VII SA/Wa 442/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2010 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VII SA/Wa 442/10 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dn. [...][...], po rozpatrzeniu wniosku S. Ł., utrzymał w mocy decyzję własną z dn. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji GINB z dn. [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji WINB w G. z dn. [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy nadzorczy wskazał, iż nie stwierdził aby w badanej decyzji z [...] występowały wady kwalifikowane, a to uzasadniało odmowę stwierdzenia jej nieważności. W oparciu o materiał dowodowy organ stwierdził, iż mur oporowy został wykonany wiosną 1995r., co potwierdza oświadczenie S. Ł. z dn. 17.XI.1999r. wskazujące m. in., iż montaż sztachet pod ogrodzenie dz. [...] między posesjami wykonał on wiosną 1995r., a w tym samym czasie W. P. wykonał odcinek muru oporowego od strony ul. [...] od podmurówki pod ogrodzenie do schodów terenowych przy garażu. Przywołując art. 103 ust. 2 ustawy Prawa budowlanego z 7.VII.94r. (budowa została zakończona w 1995r.) organ stwierdził konieczność zastosowania art. 48 prawa budowlanego z uwzględnieniem art. 49 ust. 1 prawa budowlanego i wskazał, że biorąc pod uwagę ustalenia mpzp, w rozpatrywanym przypadku istnieje możliwość legalizacji muru oporowego tylko w części wybudowanej na granicy nieruchomości przy ul. [...] od strony ul.[...], natomiast pozostała część muru oporowego wybudowanego na dz. [...] od strony ul. [...] pomimo upływu 5 lat od jego wybudowania skutkuje wydaniem nakazu rozbiórki. W takiej sytuacji uzasadniona jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji GINB dn. [...] i tym samym prawidłowa decyzja z dn. [...]. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł S. Ł., domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą. Zdaniem skarżącego rażąco naruszono art. 156 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 103 ust. 2 i art. 48 prawa budowlanego, a także rażąco naruszony został art. 7 i 10 kpa, bo pominięte zostało prawo strony do zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami i materiałami. Odnosząc się merytorycznie, skarżący stwierdził, że z jego oświadczenia wynikało, że mur oporowy na całym odcinku został wykonany w 1994r., a on sam był w pełni świadom co chce w oświadczeniu wyrazić. To organ błędnie przyjął, że budowa zakończyła się w 1995r. i błędnie przyjął zastosowanie przepisów. Bezpodstawne też jest stanowisko odmawiające legalizacji części tego samego muru, ale od strony ul. [...] na działce nr [...] i świadczy o rażącym naruszeniu prawa. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzorczym. Postępowanie to jest nadzwyczajnym trybem mającym na celu stwierdzenie czy decyzja kontrolowana została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 kpa tj. czy wystąpiły przesłanki wymienione w tym przepisie a stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności. Postępowanie nadzorcze jest więc postępowaniem prowadzonym w ograniczonym zakresie a to oznacza, że organ nadzoru nie rozstrzyga istoty sprawy, zajmując się tylko i wyłącznie wadliwością samej decyzji kontrolowanej. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji (art. 16 kpa) i z tego względu zastosowanie tego nadzwyczajnego środka wzruszenia decyzji winno opierać się na wnikliwej ocenie legalności kontrolowanej decyzji. Podkreślić też należy celem wyjaśnienia skarżącemu, że w postępowaniu nieważnościowym obowiązkiem organu jest zajęcie się ściśle prawnymi kwestiami i nie ma tu możliwości prowadzenia postępowania dowodowego i zapoznania strony z zebranym materiałem. Organ nadzorczy opiera się wyłącznie na materiale zgromadzonym w postępowaniu zwykłym, przy czym ustalenia tam dokonane nie mogą być przedmiotem weryfikacji w toku postępowania nieważnościowego, badającego ewentualną wadliwość samej decyzji. Organ nadzorczy analizujący w tym nadzwyczajnym trybie decyzję GINB z dn. [...] stwierdził, że nie jest ona obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Analizowana obecnie decyzja z [...] zapadła również w wyniku postępowania nieważnościowego, w którym organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu wojewódzkiego z [...] zawierającej w części nakaz rozbiórki muru oporowego wybudowanego na części działki [...] od strony ul. [...] w G. Sprawa dotyczyła rozbiórki muru oporowego wybudowanego na części działki nr [...] od strony ul. [...] w G. nie obejmując muru oporowego na granicy nieruchomości przy ul. [...] od strony [...] co do którego nakaz rozbiórki uchylono. Jak wykazano już w poprzednim postępowaniu nadzorczym wg. oświadczenia S. Ł. z dn. 17.XI.1999r. "mur oporowy na całym odcinku od ulicy [...] długości 12,44m. został wykonany w okresie od maja do sierpnia 1994r. Podmurówka pod ogrodzenie na terenie działki nr [...] pomiędzy posesjami nr [...] i [...] przy ul. [...] wykonana została wspólnie z W. P. w sierpniu 1994r. Montaż sztachet na całej długości S. Ł. wykonał wiosną 1995r., a w tym samym czasie W. P. wykonał odcinek muru oporowego od strony ul. [...] od podmurówki pod ogrodzenie do schodów terenowych przy garażu". Powyższe oświadczenie stało się podstawą do przyjęcia przez organy administracji, iż sporny mur oporowy zlokalizowany na działce nr [...] od strony ul. [...] został wykonany w 1995r. Organ odwoławczy już w poprzednim postępowaniu przeprowadził rozważania odnośnie art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994r. jak i art. 48 i 49 prawa budowlanego. Ocena dokonana została również w oparciu o ustalenia mpzp i możliwości legalizacji muru oporowego tylko w części wybudowanej na granicy nieruchomości przy ul. [...] od ul.[...]. Jak już wyżej wskazano postępowanie nieważnościowe ogranicza się tylko do badania przesłanek z art. 156 § 1 kpa i nie rozstrzyga meritum sprawy. Dokonujący oceny tego stanowiska organ nadzoru nie stwierdził, aby badana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja z dn. [...] była dotknięta którąkolwiek z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 kpa, co skutkowało odmową stwierdzenia jej nieważności i z tym stanowiskiem należy się zgodzić. Wbrew zarzutowi skargi organ w postępowaniu prawidłowo ustalił datę wybudowania muru oporowego opierając się na zawartych w aktach dokumentach tj. protokole wizji w terenie i oświadczeniu S. Ł. Brak wystąpienia przesłanek nieważnościowych z art. 156 § 1 kpa tj. wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, wydania jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej jak i skierowanej do osoby nie będącej stroną oraz niewykonalnej w dniu jej wydania, wywołującej czyn zagrożony karą względnie zawierającej wadę powodującej jej nieważność z mocy prawa – stanowił podstawę do odmowy stwierdzenia jej nieważności. Mając na uwadze powyższe skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.VIII.02r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270)