VII SA/Wa 430/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 249, poz. 1623 ze zm.), dalej ustawa, po rozpatrzeniu odwołania I. Z. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r. ([...]) udzielającą [...][...] sp. z o.o. [...] sp.k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami i parkingiem podziemnym (dz. nr ew. [...], obr. [...]) przy ul. R. wraz z przebudową zjazdu z ul. R. na działce nr ew. [...] w W.. W ocenie organu, inwestor wypełnił obowiązki wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy. Złożył prawidłowe oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością (dz. nr [...]) na cele budowlane. Lokalizacja inwestycji jest zgodna z decyzją z dnia [...]marca 2012 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Budynek nie przekracza wymaganej wysokości 11 m (w projekcie 10,98 m). Szerokości elewacji frontowej od ul. A. wynosi max. 18 n, a od ul. R., zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dalej warunki techniczne. Projekt przewiduje wymagany od budynku przy ul. A. pas zieleni izolacyjnej. Inwestycja nie przekracza obowiązujących i nieprzekraczalnych linii zabudowy wzdłuż ul. A. i R.. Dachy są płaskie oraz zapewniono odpowiednią ilości miejsc parkingowych zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Organ stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu i architektoniczno- budowlany jest zgodny z art. 34 ustawy oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 3 lipca 2003r. (Dz. U., Nr 120 poz. 1133). Lokalizacja budynków jest zgodna z § 13 ust. 4 warunków technicznych. Zachowano wymagane odległości od budynków sąsiednich w tym dot. przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń. Projekt jest kompletny i sporządzony przez uprawnione osoby. Dołączono stosowne oświadczenia i uzgodnienia (rzeczoznawcy ds. bhp i ds. p.poż.), warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej. Projekt przewiduje także obsługę komunikacyjną zgodną z decyzją o warunkach zabudowy - wjazd od ul. R. zatwierdzono decyzją z [...] sierpnia 2012 r. zezwalającą na lokalizację - budowę ze zmianami w liniach rozgraniczających dz. nr ew. [...] i dz. nr ew. [...]. Odnosząc się do zarzutu, że budowa grozi katastrofą budowlaną przedszkola położonego w granicy działki nr ew. [...] stanowiącej własność skarżącego organ wyjaśnił, iż budynek zalicza się do I kat. geotechnicznej i posadowiony będzie w prostych warunkach gruntowych. Zaznaczył że projektant zalecił, aby po wykonaniu wykopu potwierdzić założoną nośność gruntu i ewentualnie warstwy gruntu nienośne lub o mniejszej nośności niż założono wybrać i zastąpić chudym betonem lub poduszką piaskową. Organ dodał, iż ustawa wymaga, 3by za każdy projekt budowlany był odpowiedzialny projektant, zatem odpowiada on za zawartość projektu i za załączone dokumenty. Ponadto projektant dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 40). Merytoryczna kontrola projektu przez organ nie ma więc uzasadnienia i ogranicza się do kwestii wyłącznie formalnych. Jej zakres wynika z art. 35 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy, zaś rażące naruszenie art. 5 ustawy może skutkować sankcjami określonymi w art. 93 pkt. 1 ustaw. Odpowiadając na kolejny zarzut organ stwierdził, iż podana przez projektanta odległość ponad 8 m od okolicznych budynków jest zgodna z projektem zagospodarowania przestrzennego. W projekcie stwierdzono, że przedszkole jest wyjątkiem od ww. zapisów, natomiast posiada ono ścianę i dach spełniające wymaganą klasę odporności pożarowej. W pkt 4.13.10 projektu wskazano, że "na etapie wykonawstwa należy przeprowadzić odkrywki w celu potwierdzenia odporności pożarowej przegród. W razie nie spełnienia zakładanych wartości inwestor na własny koszt doprowadzi przegrody sąsiadującego budynku do wymaganej klasy odporności przeciwpożarowej". Odnosząc się do twierdzeń, że pomieszczenie na odpady stałe zlokalizowane jest w zbyt małej odległości od istniejących budynków organ stwierdził, iż w przepisach nie podano minimalnej odległości takich pomieszczeń usytuowanych w bryle budynku. Zgodnie z § 23 warunków technicznych odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić co najmniej 1C m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt lud/i oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką, ale