VII SA/Wa 430/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r. nr [...], wydana po ponownym rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] kwietnia 2011 r. nr [...], w następującym stanie sprawy: Wymienioną decyzją z [...] kwietnia 2011 r. nr [...], PINB w [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu sprawy prowadzenia robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], w [...], stanowiącej własność [...], nałożył na [...] obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego ww. budynku mieszkalnego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, oraz wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, poprzez: dokonanie zaślepienia 4 otworów okiennych (dwa na parterze, jeden na piętrze, jeden w dachu na poddaszu), znajdujących się w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy działki nr ew. [...], wyznaczając termin ośmiu miesięcy od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna na wykonanie ww. obowiązków. Od powyższej decyzji adwokat [...] reprezentująca [...] złożyła odwołanie, z zachowaniem terminu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu powiatowego. Wyrokiem z 20 lutego 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1773/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi [...] wniesionej na ww. decyzję [...] WINB, uchylił decyzję tego organu w części utrzymującej w mocy decyzję organu powiatowego z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w zakresie obowiązku zaślepienia otworów okiennych, w pozostałej części (tj. dotyczącej nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego), skargę oddalił. W wyroku tym Sąd wskazał, że kwestia, która zaważyła na uwzględnieniu skargi w części i uchyleniu w części zaskarżonej decyzji, dotyczy orzeczonego przez organ I instancji (i podtrzymanego w decyzji odwoławczej) obowiązku dokonania zaślepienia 4 otworów okiennych w ścianie południowej budynku, znajdującej się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Sąd uznał, że sposób sformułowania przez organ I instancji nakazu w tej części jest po pierwsze mało precyzyjny, po drugie – oparty na niewyczerpująco przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Jednocześnie Sąd stwierdził, że z dokumentacji złożonej przez inwestora wynika, że inwestor realizując inwestycję objętą pozwoleniem na budowę z [...] września 1993 r. dopuścił się też takich odstępstw, które stanowią o naruszeniu obowiązujących warunków technicznych i nie mogą być zaakceptowane, a w konsekwencji wymagają usunięcia celem doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Sąd wskazał też, że niewątpliwie organ winien nałożyć na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności (na co pozwala mu art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego) z uwagi na wykonanie otworów okiennych niezgodnie z zatwierdzonym projektem, ale obowiązek nałożony z tej przyczyny winien być przede wszystkim jednoznacznie sformułowany. Winien także uwzględniać zarówno to co inwestor mógł wykonać na podstawie pierwotnego projektu, jak i wszelkie odstępstwa popełnione w tym zakresie. W wytycznych Sąd podał w efekcie, że nie można zaakceptować tych otworów okiennych, które nie zostały przewidziane w zatwierdzonym projekcie; oceniając sprawę w tej części organ winien więc dokładnie ustalić stan faktyczny i objąć nakazem wszystkie otwory okienne zrealizowane ponad to co przewidywał projekt budowlany, nadto – rozważyć, czy te, które były przewidziane a zmieniono ich wielkość i położenie, nie powinny być doprowadzone do stanu wynikającego z pierwotnej dokumentacji budowlanej. Dalej, [...] WINB decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...], mając na uwadze zalecenia wynikające z ww. wyroku (który to uprawomocnił się), ponownie rozpatrując odwołanie skarżącego od decyzji organu powiatowego z [...] kwietnia 2011 r., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zaślepienia otworów okiennych i orzekł co do istoty poprzez nałożenie na [...] obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, tj. zamurowania dwóch otworów okiennych znajdujących się na parterze w elewacji południowej budynku oraz otworu okiennego znajdującego się w dachu w elewacji południowej budynku, których to nie przewidywała dokumentacja projektowa zatwierdzona decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] września 1993 r., zakreślając termin ośmiu miesięcy od dnia otrzymania tej decyzji na wykonanie tak sformułowanych obowiązków. Decyzja