też, że nośnik ma być nadwieszony nad sąsiednią działką, a więc zbędnie żądał zgody jej właściciela. Powyższe w ocenie skarżącej powoduje, że doręczenie postanowienia nakładającego obowiązek na inwestora nie spowodowało przerwania terminu do wniesienia sprzeciwu ani nie uprawniało organu do wniesienia sprzeciwu z uwagi na nieuzupełnienie braków. Zważywszy, że zgłoszenie nastąpiło 3 kwietnia 2007r. natomiast organ doręczył inwestorowi sprzeciw dopiero 5 czerwca 2007r., nastąpiło naruszenie 30 – dniowego terminu zakreślonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Przytaczając orzeczenia sądowe, skarżący podkreślił, że milczące zachowanie organu w 30 – dniowym terminie oznacza udzielenie zgody na realizację zgłoszonego zamierzenia. Nadto – co podkreślił dalej skarżący – wydana decyzja o sprzeciwie jest wiążąca dopiero z momentem jej doręczenia (art. 110 kpa), a nie wysłania przez organ, bowiem nie oznacza to, że adresat w ogóle otrzyma korespondencję (może zaginąć) a ryzyko opóźnienia korespondencji nie może obciążać inwestora, skoro ustawodawca przewidział dla sprzeciwu organu 30 dni. Podkreślając zgłoszenie zamiaru montażu w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego strona skarżąca przywołała liczne orzecznictwo sądowe cytując jego fragmenty ze spraw o podobnym charakterze. Podnosząc naruszenie przez organ odwoławczy zasad rządzących prawidłowym sporządzeniem uzasadnienia, strona skarżąca wskazała, iż w uzasadnieniu decyzji odwoławczej nie został przedstawiony w całości stan faktyczny sprawy ani dokonana interpretacja przepisów, które zastosowano jak również zabrakło wyjaśnienia dlaczego decyzja I instancji została uznana za zgodną z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu lecz nie w pełni z motywów podanych w skardze. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania oraz naczelną zasadą prawdy obiektywnej organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli wydanego już w sprawie rozstrzygnięcia, ale obowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Art. 107 § 3 kpa stanowi, że uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Organ odwoławczy musi też odnieść się do wszelkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Analiza odwołania, które rozpoznawał Wojewoda [...] w zestawieniu z uzasadnieniem decyzji odwoławczej wskazuje, że organ odwoławczy nie rozpoznał zarzutu odwołania o niezachowaniu 30 – dniowego terminu na sprzeciw, choć analizował zgłoszenie pod kątem jego prawidłowości, jak również nie przedstawił analizy stanu faktycznego sprawy, którą winien przeprowadzić zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji skupia się na opisie praktyk stosowanych przez stronę skarżącą, natomiast nie zawiera stanowiska organu co do zarzutów odwołania i nie przedstawia żadnej argumentacji dla wykazania skuteczności sprzeciwu. Powyższe wskazuje na naruszenie art. 107 § 3 kpa i co za tym idzie art. 7 i 77 kpa, co mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia i stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy zastosuje się do wymogów art. 107 § 3 kpa i zasad postępowania odwoławczego i wypowie się w przedmiocie zarzutów strony skarżącej. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że zarzuty skargi sądowej odnośnie naruszenia art. 30 ust. 2, 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, nie mają odniesienia do decyzji bowiem organy nie wypowiedziały się w tej kwestii, a sprzeciw jak wynika z jego uzasadnienia został zgłoszony wobec nieuzupełnienia zgłoszenia. Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 ustawy ppsa.