dotyczy zadaszonych osłon lub pomieszczeń ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi lub utwardzonych placów do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi. Skargę na powyższą decyzję złożył I. Z. i wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach zarzucił, że Wojewoda nie sprawdził, czy projekt budowlany jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Dokonał bowiem szczegółowego sprawdzenia projektu z decyzją o warunkach zabudowy, a odnosząc się do zarzutów odwołania o naruszeniu warunków technicznych, powołał się na zasadę zakazu merytorycznej oceny rozwiązań projektowych. Zdaniem skarżącego skutkuje to naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy i w konsekwencji art. 7, art. 77 §1 i art. 80 kpa. Nadto, z zaskarżonej decyzji nie wynika, czy organ ustalił odległość projektowanej zabudowy od granicy z działką skarżącego, gdyż stwierdził jedynie, że "podawana przez projektanta odległość 8 m od okolicznych budynków jest zgodna z projektem zagospodarowania przestrzennego". Skarżący zaznaczył, iż rzeczywistej odległości części naziemnych inwestycji od jego działki nie sprawdzono w projekcie, ani nie podano w decyzji. Następnie skarżący zarzucił naruszenie zasad sytuowania budynków, przez wysunięcie nad poziom gruntu elementów garażu i zjazdu w odległości 50 cm od jego działki. Podniósł, że choć § 23 warunków technicznych nie reguluje wprost lokalizacji śmietnika z otworem wejściowym znajdującym się na zewnątrz od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jednak w razie wątpliwości co do interpretacji przepisów techniczno-budowlanych, wskazówką powinien tyć art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, zobowiązujący do ochrony praw osób trzecich. Usytuowanie otworu wejściowego do śmietnika w odległości 3 m. od okien kuchennych przedszkola powinna być zatem szczegółowo zbadane w postępowaniu odwoławczym. W ocenie skarżącego niewyjaśnienie powyższych okoliczności narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, co ma znaczenie, gdyż z inwestycją sąsiaduje przedszkole, dla którego reżimy czystości, porządku i bezpieczeństwa komunikacyjnego muszą być zachowane. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r. ([...]) udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z i sługami i parkingiem podziemnym przy ul. R. wraz z przebudową zjazdu. W świetle zarzutów skargi przede wszystkim przypomnieć należy, że w pierwotnym brzmieniu art. 35 ust. 2 upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r. Jednocześnie ustawą tą wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno - budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt (art. 20 ustawy). Natomiast ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. zmieniającą ww. ustawę z dniem 31 maja 2004r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 93 poz. 888). ustawodawca nałożył na projektanta obowiązek dołączenia dc projektu oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W konsekwencji z art. 35 ust. 1 ustawy w obecnym brzmieniu wynika, że sprawdzeniu przez organ architektoniczno - budowlany przeć wydaniem pozwolenia budowlanego podlega: zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1), jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych m.in. opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). Wyżej określony zakres sprawdzeń jakich należy dokonać przed wydaniem pozwolenia na budowlę oznacza, że organ architektoniczno budowlany nie posiada uprawnień do dokonywania oceny zawartości merytorycznej projektu, a jego kontrola ogranicza się tylko do zbadania zgodności przyjętych rozwiązań z prawem (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2012r., II OSK 345/11, LEX nr 1219136). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy oznaczałaby w istocie powrót do uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ. Prawidłowo zatem organ odwoławczy zaznaczył, że merytoryczna kontrola projektu przez organ nie znajduje uzasadnienia. Sąd zauważa przy tym, że powyższa konstatacja organu była odpowiedzią na zarzut odwołania, iż realizacja planowanej inwestycji stanowi zagrożenie katastrofą budowlaną dla budynku przedszkola usytuowanego w granicy, a nie jak podnoszono w skardze odnośnie naruszenia warunków technicznych. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwała argumentacja przedstawiona w złożonej na rozprawie opinii technicznej z dnia [...] kwietnia 2013r., co do sposobu technicznego zabezpieczenia ściany fundamentów budynku przedszkola, braku podania rządnej posadowienia ławy fundamentowej oraz w części konstrukcyjnej wytycznych do wykonania i zabezpieczenia wykopów przy robotach ziemnych. Z podanych wyżej przyczyn, podobnie należało ocenić stanowisko przedstawione w załączniku do protokołu rozprawy. Za ewentualne braki w zakresie określenia w projekcie sposobu wykonania i zabezpieczenia wykopów, jak i w razie potrzeby zabezpieczeń budynków sąsiednich odpowiada projektant. W związku z powyższym już tylko na marginesie zauważyć trzeba, że w opisie technicznym dot. konstrukcji budynku pkt 20 pt. uwagi końcowe projektant podaje wymogi co do nośności gruntu, pory w jakiej należy wykonywać prace ziemne, konieczności dokonania odbioru podłoża gruntowego itp. W ocenie Sądu, organ analizując dokumentację projektową niewadliwie również uznał, że jest ona zgodna z ustaleniami decyzji z dnia [...] marca 2012r. o warunkach zabudowy. Nadto, należało zgodzić się ze stanowiskiem, że projekt zagospodarowania działki nie narusza § 12 ust. 1 pkt 1 oraz § 23 warunków technicznych, jak wywodzono w skardze. Wskazać bowiem trzeba, że dopuszczalne odległości określone w § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia sytuowania budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną znajdują zastosowanie jedynie w przypadkach, jdy budynek zwrócony jest ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi bądź bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Nie dotyczą zatem sytuowania garaży podziemnych, usytuowanych w bryłach budynków. Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. § 23 warunków technicznych, którego treść - wbrew argumentacji skargi - nie budzi wątpliwości i nie wymaga interpretacji, w której wskazówką winien być art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z § 23 ust. 1 warunków technicznych (zdanie pierwsze) odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mewa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Z art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. rozporządzeń a wynika natomiast, że miejscami, o których mowa w ust. 1 (miejsca na pojemniki na działkach budowlanych służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji) mogą być: zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi (pkt 1) oraz utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi (pkt 2). Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że nie dotyczy on sytuowania pojemników i kontenerów do gromadzenia odpadów stałych w specjalnie do tego przeznaczonych zamkniętych pomieszczeniach w samym budynku, jak ma to miejsce w omawianym przypadku. Powyższy sposób gromadzenia odpadów stałych, jak przewidziany w części podziemnej budynku garaż nie naruszy czystości i porządku, w tym warunków higienicznych przewidzianych dla budynku przedszkola. Dodać przy tym trzeba, że o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie w sytuacji, gdy doszło do naruszenia w tym zakresie konkretnych przepisów, co - zdaniem Sądu - nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której naruszone będzie prawo inwestora wynikające z art. 4 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z 11 marca 2011, II OSK 451/10, LEX nr 1010298; wyrok NSA z dnia 2 marca 2010r" II OSK 456/11, LEX nr 577666). Odnośnie zarzutu, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, czy organ ustalił odległość projektowanej zabudowy od granicy z działką skarżącego wskazać trzeba, że w istocie odległości tej organ nie podał i się do niej nie odniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 kpa. Jednak - w ocenie Sądu - uchybienie to pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, skoro odległość części naziemnych planowanego budynku od granicy z działką skarżącego została określona w projekcie zagospodarowania terenu i wynosi ona od 4,68 m do 4,61 m, co odpowiada odległościom wynikającym z art. 12 ust 1 pkt 1 warunków technicznych. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uchylenia wydanych rozstrzygnięć, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 ppsa - oddalił skargę.