ta została zaskarżona przez [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który po rozpoznaniu skargi, wyrokiem z 13 lutego 2013 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2297/12 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że nie do zaakceptowania są rozważania organu co do okna usytuowanego na II piętrze budynku w elewacji południowej, którego nie przewidywał pierwotny projekt budowlany. W tym też kontekście Sąd przyjął, że doszło do naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nie zgadzając się z organem, że nie jest konieczne objęcie ww. okna nakazem zaślepienia. Na skutek ww. wyroku, który to uprawomocnił się, została wydana -wskazana na wstępie i objęta rozpoznawaną skargą- decyzja [...] WINB z [...] lipca 2013 r. nr [...]. Orzeczeniem tym, organ II instancji rozpatrując po raz kolejny odwołanie [...] od ww. decyzji organu powiatowego z [...] kwietnia 2011 r. (w części dotyczącej nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zaślepienia czterech otworów okiennych i orzekł: na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego o nałożeniu na [...] obowiązku wykonania niżej wymienionych robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem: zamurowania dwóch otworów okiennych znajdujących się na parterze w elewacji południowej budynku, których nie przewidywała dokumentacja projektowa, zatwierdzona decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] września 1993 r. udzielającą [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego; zamurowania otworu okiennego znajdującego się w dachu w elewacji południowej budynku, którego nie przewidywała dokumentacja projektowa, zatwierdzona decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] września 1993 r. udzielającą [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego; zamurowania otworu okiennego znajdującego się na II piętrze w elewacji południowej budynku, którego nie przewidywała dokumentacja projektowa, zatwierdzona decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] września 1993 r. udzielającą [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego. Powyższe obowiązki, jak określił organ, należy wykonać w terminie ośmiu miesięcy od dnia otrzymania ww. decyzji. W uzasadnieniu tej decyzji, organ odwoławczy wskazał, że orzeczenia sądu administracyjnego zapadłe na przestrzeni lat w niniejszej sprawie przesądziły o konieczności nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego budynku mieszkalnego. Ponadto WSA w Warszawie w wydanych przez siebie orzeczeniach uznał za niezbędne wykonanie przez inwestora określonych robót budowlanych celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W związku z wyrokiem WSA w Warszawie z 20 lutego 2012 r., sygn. akt: SA/Wa 1773/11, którym oddalono skargę na część rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego dotyczącą nałożenia projektu budowlanego zamiennego, przedmiotem niniejszej sprawy jest jedynie nałożenie obowiązku wykonania robót budowlanych polegających na zaślepieniu otworów okiennych w elewacji południowej budynku mieszkalnego, będącego własnością [...]. Mając na uwadze wyrok WSA w Warszawie z 20 lutego 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1773/11 tutejszy organ w decyzji z [...] sierpnia 2012 r. zweryfikował swoje wcześniejsze stanowisko odnośnie likwidacji okien. [...] WINB uznał, że należało nałożyć na inwestora obowiązek zamurowania dwóch otworów okiennych znajdujących się na parterze w elewacji południowej budynku, których nie przewidywała pierwotna dokumentacja projektowa oraz otworu okiennego znajdującego się w dachu w elewacji południowej budynku, którego także nie przewidywała pierwotna dokumentacja projektowa. Ponadto odnośnie kwestii "przesunięcia" okna znajdującego się na I piętrze budynku organ odwoławczy uznał, że zmiana lokalizacji okna w ścianie (jeśli nie narusza warunków technicznych bądź przepisów planistycznych, czy decyzji o warunkach zabudowy), w której było ono przewidziane w pierwotnej dokumentacji projektowej nie stanowi istotnego odstępstwa. W związku z powyższym dla doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem nie było konieczne nakazanie przesunięcia tego okna tak, aby znajdowało się dokładnie w miejscu, w którym przewidywał je pierwotny projekt budowlany. Wykonanie robót budowlanych polegających na "przesunięciu" otworu okiennego wiąże się z ingerencją w konstrukcję ściany zewnętrznej budynku. W związku z tym w przypadku, gdy wykonanie przez inwestora okna