VII SA/Wa 433/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę 1. Wojewoda [...]i decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania B. K. (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję P. W. nr [...] z [...]października 2019 r., znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W pierwszej połowie 2016 r. P. W. prowadził postępowanie w sprawie wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. P. w W. (dalej: "Wspólnota Mieszkaniowa") o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. P. w W. poprzez dobudowę loggii w poziomie parteru, przekrytych tarasami dostępnymi z poziomu pierwszego piętra (dalej: "inwestycja"). W dniu [...] sierpnia 2016 r. (data wpływu do organu[...] sierpnia 2016 r.) skarżąca złożyła pismo zatytułowane "Skarga" kwestionujące sposób prowadzenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Skarżąca twierdziła bowiem, że niezgodnie z prawem została w ww. postępowaniu pominięta jako strona. Nie znając treści ww. pisma skarżącej, P. . W. decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej pozwolenia na budowę polegającą na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. P. w W. poprzez dobudowę loggii w poziomie parteru. Ww. decyzja została zmieniona decyzją P.. W. nr [...] z [...] grudnia 2018 r. W dniu [...] września 2016 r. skarżąca skierowała do P. W. pismo uzupełniające wcześniejszą skargę na postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę. Jednocześnie, [...] września 2016 r. P. W. przekazał od Wojewody [...] skargę skarżącej z [...] sierpnia 2016 r. wraz z pismem uzupełniającym wskazując, że dokumenty "noszą znamiona odwołania". Po otrzymaniu wskazanych dokumentów, Wojewoda [...]wezwał skarżącą o sprecyzowanie, jak należy interpretować i zakwalifikować pisma skarżącej z [...] sierpnia 2016 r. oraz [...]września 2016 r. W odpowiedzi na powyższe skarżąca wskazała, że jej pismo z [...] sierpnia 2016 r. należy traktować jako skargę na postępowanie administracyjne, które zostało zakończone decyzją nr [...] o pozwoleniu na budowę. Natomiast pismo z[...] września 2016 r. jest "absolutnym, bezwzględnym i całkowitym protestem i dowodem na to, że odwołuję się od decyzji nr [...] z dnia 1[...] sierpnia 2016 r.". Zgodnie z oświadczeniem skarżącej Wojewoda [...] rozpoznał pisma skarżącej jako odwołania i postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2016 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącej od decyzji P. W.[ z [...] sierpnia 2016 r. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z [...] listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 46/17, uchylił rozstrzygnięcie Wojewody M . Zdaniem Sądu organ wojewódzki nie ustalił prawidłowo treści żądania skarżącej, co uniemożliwiło wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z treścią wniosku. W przedstawionym stanie rzeczy Wojewoda M. pismem z[...] marca 2018 r. ponownie wezwał skarżącą do sprecyzowania, jak należy interpretować jej żądania. W odpowiedzi z [...] marca 2018 r. skarżąca wskazała, że pismo z [...] sierpnia 2016 r. stanowi wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją P. W. nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. Jako podstawę wznowienia skarżąca wskazała art. 145 §1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."). W związku ze zmianą stanowiska skarżącej, P. . uznał żądania skarżącej za wnioski o wznowienie postępowania i postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją nr [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej Wojewoda M. postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2018 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie P. W. nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/WA [...] oddalił skargę skarżącej na rozstrzygnięcie Wojewody Mazowieckiego nr [...] w przedmiocie decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. 3. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącej o wznowienie postępowania, P. W. postanowieniem nr [...] z [...] września 2019 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – rozbudowę budynku mieszkalnego przy ul. P. w W. . Następnie, P. W. decyzją nr [...] z [...]października 2019 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. P.W. jako organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., a także przepisów kompetencyjnych nie kwestionowanych w sprawie. P. W .wyjaśnił, że skarżąca jest właścicielką lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. P.. Jednak, w przedmiotowej sprawie stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę była Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. P., nie zaś pojedyncze osoby, będące członkami Wspólnoty. Skarżąca wywodzi swój interes prawny w prowadzonym postępowaniu z faktu użytkowania przydomowego ogródka o powierzchni 145 m2, stanowiącego fragment działki nr ewid. .[[...][...] obręb [...], zabudowanego tarasem, przy którym znajdował się schowek na narzędzia ogrodnicze. Skarżąca jako samoistna posiadaczka ww. ogródka przydomowego wystąpiła z wnioskiem do sądu powszechnego o zasiedzenie własności tej nieruchomości. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. [...]w W. z [...] marca 2007 r. wniosek został odrzucony. