VII SA/Wa 433/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek I. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Wnioskiem z dnia 24 czerwca 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], pozwalającej na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w S. We wniosku skarżąca wskazała, iż Starosta S. wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, nie uwzględniając jej wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na toczące się postępowanie przed sądem. Ponadto skarżąca stwierdziła, że nie jest dopuszczalne zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, nie jest rozstrzygnięta sprawa czy zamierzona budowa budynku mieszkalno-usługowego nie spowoduje uszczuplenia zabytkowych wartości układu urbanistycznego i czy nie będzie stanowiła o naruszeniu historycznego układu urbanistycznego tej części miasta S. W ocenie skarżącej, realizacja decyzji prowadzi do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, aby zaistniały okoliczności, które mogłyby wskazywać na wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Argumentacja podniesiona przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wypełnia bowiem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.