w ścianie w innej lokalizacji, niż pierwotnie przewidywała to dokumentacja projektowa nie stanowi istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę, to w ocenie [...]WINB bezzasadne było nakazanie robót budowlanych polegających na jego przesunięciu. Organ dodał przy tym, że WSA w Warszawie w ostatnim wyroku zapadłym w niniejszej sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2297/12 w pełni podzielił powyższe rozważania [...] WINB dotyczące konieczności zamurowania dwóch otworów okiennych znajdujących się na parterze w elewacji południowej budynku oraz otworu okiennego znajdującego się w dachu w elewacji południowej budynku, których nie przewidywała pierwotna dokumentacja projektowa. Sąd administracyjny zaakceptował także stanowisko tutejszego organu w zakresie bezzasadności nakazywania inwestorowi robót budowlanych polegających na przesunięciu okna znajdującego się na I piętrze budynku. Odnośnie zaś otworu okiennego usytuowanego na II piętrze budynku w elewacji południowej, którego nie przewidywał pierwotny projekt budowlany tutejszy organ uznał, że przedmiotowe okno zlokalizowane jest poza częścią elewacji, której dotyczył zakaz lokalizacji otworów okiennych przewidziany postanowieniem Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 1993 r. o warunkach zabudowy. W związku z tym z uwagi na tak usytuowane okno, którego nie przewidywał projekt budowlany, a które nie narusza warunków zabudowy zawartych w ww. postanowieniu, zdaniem organu nie było koniecznym objecie go nakazem zaślepienia. Z taką argumentacją nie zgodził się jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w którego ocenie nakazem zamurowania należy także objąć powyższy otwór okienny znajdujący się na II piętrze budynku w elewacji południowej, którego nie przewidywał pierwotny projekt budowlany. W ocenie prawnej wyrażonej w wyroku z 13 lutego 2013 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2297/12, która zgodnie z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest wiążąca dla sądu i organu w niniejszej sprawie, WSA w Warszawie uznał, że ww. okno narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z powyższym, będąc związanym przywołaną oceną prawną wyroku, organ uznał, że koniecznym jest objęcie nakazem zamurowania także otworu okiennego znajdującego się na II piętrze budynku w elewacji południowej, którego nie przewidywał pierwotny projekt budowlany, bez względu na zapisy postanowienia Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 1993 r. o warunkach zabudowy wraz z załącznikiem graficznym. W skardze do Sądu na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r. nr [...], skarżący [...] reprezentowany przez adwokat [...], zarzucił naruszenie: art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nr [...] w sprawie, która została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną - decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] sierpnia 2012 r., która została bezprawnie wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lutego 2013 r. sygn. VII SA/Wa 2297/12, o której to sprawie skarżący dowiedział się dopiero z treści uzasadnienia decyzji nr [...], a tym samym został pozbawiony prawa do obrony w tej sprawie, wobec czego złożył skargę o wznowienie tego postępowania w trybie art. 271 pkt. 2 p.p.s.a.; art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 oraz art. 85 § 1 k.p.a. poprzez wydanie skarżonej decyzji z zaniechaniem przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym oględzin budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], a skutkiem tego orzeczenie o nałożeniu na skarżącego obowiązku zamurowania otworów okiennych, które zostały już w zakresie dwóch otworów okiennych znajdujących się na parterze zamurowane w wykonaniu przez skarżącego decyzji nr [...]; art. 105 § 1 k.p.a. poprzez wydanie skarżonej decyzji w sytuacji, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe w części wydania orzeczenia o nałożeniu na skarżącego obowiązku zamurowania dwóch otworów okiennych znajdujących się na parterze, gdyż otwory te zostały już zamurowane w wykonaniu przez skarżącego decyzji nr [...]; art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. poprzez orzeczenie w skarżonej decyzji obowiązku zamurowania dwóch otworów okiennych znajdujących się na paterze, co skutkuje niewykonalnością w tym zakresie decyzji o charakterze trwałym, brak jest bowiem faktycznie możliwości zamurowania otworów okiennych, które zostały już wcześniej