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków właścicielem działki nr ewid[...] obręb [...] jest Miasto [...] W. Jednocześnie organ podkreślił, że do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zakończonego decyzja nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. dołączono niezbędne dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie organu pierwszej instancji skarżąca nie wykazała więc, aby przysługiwał jej przymiot strony w prowadzonym postępowaniu. Tym samym, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wyrażone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie ma podstawy, aby uchylić decyzję o pozwoleniu na budowę w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. 4. Skarżąca pismem z [...] października 2019 r. złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji P. W. nr [...] z [...]października 2019 r. W odwołaniu skarżąca wskazała, że organ rozpatrzył skargę z innej daty niż ta, którą skarżąca wskazała w piśmie z [...] marca 2018 r., zaznaczając, że pismo z [...]marca 2018 r. nie istnieje. W ocenie skarżącej wniosek o wznowienie postępowania został złożony w piśmie z [...] września 2016 r. 5. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wojewoda M. decyzją nr [...] z [...]grudnia 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie P. . W. z [...] października 2019 r. Organ odwoławczy wydał swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej: "pr.bud."). W uzasadnieniu organ odwoławczy przypomniał wcześniejsze trudności z interpretacją żądań skarżącej. Organ podkreślił też, że ostatecznie wszczęto postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją P. W. o pozwolenie na budowę. W toku postępowania nadzwyczajnego P. W. n podstawie poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych uznał, że skarżąca nie udowodniła, że przedmiotowa inwestycja będzie ograniczać w jakikolwiek sposób obecne i przyszłe zagospodarowanie spornej nieruchomości, więc nie wykazała, że jest właścicielką nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania inwestycji. Dlatego też w postępowaniu o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego nie powinien przysługiwać jej przymiot strony. W wyniku analizy akt sprawy, Wojewoda M. podziela stanowisko organu pierwszej instancji, że należący do skarżącej lokal mieszkalny nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co skutkuje brakiem posiadania przez nią statusu strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego poprzez dobudowę loggii w poziomie parteru. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z[...] stycznia 2020 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody M. i poprzedzającej ją decyzji P. W. . W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organy powinny oceniać, czy skarżącej przysługuje przymiot strony na podstawie art. 28 k.p.a., a nie art. 28 pr.bud. Ponadto, skarżąca wskazała, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a. W związku z tym toczyły się postępowania w przedmiocie bezczynności i przewlekłości organu. Skarżąca powtórzyła również zarzut zawarty w odwołaniu, że wniosek o wznowienie postępowania został zawarty w piśmie z[...]września 2016 r., a nie w piśmie z [...] sierpnia 2016 r. W związku z tym postępowanie organu drugiej instancji zakończone zaskarżoną decyzją Wojewody M. z [...] grudnia 2019 r. może być bezprzedmiotowe. 7. Odpowiadając w dniu [...]lutego 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 9. Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Takie rozwiązanie zostało też przyjęte w niniejszej sprawie. 10. Kluczową okolicznością w rozpatrywanej sprawie jest to, że postępowanie administracyjne toczyło się w trybie nadzwyczajnym, to znaczy na podstawie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie z uwagi na liczne wcześniejsze rozstrzygnięcia administracyjne wydawane w odniesieniu do inwestycji podjętej przez Wspólnotę Mieszkaniową i jej kolizje z żądaniami skarżącej, obraz rozpatrywanej sprawy może być zakłócony przez żądania i argumenty pozostające poza granicami sprawy. W związku z powyższym należy podkreślić, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie prowadzonej pod sygn. akt VII SA/Wa 433/20 było zagadnienie, czy organy administracji architektoniczno-budowlanej właściwe w sprawie przedmiotowej inwestycji (budowy loggii w budynku przy ul. P. ) prawidłowo prowadziły wznowione postępowanie i czy rozstrzygnięcie w tym zakresie było zgodne z prawem. Wobec tak określonego zadania Sądu należy stwierdzić w pierwszej kolejności, że nie mają istotnego znaczenia zarzuty skarżącej odnoszące się do daty złożenia wniosku o wznowienie. