VII SA/Wa 435/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, , sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej I. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") decyzją z [...] października 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania I. W. (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] maja 2020 r., znak: [...], umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2014 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. i Z. C. (dalej: "inwestorzy") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi (obiekt kat. I) na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] położonych w [...] (segment prawy). 3. Skarżąca pismem z [...] października 2019 r. (wpływ [...] listopada 2019 r.). wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...]. Skarżąca wskazała, że w jej ocenie zakwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej: "pr.bud."). Zdaniem skarżącej decyzja Starosty [...]nie obejmowała całego zamierzenia budowlanego, bowiem rozstrzygnięcie to nie zawierało rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej. Następnie pismem z [...] lutego 2020 r. Wojewoda [...] wezwał skarżącą do wykazania interesu prawnego oraz wskazania, na podstawie którego przepisu prawa wywodzi, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Skarżąca odniosła się do ww. wezwania sformułowanego przez organ przesyłając pismo z [...] marca 2020 r. 4. Po rozpatrzeniu ww. wniosku skarżącej Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2014 r. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") i art. 82 ust. 3 pr.bud. Organ wyjaśnił, że skarżąca jest właścicielką działki o nr ewid. [...] położonej w [...]. Wojewoda [...] uznał, że nieruchomość należąca do skarżącej nie znajduje się w obszarze odziaływania projektowanej inwestycji, bowiem inwestycja ta nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania działki skarżącej. W szczególności ograniczenia takie nie wynikają z § 12 ust. 1 (dotyczącego odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (dotyczącego przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 (dotyczącego m.in. nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065). Eksploatacja budynku nie wpłynie również na zanieczyszczenie środowiska terenów sąsiednich. W ocenie Wojewody [...] oddziaływanie przedmiotowej inwestycji ze względu na rozmiar działki zamyka się w jej granicach. W związku z powyższym należało stwierdzić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] grudnia 2014 r. zostało wszczęte na wniosek podmiotu, który był jednak nieuprawniony. Dlatego też stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie podlegało umorzeniu. 5. Skarżąca pismem z [...] czerwca 2020 r. złożyła odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2014 r. W ocenie skarżącej decyzja Wojewody [...] odmawiająca uznania skarżącej za stronę postępowania w trybie nadzwyczajnym była błędna. Skarżona decyzja jest wadliwa i niezgodna z prawem, w szczególności z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., jak i art. 145 k.p.a., a także art. 5, art. 28, art. 33, art. 34, art. 35, art. 84 pr.bud. oraz art. 3 pkt 20 pr.bud. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 28 pr.bud. Zdaniem skarżącej decyzja organu wojewódzkiego jest niezgodna także z szeregiem norm techniczno-budowlanych, zasadami wiedzy technicznej i sztuki budowlanej, warunkami technicznymi wykonywania i odbioru sieci wodociągowych i kanalizacyjnych. Ponadto, skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 140, art. 143 i art. 144, art. 154 k.c., art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, jak również art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 Protokołu nr 1 i nr 4 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. 6. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2020 r. Organ odwoławczy wydał swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji organu stopnia podstawowego (decyzji o pozwoleniu na budowę). Skarżąca wywodzi swój interes prawny z negatywnego wpływu inwestycji na będącą jej własnością działkę nr ewid. [...] położoną przy ul. [...] w [...]. Ponadto skarżąca wywodzi interes prawny z naruszenia przepisów prawa wskazanych w piśmie z [...] marca 2020 r. oraz odwołaniu z [...] czerwca 2020 r. Nieruchomość należąca do skarżącej graniczy z działką inwestycyjną nr ewid. [...], na której zaprojektowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny o wysokości 9,14 m usytuowany jest w odległości ok. 21 m od granicy z działką skarżącej. W ocenie GINB obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmuje swym zakresem działki nr ewid. [...]. Położenie wskazanej działki względem projektowanej inwestycji wyklucza uznanie, że sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania i korzystania z działki należącej do skarżącej, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Organ odwoławczy stwierdził więc, że skarżąca może bez przeszkód zagospodarować i korzystać z należącej do niej nieruchomości. Skoro zatem decyzja Starosty [...] nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku skarżącej, nie może być ona uznana za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących budowy przyłączy przy granicy z należącą do niej działką GINB wyjaśnił, że projekt budowalny nie obejmuje realizacji przyłączy. Przyłącza zostały zaprojektowane w kolejnym etapie (ETAP II - oddzielne opracowanie) inwestycji. Przyłącza te znajdują się w znacznej odległości od granicy z działką należącą do skarżącej (najbliższe: przyłącze kanalizacji sanitarnej – ok. 14 m i przyłącze kanalizacji deszczowej – ok. 18 m od granicy z działką nr ewid. [...]). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że art. 140, 143, 144 i 154 Kodeksu cywilnego oraz Konstytucji (art. 21 ust. 1, art 64 ust. 2 i art. 31 ust. 3), aby mogły stanowić podstawę do uznania skarżącej za stronę postępowania administracyjnego, muszą zostać powiązane z przepisem prawa budowlanego, który w związku z działaniem inwestora spowodował ograniczenie prawa skarżącej do zagospodarowania jej nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Na tym bowiem polega koncepcja "obszaru oddziaływania obiektu" (art. 3 pkt 20 pr.bud.). Przepisy prawa cywilnego same w sobie mogą być źródłem wyłącznie roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. 7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z [...] stycznia 2021 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., art. 145 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., 2) art. 5, art. 28, art. 33, art. 34, art. 35, art. 84 oraz art. 90 pr.bud., 3) art. 3 pkt 20 pr.bud. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 28 pr.bud., 4) szeregu norm techniczno-budowlanych, zasad wiedzy technicznej i sztuki budowlanej, warunków technicznych wykonywania i odbioru sieci wodociągowych i kanalizacyjnych, 5) art. 140, art. 143 i art. 144 oraz art. 154 k.c., 6) art. 21 ust. 1 , art. 64 ust. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, 7) art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 1. Protokołu nr. 1 i nr. 4 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - poprzez nieuwzględnienie argumentacji, okoliczności oraz przepisów świadczących o tym, że działka nr ewid. [...], położona w [...], przy ulicy [...], bezpośrednio sąsiadująca z działką budowlaną znajduje się w strefie oddziaływania projektowanej inwestycji budowlanej, jak i brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego i prawidłowego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinna być oparta decyzja. Należy przy tym podkreślić, że przepisy Kodeksu cywilnego, Konstytucji RP oraz prawa międzynarodowego zostały wskazane przez skarżącą bezpośrednio w odniesieniu się do spornej kwestii przysługującego skarżącej interesu prawnego. 8. Odpowiadając w dniu [...] lutego 2021 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć w części z innych powodów niż w niej wskazane. 9. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 10. Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Takie rozwiązanie zostało też przyjęte w niniejszej sprawie. 11. Sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na uznanie, że w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie trzeba mieć na względzie przede wszystkim to, że podstawą rozstrzygnięcia organów obu instancji było przekonanie, że skarżącej nie przysługuje interes prawny do żądania przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostę [...] w dniu [...] grudnia 2014 r. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w nauce prawa administracyjnego przyjmuje się zwykle, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji składa się z dwóch etapów. Pierwszy z nich dotyczy kwestii wszczęcia postępowania, natomiast drugi etap to postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności (postępowanie co do istoty sprawy). W pierwszej fazie postępowania bada się jedynie kwestie formalne, a mianowicie przede wszystkim, czy doszło do wniesienia żądania przez legitymowany podmiot i czy wskazano podstawę żądania zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. Wskazany pierwszy etap postępowania kończy się więc bądź wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania, gdy spełnione są warunki formalnoprawne, bądź odmową wszczęcia, gdy warunki te nie są spełnione. Jeśli jednak ustalenie faktu posiadania interesu prawnego przez wnioskodawcę wymaga bardziej szczegółowego postępowania wyjaśniającego, badanie takiej okoliczności powinno nastąpić już w toku postępowania administracyjnego. Wówczas właściwy organ powinien wszcząć tzw. postępowanie nieważnościowe, co stwarza możliwość szczegółowego zbadania interesu prawnego wnioskodawcy oraz czy zachodzą ustawowe przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji (patrz np.