zamurowane; art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. poprzez orzeczenie w skarżonej decyzji obowiązku zamurowania otworu okiennego znajdującego się w dachu, co skutkuje niewykonalnością w tym zakresie decyzji o charakterze trwałym, brak jest bowiem faktycznie technologicznej możliwości "zamurowania" otworu okiennego w dachu (okienka dachowego), ewentualnie możliwe byłoby jedynie zaślepienie tego otworu, co jednak nie jest tożsame z zamurowaniem i nie stanowiłoby o wykonaniu skarżonej decyzji; art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. poprzez orzeczenie w skarżonej decyzji obowiązku zamurowania otworu okiennego znajdującego się na II piętrze w elewacji południowej, co skutkuje niewykonalnością w tym zakresie decyzji o charakterze trwałym, brak jest bowiem faktycznie w budynku położonym przy ul. [...] w [...] drugiego piętra - budynek jest jedno-piętrowy. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie; zasądzenie kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego; zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2297/12. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z 10 października 2014 r. uczestnicy postępowania [...] wnieśli o oddalenie skargi. Następnie, pismem procesowym z 17 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił zarzuty skargi wskazując w szczególności na to, że wykonanie otworów okiennych nie ma charakteru istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Postanowieniem z [...] listopada 2014 r. Sąd orzekł o zawieszeniu postępowania w niniejszej sprawie, do czasu ostatecznego zakończenia postępowania ze skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z 13 lutego 2013 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2297/12. Postanowieniem z 16 lutego 2018 r. Sąd podjął postępowanie w niniejszej sprawie, mając na uwadze, że wyrokiem z 9 lutego 2018 r. o sygn. akt II OSK 1293/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z 27 lutego 2017 r. o sygn. akt 2230/16, wydanego w sprawie ze skargi [...] o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem WSA w Warszawie z 13 lutego 2013 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2297/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik sprawy. Przed rozwinięciem tej oceny zważyć trzeba, że kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczy decyzji [...] WINB z [...] lipca 2013 r. nr [...], wydanej w trybie naprawczym, tj. w oparciu art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w sprawie dotyczącej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], a realizowanego z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Istotnym przy tym jest, że rozstrzygnięcie w niej zawarte, odnoszące się tylko do części decyzji organu I instancji z [...] kwietnia 2011 r. nr [...], jest wynikiem prawomocnego wyroku tut. Sądu z 20 lutego 2012 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1773/11, którym uchylono zaskarżoną wówczas decyzję organu odwoławczego z [...] maja 2011 r. w części utrzymującej w mocy decyzję organu powiatowego w zakresie nałożenia obowiązku zaślepienia otworów okiennych, a w pozostałej części skargę oddalono. W efekcie, na skutek wskazanego wyroku, w niniejszej sprawie dotyczącej ww. budynku, przesądzono prawomocnie o prawidłowości prowadzenia postępowania w ww. trybie naprawczym, nadto - o prawidłowości nałożenia na skarżącego obowiązku przedłożenia projektu zamiennego wobec realizacji inwestycji niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a także - o konieczności nałożenia na inwestora robót budowlanych, w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem - wobec wykonania w ścianie południowej budynku zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej dodatkowych okien, ponad te wynikające z pierwotnej dokumentacji. Tym samym, ww. kwestie nie mogą być na obecnym etapie postępowania skutecznie kwestionowane; nie wynika przy tym z akt sprawy, aby wystąpiły okoliczności czyniące ww. wyrok Sądu nieaktualnym (co też znalazło swój wyraz w wyroku NSA z 9 lutego 2018 r. o sygn. akt II OSK 1293/17, o którym poniżej). Zatem, wobec treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w przywołanym powyżej orzeczeniu Sądu, wiążą w sprawie tak organy, jak i Sąd obecnie orzekający w tej sprawie. Ponownie rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji z [...] kwietnia 2011 r., obowiązkiem organu odwoławczego było więc rozstrzygnięcie w zakresie koniecznych do wykonania robót budowlanych, w oparciu o wymieniony już przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W tym też zakresie wydana została obecnie kontrolowana przez Sąd decyzja z [...] lipca 2013 r., uchylająca w części dotyczącej zamurowania otworów okiennych decyzję organu I instancji, i orzekająca w tej części co do istoty, poprzez nałożenie obowiązku zamurowania: dwóch otworów okiennych znajdujących się na parterze w elewacji południowej budynku, otworu okiennego znajdującego się w dachu w elewacji południowej budynku i otworu okiennego znajdującego się na II piętrze w elewacji południowej budynku – które to nie były przewidziane w dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę z [...] września 1993 r. Zdaniem Sądu, decyzja ta zawiera prawidłowo sformułowane rozstrzygnięcie, uzasadnione tak stanem faktycznym, jak i prawnym sprawy. Jak wynika bowiem z akt, inwestor realizując inwestycję objętą pozwoleniem na budowę z [...] września 1993 r., wykonał dodatkowe otwory okienne w ścianie odległej od granicy działki sąsiedniej o 2,0 m, nadto – zmienił lokalizację oraz wielkość innych okien zaprojektowanych w tej ścianie. Zatwierdzony projekt budowlany przewidywał cztery otwory okienne w ścianie południowej projektowanego budynku, dwa na parterze i dwa na I piętrze. Tymczasem, z inwentaryzacji budowlanej wynika, że inwestor w ścianie południowej budynku wykonał osiem otworów okiennych, tj. cztery na parterze, dwa na I piętrze, jedno na II piętrze i jedno na poddaszu. Przywołanym powyżej wyrokiem z 20 lutego 2012 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1773/11, tut. Sąd przesądził -w związku z tym- o konieczności nałożenia na skarżącego obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, bo choć wykonanie dodatkowych otworów nie stanowi (jak wskazał Sąd) o "istotnym odstąpieniu", to nie może być zaakceptowane, skoro jest sprzeczne z przepisami obowiązującego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zalecił jednak precyzyjne sformułowanie obowiązku dotyczącego likwidacji okien, w tym m. in. wyjaśnienie przyczyn, z powodu których obowiązkiem tym organ I instancji nie objął okna na II piętrze budynku. W ocenie Sądu, obecnie kontrolowana decyzja z [...] lipca 2013 r., spełnia zalecenia Sądy wynikające z ww. wyroku z 20 lutego 2012 r., w efekcie – w prawidłowy i czytelny sposób formułuje nakaz likwidacji okien, nadto: nakazem tym obejmuje tylko te okna, które w dokumentacji pierwotnej nie były przewidziane (również okno na II piętrze), biorąc przy tym pod uwagę obowiązujące warunki technicznego, nie zezwalające na lokalizację okien w ścianie w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej. W konsekwencji, Sąd nie stwierdził, aby badana decyzja wydana została z naruszeniem prawa, w tym m. in. poprzez wadliwe przyjęcie (jak wywodzi skarżący w uzupełnieniu skargi), że dodatkowo wykonane otwory okienne stanowią przejaw istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę, że bezpośrednim powodem wydania kontrolowanej decyzji był wyrok tut. Sądu z 13 lutego 2013 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2297/12, uchylający decyzję [...] WINB z [...] sierpnia 2012 r. nr [...], z uwagi na niewykonanie wytycznych wynikających z ww. już wyroku tut. Sądy z 20 lutego 2012 r. W wyroku tym, z 13 lutego 2013 r. kwestionując decyzję zaskarżoną, Sąd wskazał na nieuwzględnienie w pełni wytycznych zawartych we wcześniejszym orzeczeniu Sądu wydanym w tej sprawie, a dotyczących pozostawienia okna na II piętrze budynku. Tenże wyrok na skutek skargi o wznowienie postępowania sądowego, został następnie uchylony prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 27 lutego 2017 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2230/16; co przy tym istotne: wyrokiem tym, po uchyleniu wyroku z 13 lutego 2013 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2297/12 (z uwagi na wystąpienie przesłanki wznowienia), Sąd rozpoznając ponownie skargę [...], uchylił również decyzję zaskarżoną z [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. Sąd uznał bowiem (tak jak poprzednio Sąd orzekając w dniu 13 lutego 2013 r. i wydając wyrok o sygn. akt VII SA/Wa 2297/12), że organ odwoławczy nie wykonał w pełni wytycznych zawartych w wyroku tut. Sądu z 20 lutego 2012 r., poprzez nieobjęcie nakazem likwidacji okna w ścianie elewacji południowej, na II piętrze przedmiotowego budynku. Wskazany wyrok z 27 lutego 2017 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2230/16 został podtrzymany przez NSA – wyrokiem z 9 lutego 2018 