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że po kolejnych rozstrzygnięciach administracyjnych i wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postępowanie zostało wznowione. Nie może też budzić wątpliwości fakt, że zgodnie z żądaniem skarżącej podstawą wznowienia był art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ten proceduralny przepis ma bowiem stanowić remedium na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co wyraźnie reguluje art. 10 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, jakie miało miejsce w sprawie decyzji P. W. nr [...], stanowiło zatem przejaw ochrony praw skarżącej. We wznowionym postępowaniu organy administracji architektoniczno-budowlanej miały obowiązek ocenić, czy brak udziału skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę doprowadził do naruszenia prawa, w szczególności przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Gdyby takie naruszenie prawa stwierdzono wówczas zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ pierwszej instancji miałby obowiązek uchylić decyzję nr [...] Zdaniem P. . W. do takiego naruszenia prawa nie doszło. Stanowisko organu pierwszej instancji wydane co do istoty sprawy uznał też za zasadne organ odwoławczy, czyli Wojewoda M. Dlatego też organ ten, działając jako druga instancja administracyjna, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie P. W. Przesłanki na podstawie których została wydana zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały w jasny sposób przedstawione w uzasadnieniach obu rozstrzygnięć. Stwierdzono bowiem, że kwestionowana decyzja P. W. z [...] sierpnia 2016 r. wydana została w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 28 pr.bud., którego to przepisu nie należy mylić z art. 28 k.p.a. Wskazany art. 28 pr.bud. w ustępie 1 przewiduje bowiem obowiązek inwestora uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych. Jednocześnie art. 28 ust. 2 pr.bud. wskazuje wyraźnie, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę mogą być jedynie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Pojęcie obszaru oddziaływania jest dodatkowo wyjaśnione w art. 3 pkt 20 pr.bud. Z takim oddziaływaniem mamy mianowicie do czynienia, jeżeli przepisy odrębne (tzn. inne niż przepisy ustawy Prawo budowlane) wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu należącego do innej osoby niż inwestor. W świetle wskazanych przepisów należy zatem przyjąć, że skarżąca nie mogła być stroną postępowania administracyjnego, które zakończone zostało decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. o pozwoleniu na budowę w zakresie dobudowy loggii na poziomie parteru przykrytych tarasami dostępnymi z poziomu pierwszego piętra. Skarżąca nie wykazał bowiem, że przysługuje jej własność lub użytkowanie wieczyste działki lub działek przylegających do budynku mieszkalnego przy ul. P. . Skarżąca w poprzednich latach niewątpliwie zajmowała się ogrodem położonym przed przedmiotowym budynkiem mieszkalnym. Można nawet mówić o jej posiadaniu takiego terenu. Nie ma jednak podstaw do twierdzenia, że skarżącej przysługiwało prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego działek przylegających do budynku przy ul. P. Z akt wynika bowiem, że właścicielem tych działek jest M. W. . Skarżąca próbowała co prawda twierdzić, że interes prawny, jaki uzasadniałby jej udział w postępowaniu o pozwolenie na budowę wynikał z art. 28 k.p.a. lub z art. 140 Kodeksu cywilnego. Organy administracji właściwe w sprawie nie mogły jednak przyjąć takiego stanowiska jako uzasadnionego. Orzecznictwo sądów administracyjnych i nauka prawa administracyjnego jednogłośnie potwierdzają, że art. 28 ust. 2 pr.bud. stanowi prawny wyjątek od ogólnej zasady rozpoznawania interesu prawnego wskazanej w art. 28 k.p.a. Zgodnie z zasadami kultury prawnej przyjętej w naszym kraju, jeśli w jakiejś sprawie ma zastosowanie reguła wyjątku, to nie wolno stosować reguły ogólnej (lex specialis derogat legi generali). Z tego względu ani P. W., ani Wojewoda [...] nie mogli uznać, że skarżąca miała prawo uczestniczyć w postępowaniu zakończonym pozwoleniem na budowę jako strona. Reguły ustalonej w art. 28 ust.1 pr.bud. nie mogło poważyć również podważyć powołanie się na przepisy Kodeksu Cywilnego. Przepisy określające obowiązki i prawa właściciela nie mogą bowiem stanowić uzasadnienia na rzecz uznania interesu prawnego osoby nie będącej właścicielem. Niezależnie od rozstrzygnięcia podmiotowego organy administracji właściwe w sprawie zbadały, czy pozwolenie na budowę udzielone Wspólnocie Mieszkaniowej zostało wydane z naruszeniem prawa. Takiego naruszenia nie stwierdzono. Nie wystąpiło bowiem, ani podważenie praw właścicieli nieruchomości sąsiednich, ani naruszenie przepisów technicznych z zakresu prawa budowlanego, ani też przepisów procedury regulującej postępowanie organu przy badaniu wniosku inwestora o pozwolenie na budowę. W tej sytuacji P. W. jako organ pierwszej instancji nie miał najmniejszej podstawy do uchylenia decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. 11. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym mogła zatem zapaść jedynie taka decyzja, jaką wydał P. W. w dniu[...] października 2019 r. Mianowicie, wznowione postępowanie może zakończyć się jedynie w dwojaki sposób. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia. Natomiast zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji ma obowiązek uchylić decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do uchylenia, a jednocześnie ma obowiązek wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W odniesieniu do decyzji nr [...], jak wskazano wyżej, nie znaleziono podstaw do uchylenia kwestionowanego pozwolenia na budowę. Dlatego też P. W. miał obowiązek zastosować art. 146 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że nie uchyla się decyzji kwestionowanej we wznowionym postępowaniu, jeśli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji uchylonej. 12. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.