VII SA/Wa 436/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Mariola Kowalska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2006 r. sprawy ze skarg M. N. i K. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala. UZSASADNIENIE Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2005r. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust 1 art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 z poźn.zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...]. stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] przewidzianej do realizacji na stalowej wieży antenowej w T. na działce nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2006r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98 z 2000r. poz. 1071 z późn.zm.) po rozpatrzeniu odwołania K. N. i M. N. – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2005r. Organ odwoławczy stwierdził, iż pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodne z obowiązującymi przepisami i nie ma podstaw do jego uchylenia. Z analizy akt sprawy wynika, iż inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę stosownie do treści art. 32, art. 33 i art. 34 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Do wniosku dołączono projekt budowlany z raportem, opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska Starosta [...] wszczynając postępowanie podał do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości wskazując miejsce ich składania. Organ I instancji ustalił strony postępowania i doręczył im przedmiotową decyzję. Przepis art. 127 § 1 kpa daje tylko stronie uprawnienia do złożenia odwołania, to jest osobie której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Organ II instancji wyjaśnił ponadto, iż zgodnie z treścią przepisu § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko – sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają następujące rodzaje przedsięwzięć mogących oddziaływać znacząco na środowisko: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowego wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300GHz. Jak wynika z informacji wstępnej: "Anteny radioliniowe i sektorowe projektowanej stacji bazowej będą emitować pole elektromagnetyczne, których równoważna moc izotopowa będzie wynosić 100W, co oznacza obligatoryjny obowiązek sporządzenia raportu". Inwestor przedłożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę wymagany dokument tj. "Raport w zakresie oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. W podsumowaniu raportu znajduje się stwierdzenie, iż przy zachowaniu parametrów instalacyjnych projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] przekazanych biegłemu przez inwestora, stacja nie będzie wywierała negatywnego wpływu na środowisko i zdrowie ludzi i będzie spełniać wymagania w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem niejonizującym. Zdaniem Wojewody [...], inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. uchwalonego Uchwałą Rady Gminy T. Nr [...] z dnia [...] października 2002r. opublikowaną w Dz.Urz.Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2002r. poz. [...], gdyż plan wskazuje orientacyjną lokalizację stacji telefonii komórkowej. Starosta [...] po spełnieniu przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006r. złożyli M. N. i K. N., wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucono, iż w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji skarżący zostali pozbawieni praw przysługujących stronie. Zgodnie z treścią art. 28 kpa skarżący są stroną postępowania, gdyż ich działki znajdują się w strefie bezpośredniego oddziaływania planowanego obiektu. Tym samym organ zgodnie z treścią art. 61 §1 kpa winien powiadomić stronę skarżącą o wszczęciu postępowania. Zawiadomieniem takim w ocenie skarżących nie jest ogólna informacja podana w trybie art. 31 ustawy Prawo ochrony środowiska, przepis ten ma bowiem zastosowanie do wszystkich zainteresowanych w tym nie będących stronami. Prawidłowe zawiadomienie umożliwiłoby udział skarżących w postępowaniu od momentu wszczęcia, natomiast doręczenie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę ograniczyło ich udział wyłącznie do postępowania odwoławczego. Niezależnie od uchybień procesowych decyzja Wojewody [...] wydana została z naruszeniem prawa materialnego. Zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego, obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Bez wątpienia położenie stacji telefonii komórkowej w bezpośrednim pobliżu nieruchomości skarżących skutkować będzie negatywnym oddziaływaniem. Pozbawienie skarżących udziału w postępowaniu uniemożliwiło złożenie wniosku o wydanie opinii przez niezależnego eksperta, która pozwoliłaby w sposób obiektywny ocenić wpływ stałej emisji promieniowania na nieruchomości sąsiednie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona W ocenie Sądu, weryfikowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe. Podstawę materialnoprawną orzeczenia organu administracji I instancji stanowił art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Rzeczą organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z jego treści wynika bowiem, że pozwolenie na budowę nie może być wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (patrz uwagi 2-6 do art. 32 pr. bud.), 2) zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 4) wykonania projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane, a w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pr. bud., także sprawdzenia tego projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo uznały, że zamierzenie inwestycyjne mieści się w ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. uchwalonego Uchwałą Rady Gminy T. Nr [...] z dnia [...].10.2002r. Przedmiotowy plan przewiduje możliwość lokalizacji "anten telefonii komórkowej, internetowej, wiatrowni itp." Podnieść również należy, iż organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że przy udzielaniu inwestorowi pozwolenia na budowę zachowano wymogi ustawy Prawo ochrony środowiska, podając do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków. Ponadto organy administracji ustaliły w sposób jednoznaczny, że sporna inwestycja nie narusza regulacji zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż inwestor przedłożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę wymagany raport w zakresie oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Z raportu wynika, iż pola elektromagnetyczne o gęstości S ≥ 0,1 W/m2 stwarzające potencjalne zagrożenie dla ludzi nie wystąpią w miejscach ich przebywania na terenie działki nr [...] jak również poza jej terenem. Przy zachowaniu parametrów instalacyjnych projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] przekazanych biegłemu przez inwestora, stacja nie będzie wywierała negatywnego wpływu na środowisko i zdrowie ludzi i będzie spełniać wymagania w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem niejonizującym. W raporcie zawarto ponadto obowiązek, z którego wynika, iż po uruchomieniu stacji i każdorazowo po zmianie warunków pracy obiektu (rozbudowa stacji, zwiększenie mocy i ilości nadajników, zmiana typu anten) mogących mieć wpływ na zmianę poziomu i azymuty promieniowania należy przeprowadzić pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu gęstości mocy pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowej oraz oznakować obiekt zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Sporna inwestycja nie narusza interesu osób trzecich. Każda bowiem inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienie dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa. Podkreślić trzeba, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega przede wszystkim badanie, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych oraz przepisów prawa budowlanego. Organ administracji wydając decyzję udzielającą pozwolenia na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska przyrodniczego. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami, a sferą ich indywidualnych wyobrażeń co do warunków normalnej egzystencji, wypoczynku, korzystania z dóbr przyrody itp. Te oczekiwania, życzenia i postulaty powinny być brane pod uwagę przy udzielaniu pozwolenia na budowę i w odpowiednim stopniu uwzględniane, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie słuszny interes samego inwestora oraz względy gospodarcze i społeczne, w ocenie których terenowe organy są w pełni suwerenne. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę, tj. jego zgodności z prawem. Artykuł 35 ust. 4 pr. bud. jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa w tym ustępie. W ten sposób omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Skoro, jak zasadnie wykazały organy administracji, inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 1998.09.02, IV SA 2311/96, LEX Nr 43803). W świetle przytoczonych faktów postępowanie toczące się przed organami orzekającymi w mniejszym postępowaniu zostało przeprowadzone prawidłowo. Zaskarżone orzeczenia wydano w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 kpa. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.)