r. o sygn. akt II OSK 1293/17. W tym ostatnim NSA dodatkowo podzielając ocenę Sądu I instancji co do wydania decyzji z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., powołał się na uchwałę NSA z 27 lutego 2017 r. o sygn. akt II OPS 3/16, podkreślając w ten sposób znaczenie prawne przepisów technicznych w relacji do zapisów decyzji o warunkach zabudowy, i zgadzając się w pełni co do poczynionej w zaskarżonym wyroku oceny, dotyczącej spornego okna na II piętrze budynku, w ścianie odległej o 2 m od granicy działki sąsiedniej. W konsekwencji, Sąd orzekając w niniejszej sprawie stwierdza, że na skutek prawomocnego wyroku zapadłego ze skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem WSA w Warszawie z 13 lutego 2013 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2297/12, nie odpadła podstawa do ponownego wydania decyzji przez [...] WINB. Na to też wskazał NSA w wyroku z 9 lutego 2018 r. o sygn. akt II OSK 1293/17, zauważając, że "Przy wykonaniu oceny prawnej zawartej w powołanym w/w wyroku należy uwzględnić decyzję wydaną przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r. Nr [...], w której nakazano zamurowanie otworu okiennego znajdującego się na II piętrze w elewacji południowej budynki, którego nie przewidywała dokumentacja projektowa, zatwierdzona decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] września 1993 r. udzielająca [...] pozwolenia na budowę budynki mieszkalnego." Nadto, zdaniem Sądu, decyzja [...] WINB z [...] lipca 2013 r. (w szczególności zawarte w niej rozstrzygnięcie), jest zgodna z zaleceniami wynikającymi z prawomocnych wyroków wydanych w tej sprawie, pozostających w obrocie prawnym. W tej sytuacji, za nieuzasadniony należało uznać zarzut skargi wskazujący na jej wydanie z wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W końcu, biorąc pod uwagę pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącego, a sformułowane w kontekście objęcia nakazem likwidacji, okien już zamurowanych, Sąd stwierdza, że badając zaskarżoną decyzję obowiązany był kierować się stanem faktycznym z daty jej wydania. Sąd zauważa więc, że z akt sprawy nie wynika, aby w dacie wydania zaskarżonej decyzji, część okien objętych nakazem została już zamurowana. Pewne jest natomiast, że realizując inwestycję skarżący wykonał dodatkowe okna w elewacji południowej, następnie zakwestionowane opisywanymi powyżej prawomocnymi wyrokami. Należy przy tym dodać, że według uczestników postępowania (v. protokół rozprawy), nie doszło do zamurowania części okien; okna te nie tyle zlikwidowano poprzez zamurowanie, co wypełniono styropianem. Zatem, nie można w sposób kategoryczny stwierdzić, że organ orzekł o zamurowaniu okien, choć w dacie wydania orzeczenia przez ten organ, okna te zostały już zlikwidowane. Nadto, nie można też przyjąć, aby nie wyjaśnienie tej kwestii, stanowiło o istotnym naruszeniu przepisów procesowych w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy nakazem likwidacji objęto tylko te otwory okienne, które nie mogły zostać zalegalizowane, a ich zamurowanie przed wydaniem zaskarżonej decyzji (jeśli faktycznie nastąpiło), będzie stanowiło wyłącznie podstawę do stwierdzenia przez właściwy organ, że decyzja w tej części została już wykonana. Sąd za nietrafną uznał także argumentację skarżącego dotyczącą niewykonalności decyzji, wobec nakazania zamurowania otworu w dachu, co jest (zdaniem skarżącego) technologicznie niemożliwe, jak i zamurowania otworu na II piętrze w sytuacji, gdy (jak podnosi skarżący) budynek jest jednopiętrowy. Sąd nie stwierdza bowiem, aby decyzja dotknięta była wadą z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., w tym z przyczyn przedstawionych przez skarżącego. I tak, Sąd zauważa, że obowiązek zamurowania okna, oznacza w istocie jego likwidację, a samo sfomułowanie: zamurowanie okna, nie przesądza o metodzie tej likwidacji; tym samym zarzut dotyczący niewykonalności decyzji w tej część (z uwagi na ewentualne trudności techniczne/technologiczne) jest niezasadny. Tak też Sąd ocenia zarzut dotyczący okna na II piętrze, wskazując, że nie budzi wątpliwości w sprawie, które okno w elewacji budynku jest w ten sposób określane, stąd też ewentualny spór co do ilości kondygnacji budynku nie może w takich okolicznościach stanowić o wadliwości zaskarżonej decyzji. Z tych też przyczyn, nie podzielając zarzutów skargi i nie znajdując żadnych innych powodów do zakwestionowania kontrolowanej w sprawie decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.