VII SA/Wa 431/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, sędzia WSA Jadwiga Smołucha ( spr.), Protokolant sspec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2018 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez P. R., (dalej: "strona", "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "organ odwoławczy") z [...] grudnia 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") z [...] października 2017 r., znak: [...], którą zatrzymano skarżącemu prawo jazdy kategorii AM,A,A1,A2,B1,B nr [...] na okres 3 miesięcy. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 14 sierpnia 2017 r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w L. poinformował Urząd [...] Dzielnicę [...], że w 13 sierpnia 2017 r. skarżący został zatrzymany do kontroli w związku z prowadzeniem pojazdu na obszarze zabudowanym z prędkością przekraczającą dopuszczalną o 96 km/h. Skarżący podczas kontroli okazał dokument prawa jazdy, jednakże odmówił oddania go interweniującemu funkcjonariuszowi. Na skarżącego został nałożony mandat karny, lecz skarżący odmówił jego przyjęcia. Prezydent [...] decyzją z [...] października 2017 r. orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii AM,A.A1,A2,B1,B nr [...] na okres 3 miesięcy o zobowiązał skarżącego do zwrotu dokumentu prawa jazdy i nadał decyzji rygor natychmiastowej wymagalności. Strona złożyła w terminie do SKO odwołanie od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO z [...] grudnia 2017 r. organ odwoławczy jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 7 ust. 1 pkt. 5, art. 102 ust. 1c w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. 2017 poz. 978, dalej powoływana jako "ustawa o kierujących pojazdami"). Organ odwoławczy stwierdził, że znajdująca się w aktach sprawy informacja z 14 sierpnia 2017 r. stanowi podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu, co oznacza, iż po jego otrzymaniu i zweryfikowaniu jego poprawności formalnej, starosta jest uprawniony do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Powołany w odwołaniu zarzut, kwestionowania przez skarżącego kierowania pojazdem na obszarze zabudowanym z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h, nie stanowi okoliczności wchodzącej w zakres postępowania dowodowego w badanej sprawie administracyjnej, skoro, na mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, podstawę do wydania decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy stanowi informacja podmiotu, który ujawnił popełnienie naruszenia. Organy w tym postępowaniu nie są upoważnione do prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz oceny dokonanych przez Policję pomiarów prędkości. Wobec tego przywoływana w odwołaniu okoliczność, zawiśnięcia sprawy co do popełnienia wykroczenia, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozpoznawanej sprawie administracyjnej i uzasadnia jego zawieszenia. W skardze na decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący zakwestionował tę decyzję w całości, zarzucając naruszenie następujących przepisów: 1. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami organ nie jest uprawniony do badania okoliczności zdarzenia drogowego i prawidłowości postępowania organów ruchu drogowego a tym samym nie może czynić własnych ustaleń co do zaistnienia okoliczności związanych z naruszeniem przepisów ruchu drogowego; 2. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę oraz brak przeprowadzenia faktycznego postępowania dowodowego w sprawie przez organ I instancji i brak weryfikacji stanu faktycznego sprawy; 4. art. 75 i 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków o przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę; 5. wadliwe zastosowanie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierującymi pojazdami poprzez uznanie automatyzmu jego stosowania przez organ I instancji W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. W złożonym do sądu piśmie z 29 maja 2018 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego do wniosku wyroku Sądu Rejonowego w L. z [...] maja 2018 r. sygn.. akt [...], uniewinniającego skarżącego od stawianego mu zarzutu przekroczenia prędkości. W toku rozprawy pełnomocnik skarżącego oświadczył, że wyrok ten jest prawomocny oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1369), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które mogłyby podważyć legalność zaskarżonej decyzji. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu SKO z dnia [...] grudnia 2017 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Decyzje wydawane w oparciu o powołane przepisy nie zostały pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego, lecz mają charakter rozstrzygnięcia związanego. Wobec powyższego stwierdzenie przez właściwy organ Policji przekroczenia prędkości na obszarze zabudowanym o 50 km/h obliguje starostę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a Prawo o ruchu drogowym, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3 ustawy zmieniającej. Wskazany pkt 1 przewiduje natomiast, że podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Przepis ten przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która stanowi przesłankę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest przekazana przez organ kontroli ruchu drogowego informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami nie ma kompetencji do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości, nie może więc przeprowadzać ani z urzędu, ani na wniosek zainteresowanych dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny o niektórych innych ustaw. Fakt prowadzenia przed sądem powszechnym postępowania, w przedmiocie popełnienia wykroczenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości, pozostaje bez wpływu na postępowanie administracyjne dotyczące zatrzymania prawa jazdy. Jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ustawodawca w art. 102 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami przewidział możliwość prowadzenia postępowania w przedmiocie wykroczeń wymienionych w omawianych przepisach, w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Niemniej nie związał z tym zdarzeniem konieczności zawieszenia postępowania a jedynie konieczność zwrotu prawa jazdy po upływie określonych w tym przepisie terminów. Natomiast w przypadku uniewinnienia od zarzucanego czynu stronie przysługuje prawo do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co umożliwi uchylenie decyzji ostatecznej o zatrzymaniu prawa jazdy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy sąd uznał, iż organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały niezbędny materiał dowodowy. Organy dysponowały materiałem dowodowym wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.