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 1994 r., sygn. akt I SA 1143/93 oraz z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 147/10). Takie też rozwiązanie zostało przyjęte w rozpatrywanej sprawie. Wojewoda [...] wiedział najprawdopodobniej o tym, że toczą się spory w innych sprawach i prowadzone w innym trybie, w których kwestią kluczową jest uznanie interesu prawnego skarżącej. Słusznie zatem organ pierwszej instancji wszczął postępowanie mające na celu zbadanie tej kluczowej okoliczności dla potrzeb rozstrzygnięcia o zasadności stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę. 12. Mimo prawidłowego wszczęcia postępowania, skarżąca zarzuciła w odwołaniu i później w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenie szeregu przepisów postępowania, zwłaszcza dotyczących postępowania dowodowego i w konsekwencji zastosowania przepisów materialnoprawnych (przepisów ustawy Prawo budowlane) odnoszących się do kwestii stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W tym zakresie, Sądu uznał, że zarzuty przedstawione przez skarżącą zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim bowiem organy właściwe w sprawie nie dokonały sprawdzenia okoliczności, która była podnoszona przez skarżącą, choćby nieco na marginesie głównych zarzutów, a mianowicie kwestii wykonania przez inwestora podniesienia gruntu i tego co w dokumentacji budowlanej nazywa się "nasypem". W szczególności należy zauważyć, że w projekcie budowlanym (żółty folder, str. 4 od góry) nie wspomina się takiej właśnie zmiany wysokości terenu działki. Natomiast, w innej części projektu budowlanego (projekt budowlany konstrukcji budynku mieszkalnego..., str. 6-7), mowa jest wyraźnie o "nasypie niekontrolowanym o grubości 1,0-1,40 m i gruntu próchniczego o miąższości 0,30-1,10 m. Nasyp kontrolowany składał się z humusu zmieszanego z gliną, piaskiem i gruzem. Miąższość nasypu zwiększa się w kierunku zachodnim." Istnienie takiej zmiany poziomu gruntu na działce inwestycyjnej może mieć, co wprost wynika z cytowanego fragmentu projektu budowanego, wpływ na stosunki wodne, zarówno na działce inwestycyjnej, jak i na należącej do skarżącej działce nr ewid. [...]. Skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności nie podnosi tego wątku, koncentruje się bowiem na skutkach doprowadzenia kanalizacji oraz przyłącza wodnego do budynku będącego przedmiotem inwestycji. Wszystko to jednak rodzi przynajmniej potencjalne zagrożenie powstania ograniczeń w zakresie zalewania działki skarżącej wodami płynącymi z działki inwestycyjnej. Nie można też wykluczyć, że skarżąca błędnie interpretuje źródła silniejszego nawodnienia jej działki, niż miało to miejsce przed rozpoczęciem robót budowlanych na działce inwestycyjnej. W przedstawionych okolicznościach sprawy nie można było zatem stwierdzić, że skarżącej nie przysługuje interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Z tego względu rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji mające za podstawę art. 105 § 1 k.p.a. należało uznać za przedwczesne. Brak interesu prawnego skarżącej nie był bowiem oczywisty, a przez to nie powinno się mówić o bezprzedmiotowości postępowania. Sąd podkreśla, że powyższe badanie interesu prawnego nie przesądza o rozstrzygnięciu sprawy co do istoty, czyli o istnieniu podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy administracji budowlanej nie powinny jednak zbyt łatwo pozbawiać osoby skarżącej prawa do zainicjowania postępowania, które co do istoty rozstrzygnęłoby o jej prawach i wolnościach wynikających z przepisów prawa publicznego. 13. Należy też podkreślić, że legitymacja procesowa skarżącej I.W. w zakresie kwestionowania robót budowlanych na działkach nr ewid. [...],[...] i [...] położonych w [...] była już wcześniej w sprawach o różnym przedmiocie co najmniej trzy razy kontrolowana przez sądy administracyjne. We wszystkich sprawach organy administracji odmawiały wszczęcia postępowania nadzorczego lub umarzały wszczęte postępowanie w sprawie robót budowlanych dotyczących przedmiotowej inwestycji, powołując się na brak interesu prawnego wnioskodawczyni. Trzykrotnie też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylał rozstrzygnięcia organów pierwszej i drugiej instancji. Miało to miejsce w wyroku WSA z dnia 20 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 894/19, a także w dwóch wyrokach z 6 lipca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1867/20 oraz sygn. akt VII SA/Wa 1868/20. Z uwagi na różny przedmiot spraw wyroki te, zwłaszcza pierwszy, nie były wiążące dla organów administracji. Organy mogły wszakże zapoznać się z sądową oceną interesu prawnego skarżącej. 14. Z uwagi na ograniczony zakres wątpliwości, jakie powstały w trakcie analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd postanowił jedynie uchylić zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Kierując się bowiem zasadą szybkości postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a. Sąd uznał, że stwierdzone braki postępowania dowodowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie wykraczają poza zakres postępowania dowodowego, jakie na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. może przeprowadzić organ odwoławczy. Sąd nie przesądza przy tym, czy niezbędne ustalenia poczyni bezpośrednio organ drugiej instancji, czy tez zleci on dokonanie określonych czynności organowi pierwszej instancji. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy zbada kwestię podwyższenia poziomu działki inwestycyjnej i ewentualnych skutków takich prac budowlanych dla oceny interesu prawnego skarżącej. Dopiero wówczas rozstrzygnie o dalszych czynnościach postępowania i końcowym rozstrzygnięciu sprawy. 15. Mając na względzie powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., czyli jak w punkcie II wyroku.