VII SA/Wa 446/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Asesor WSA Elżbieta Granatowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2022 r. sprawy ze skargi W. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w W. z dnia [...] stycznia 2022 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2022 r., znak: [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w W. (dalej: "DRZGW WP"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 14 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej: "p.w."), po rozpatrzeniu odwołania W. z siedzibą w W., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej: "Bank") od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w W. (dalej: "DZZ WP") z [...] września 2021 r., znak: [...], udzielającej Prezydentowi Miasta O. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, tj. dwóch zbiorników retencyjno-rozsączających na dz. ew. nr [...] oraz [...], obręb [...] oraz na usługę wodną polegającą na wprowadzeniu wód opadowych i roztopowych do projektowanych urządzeń wodnych z terenu Miejsca Obsługi Podróżnych (dalej: "MOP"), zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] oraz [...] obręb [...], Miasto O. o łącznej powierzchni rzeczywistej 0,567 ha i zredukowanej 0,458 ha - utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że W. Ś. (działając z upoważnienia Prezydenta Miasta O.), pismem z 20 czerwca 2021 r. (uzupełnionym przy pismach z 2 lipca 2021 r. i 8 lipca 2021 r.), wystąpił do DZZ WP w W. z wnioskiem w sprawie udzielenia Prezydentowi Miasta O. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie ww. urządzeń wodnych. Organ I instancji zawiadomieniem poinformował strony postępowania (w tym Bank) o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Pismem z 6 lipca 2021 r., zwrócił się do Urzędu Miasta O. oraz Starostwa Powiatowego w O. o podanie do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie w Biuletynie Informacji Publicznej, na okres 14 dni od daty otrzymania niniejszego pisma. Bank pismem z 26 lipca 2021 r. poinformował organ I instancji, że nie wyraża zgody na realizację planowanej inwestycji, a wnioskodawca nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 407 ust. 2 pkt 5 p.w. w zakresie przedłożenia wypisów z rejestru gruntów dla nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Jego zdaniem, dla działki nr [...], obręb [...] w O. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej: "MPZP") zatwierdzony Uchwałą [...] Rady Miasta O. z [...] kwietnia 2001r., zgodnie z którym ww. działka oznaczona jest, jako tereny UC - tereny przeznaczone na lokalizację obiektów obsługi miasta i powiatu: administracja, instytucje finansowe i ubezpieczeniowe; obiekty o mieszanych funkcjach usługowych (handel, hotele, kultura, gastronomia). Planowana inwestycja jest niezgodna z obowiązującym MPZP, a pozwolenie naruszać będzie art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. Prezydent Miasta P. (ustosunkowując się do ww. zarzutów), pismem z 11 sierpnia 2021 r. poinformował organ I instancji, że do wniosku dołączono wypisy i wyrysy z rejestru gruntów działek objętych wnioskiem oraz wyjaśnili, że planowana inwestycja będzie realizowana na podstawie ustawy z 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej: "specustawa drogowa"). Podał, że zgodnie z art. 11 pkt 2 ww. ustawy "W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 802 i 1086)". Jednocześnie Prezydent Miasta O. przekazał w przedmiotowej sprawie stosowne umocowanie W. Ś. do reprezentowania Prezydenta Miasta O. Organ I instancji, pismem z 3 sierpień 2021 r. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Następnie, decyzją z [...] września 2021 r., znak: [...] udzielił Prezydentowi Miasta P. pozwolenia na realizację planowanej inwestycji. Bank, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, zarzucając wydanie go z naruszeniem przepisów k.p.a., oraz p.w.; organ opisał szczegółowo zarzuty odwołania i wyjaśnił, że pismem z 11 października 2021 r., wezwał pełnomocnika Prezydenta Miasta O. (w oparciu o art. 136 k.p.a.) do wyjaśnienia, na jakiej podstawie planowana inwestycja będzie realizowana w trybie ustawy z 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474). W. Ś. (w odpowiedzi na ww. pismo) poinformował, że przedmiotem zamierzenia budowlanego jest rozbudowa drogi gminnej ul. A. w O. poprzez budowę Miejsca Obsługi Podróżnych rodzaj I (MOP I) - o funkcji wypoczynkowej: wyposażonego w stanowiska postojowe (parking), jezdnie manewrowe, urządzenia wypoczynkowe, sanitarne i oświetlenie; dopuszcza się wyposażenie w obiekty małej gastronomii. Jednocześnie poinformował, że inwestycja MOP I jest częścią większego planu o nazwie pt. "Rozbudowa Drogi Powiatowej [...] ul. P.". W ramach odrębnej inwestycji Zarządu Powiatu zaplanowano budowę zjazdu dwukierunkowego na przedmiotowy teren. Następnie, pismem z 29 grudnia 2021 r. organ ponownie wezwał pełnomocnika Prezydenta Miasta O. do wyjaśnienia ww. kwestii w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. W ww. terminie W. Ś. poinformował, że planowana inwestycja jest przedmiotem zamierzenia budowlanego związanego z rozbudową drogi gminnej ul. A. w O. DRZGW WP (odnosząc się do odwołania skarżącego w kwestii dołączonych dokumentów, stanowiących podstawę wydania udzielenia pozwolenia wodnoprawnego) przytoczył treść art. 407 ust. 1 i ust. 2 p.w., oraz art. 399 ww. ustawy. Dodał, że gdy realizacja inwestycji drogowej wymaga zgody wodnoprawnej, w myśl przepisów art. 499 p.w., nie stosuje się art. 396 ust. 1 pkt 7, art. 407 ust. 2 pkt 3 oraz art. 422 pkt 3 przedmiotowej ustawy. W trakcie postępowania pełnomocnik wnioskodawcy, pismem z 25 czerwca 2021 r., poinformował organ I instancji, że planowana inwestycja realizowana będzie w trybie ustawy z 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Organ I instancji, po zgromadzeniu materiału dowodowego, pismem z 6 lipca 2021 r., poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwoleń wodnoprawnych oraz informację o wszczęciu podał do publicznej wiadomości w formie informacji umieszczonej na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta P. oraz Starostwa Powiatowego w O. W trakcie prowadzonego przez organ I instancji postępowania skarżący wniósł uwagi i zastrzeżenia do przedmiotowego wniosku. Pełnomocnik wnioskodawcy ustosunkował się do zastrzeżeń i uwag podniesionych przez skarżącego przy piśmie z 26 lipca 2021 r. Organ odwoławczy (w świetle analizy postępowania organu I instancji) stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia przepisów k.p.a., poprzez brak umocowania W. Ś. do reprezentowania Prezydenta Miasta O. w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego oraz poprzez brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania i niezapewnienie w ten sposób czynnego udziału w każdym stadium postępowania. W aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru pisma przez strony postępowania (w tym skarżącego). Zebrany materiał dowodowy był zgodny z wymaganiami art. 407 p.w. Dołączony do wniosku operat wodnoprawny wraz z wersją elektroniczną i opisem prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony w języku nietechnicznym - spełniają wymagania określone w art. 409 p.w. Planowana inwestycja będzie realizowana w trybie ustawy z 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, co oznacza, że wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może nastąpić niezależnie od tego, czy na terenie jej przebiegu obowiązuje MPZP oraz niezależnie od treści postanowień takiego planu. Organ I instancji nie miał podstaw, aby odmówić udzielenia pozwolenia wodnoprawnego z tego powodu, że dla działki nr [...], obręb [...] w O. obowiązuje MPZP zatwierdzony Uchwałą [...] Rady Miasta O. z [...] kwietnia 2001r., zgodnie z którym ww. działka oznaczona jest, jako tereny UC - tereny przeznaczone na lokalizację obiektów obsługi miasta i powiatu: administracja, instytucje finansowe i ubezpieczeniowe, obiekty o mieszanych funkcjach usługowych (handel, hotele, kultura, gastronomia). Decyzja udzielająca pozwolenie wodnoprawne, ustalając usytuowanie i warunki wykonania urządzenia wodnego - nie reguluje zasad i warunków uzyskania przez zainteresowanego prawa do użytkowania nieruchomości lub ich części, niezbędnych mu do realizacji inwestycji. Kwestie te podlegają regulacjom prawa cywilnego i wymagają odrębnych uzgodnień zainteresowanych stron. W ocenie organu odwoławczego, nie można uzależniać wydania pozwolenia wodnoprawnego od uzyskania zgody na korzystanie z urządzenia wodnego lub gruntu niezbędnego do realizacji uprawnień, jakie zostaną zawarte w pozwoleniu. Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego nie ma podstaw do żądania od wnioskodawcy dokumentów świadczących o wyrażeniu takiej zgody. Ryzyko związane z ewentualną możliwością nie uzyskania od właściciela gruntów prawa do ich dysponowania ponosi inwestor, który ma sześć lat na uzyskanie wymaganych prawem decyzji oraz rozpoczęcie robót budowlanych. Brak spełnienia powyższego warunku powoduje, że decyzja dot. pozwolenia wodnoprawnego wygasa z mocy art. 414 ust 1 pkt. 4 p.w. Zatem brak zgody właściciela gruntów na wykonanie urządzenia wodnego w granicach jego własności nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia ustawy Prawo wodne i nie wpływa na możliwość wydania przedmiotowej decyzji. DRZGW WP poparł stanowisko skarżącego, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha. Jednakże z treści operatu wodnoprawnego dołączonego do przedmiotowego wniosku wynika, że wnioskodawca planuje wykonać dwa zbiorniki retencyjno - rozsączające ZBR 1 i ZBR 2 na działkach nr: [...] oraz [...], obręb [...] Miasto O. Do projektowanych zbiorników będą odprowadzane wody opadowe i roztopowe pochodzące z odwodnienia terenu MOP, zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] oraz [...] [...], Miasto O. o łącznej powierzchni rzeczywistej 0,567 ha i powierzchni zredukowanej 0,458 ha. Zgodnie z wymogami ustalonymi treścią art. 409 ust. 6 pkt 1 p.w., operat wodnoprawny, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast powinien określać "maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzonych do wód wyrażoną w m3/s". Są to dane konieczne, albowiem muszą znaleźć bezpośrednie odzwierciedlenie w treści pozwolenia wodnoprawnego, które musi określać "ilość wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok, oraz powierzchnię rzeczywistą i zredukowaną zlewni odwadnianej przez każdy wylot" - art. 403 ust. 2 pkt 2 przedmiotowej ustawy. Organ odwoławczy (na podstawie informacji operatu wodnoprawnego - str. 8 i 11) stwierdził, że inwestor planuje odprowadzać do projektowanych zbiorników retencyjno - rozsączających ZBR 1 i ZBR 2 za pomocą dwóch wylotów kanalizacyjnych wody opadowe i roztopowe pochodzące z odwodnienia terenu MOP, tj.: z dachów, chodników i trawników oraz jezdni i miejsc parkingowych o łącznej powierzchni całkowitej zredukowanej 0,458 ha. Zatem odwadniana powierzchnia nie przekracza powierzchni użytkowej wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 58 przedmiotowego rozporządzenia dla parkingów samochodowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Z powyższą decyzją nie zgodził się Bank, wnosząc pismem swego pełnomocnika, datowanym na 17 lutego 2022 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Ww. decyzji zarzucił: "1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest przepisu art. 32 i 33 kodeksu postępowania administracyjnego ("k.p.a."), przez przyjęcie, że stroną postępowania był Prezydent Miasta O., a także, że pełnomocnictwo udzielone przez Miasto O. obejmowało upoważnienie do reprezentowania strony w niniejszym postępowaniu, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest przepisu art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art.10 §1 k.p.a. art. 61 § 4 k.p.a. przez nie zawiadomienie Skarżącego o wszczęciu postępowania przez Organ I instancji i niezapewnienie w ten sposób czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie powiadomienie Skarżącego o zakończeniu postępowania przed Organem II instancji oraz błędne poinformowanie Skarżącego, że prowadzenie robót budowlanych określonych w zaskarżonej decyzji będzie wymagać zgody właściciela, która podlegać będzie regulacjom prawa cywilnego, 3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest naruszenie art. 396 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.) i art. 11 d ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz.176) przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie było obowiązku oceny postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest naruszenie art. 407 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.) oraz art. 72 ust.1 pkt 6 i art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.) w zw. z § 3 ust.1 pkt 58 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia". Bank wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także wstrzymanie jej wykonania i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Bank skargi przytoczył treść decyzji organu I instancji i wskazał na swoje zarzuty, podniesione w odwołaniu od ww. decyzji. Opisał również treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II instancji. Odnosząc się do wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz naruszenia art. 32 i 33 k.p.a., skarżący podniósł, że pełnomocnictwo z 24 maja 2021 r., przedstawione przez W. Ś. zostało udzielone przez Miasto O. i obejmowało uprawnienie do reprezentowania Miasta O. (gminy). Nie obejmowało upoważnienia do reprezentowania Prezydenta O., jako organu, będącego zgodnie z art. 19 ust.2 pkt 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 1376 ze zm., dalej: "u.d.p.") zarządcą drogi gminnej. Zatem o pozwolenie wodnoprawne występowała gmina Miasto O., nie Prezydent O. Dlatego nie było podstaw, aby zaskarżona decyzja (jak i pozwolenie wodnoprawne) zostało skierowane do Prezydenta O., (jako strony), a nie do Miasta O., które w istocie było wnioskodawcą i powinno być stroną postępowania. Prezydent O. nie był zatem, jako zarządca drogi, reprezentowany w niniejszym postępowaniu zarówno na etapie I, jak i II instancji. Zaskarżona decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, co stanowi, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Organ odwoławczy błędnie nie dopatrzył się naruszenia przepisów k.p.a., przez brak objęcia zakresem pełnomocnictwa upoważnienia do występowania w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Pełnomocnictwo obejmowało jedynie umocowanie do czynności związanych z procesem opiniowania i zatwierdzania projektu, w tym uzyskania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z treści pełnomocnictwa nie wynika upoważnienie do reprezentowania Miasta O. (ani tym bardziej Prezydenta O.) w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Nie można również uznać, że postępowanie stanowiło proces opiniowania lub uzgadniania projektu budowlanego, bowiem wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie jest aktem opiniowania lub uzgadniania projektu. Co więcej projekt budowlany nie został przedstawiony i nie był przedmiotem opinii lub uzgodnienia w niniejszym postępowaniu, ani na etapie I, ani II instancji. W. Ś. nie był uprawniony do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w imieniu Miasta O. (ani tym bardziej w imieniu Prezydenta O.), ani składania w tym postępowaniu oświadczeń i odbioru pism oraz decyzji. Skarżący (powołując się na orzecznictwo) wskazał, że wadliwość pełnomocnictwa skutkuje nieważnością wydanego w sprawie orzeczenia administracyjnego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7, 9, 10 § 1 oraz 61 § 4 k.p.a., Bank stwierdził, że organ odwoławczy błędnie przyjął, iż w postępowaniu przed organem I instancji nie zostały naruszone zasady postępowania administracyjnego, z uwagi na fakt, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenia odbioru pisma przez skarżącego. Naruszenie ww. przepisów polegało na zawiadomieniu skarżącego tym samym pismem z 6 lipca 2021 r., zarówno o wszczęciu postępowania w sprawie, jak i o możliwości zapoznania się, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., ze zgromadzonym materiałem dowodowym (w terminie 14 dni). Podniósł, że zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a., strony powinny zostać najpierw powiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie, a następnie zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania, przed wydaniem decyzji, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższe reguły pozwalają stronie, dzięki zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, na czynny udział w postępowaniu i przedstawienie dowodów, wyjaśnień i materiałów, a następnie po przeprowadzeniu przez organ administracji postępowania, wypowiedzenie się do materiału dowodowego i stanowiska stron. Powyższych uprawnień skarżący został pozbawiony, co organ II instancji błędnie uznał za prawidłowe. Organ II instancji nie zawiadomił skarżącego o zebraniu materiałów w sprawie i nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ostatnie pismo, które otrzymał przed wydaniem zaskarżonej decyzji to skierowane do W. Ś. wezwanie do wyjaśnienia, na jakiej podstawie przedmiotowa inwestycja realizowana będzie w trybie przepisów specustawy drogowej. Ponadto organ pominął całkowicie, że w piśmie z 3 sierpnia 2021 r., organ I instancji wyjaśniając skarżącemu, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości, błędnie skonkludował, iż "inwestor bez zgody właściciela działki nie może prowadzić robót budowlanych". Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że "Decyzja udzielająca pozwolenie wodnoprawne (...) nie reguluje zatem zasad i warunków uzyskania przez zainteresowanego prawa do użytkowania nieruchomości lub ich części, niezbędnych mu do realizacji inwestycji. Te kwestie podlegają regulacjom prawa cywilnego i wymagają odrębnych uzgodnień zainteresowanych stron". W sytuacji, kiedy w ocenie organu realizacja inwestycji ma się odbywać na podstawie specustawy drogowej, czyli w istocie w trybie wywłaszczenia nieruchomości - niedopuszczalnym jest konsekwentne informowanie strony przez organy administracji, że prowadzenie robót budowlanych będzie wymagać zgody właściciela i podlegać regulacjom prawa cywilnego. Takie działanie organów narusza również art. 7 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 396 ust.1 pkt 7 p.w. oraz art. 11 d ust. 4 specustawy drogowej, skarżący podkreślił, że w jego ocenie organ II instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego uznał, że planowana inwestycja będzie realizowana w trybie specustawy drogowej, co uzasadniałoby przyjęcie, że w niniejszym postępowaniu nie ma konieczności badania zgodności pozwolenia wodnoprawnego z ustaleniami MPZP. Organ odwoławczy stwierdził jedynie (powtarzając ustalenia organu I instancji), że W. Ś. (pełnomocnik wnioskodawcy), poinformował organ o tym, że planowana inwestycja jest przedmiotem zamierzenia budowlanego związanego z rozbudową drogi gminnej ul. A. w O. Zdaniem skarżącego, z informacji zawartych w pismach W. Ś. (zarówno w piśmie z 25 czerwca 2021 r. złożonym w postępowaniu przed organem I instancji, jak i w piśmie z 25 października 2021 r., złożonym przed organem odwoławczym) - nie można wywieść, że oczywistym jest, aby planowana na nieruchomości inwestycja realizowana była w trybie specustawy drogowej, a zatem że ma w niniejszym postępowaniu zastosowanie przepis art. 11 d ust. 4 powyższej ustawy. Organ II instancji nie odniósł się przy tym do argumentów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu i w piśmie z 15 listopada 2021 r., zatem skarżący nie może w tej mierze ustosunkować się do przesłanek przyjętego przez organ II instancji stanowiska. Skarżący ma wątpliwości, czy planowaną inwestycję, zajmującą teren o powierzchni nieruchomości 0,567 ha, można określić, jako rozbudowę drogi gminnej ul. A. W jego ocenie trudno przyjąć, że inwestycja polegająca na wybudowaniu parkingu o powierzchni 0, 567 ha stanowi rozbudowę ulicy polegającą na zmianie szerokości obiektu, w sytuacji, gdy powierzchnia pasa drogowego ul. A. jest nieporównywalnie mniejsza niż "dobudowywany" parking. Dodał, że ustawa o drogach publicznych w art. 8 wprowadza rozróżnienie pomiędzy drogą a parkingiem, stwierdzając, że do dróg wewnętrznych należą drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów. Z powyższego zapisu wynika, że ustawodawca określił parkingi, jako odrębny od dróg obiekt budowlany. Tym bardziej należało rozważyć i zweryfikować, czy istnieją podstawy do zakwalifikowania inwestycji polegającej na budowie samego parkingu (MOP), jako inwestycji rozbudowy ulicy A., realizowanej w trybie specustawy drogowej. Organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego w tym zakresie, opierając się wyłącznie na zapewnieniach złożonych przez W. Ś. Dla skarżącego nie jest zrozumiałym, dlaczego organ przyjął, że budowa MOP stanowić będzie konieczną rozbudowę ulicy A. Również w tym zakresie organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Jest to szczególnie istotne w kontekście ustaleń MPZP, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta O. nr [...] z [...] kwietnia 2001 r., obejmującego swym zasięgiem pas terenów PKP oraz tereny do niego przyległe wraz z centrum, biegnący przez miasto O. z północnego zachodu na południowy wschód Etap III. Zgodnie z treścią planu miejscowego, działka [...] (należąca do skarżącego) położona jest na terenie nieprzeznaczonym pod parkingi, a pod obiekty administracji, instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, obiekty o mieszanych funkcjach usługowych (handel, hotele, kultura, gastronomia). Zatem planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, lokalizacja Miejsc Obsługi Podróżnych (dalej: "MOP") powinna spełniać szereg warunków, w tym uwzględniać wymogi wynikające z przepisów prawa, a także uwarunkowania terenowe, prognozę ruchu, rozmieszczenie innych MOP-ów na sieci czy też odległość od aglomeracji miejskich lub granic państwa. Miasto O. w ogóle nie odniosło się do powyższej kwestii i nie wykazało, że planowana inwestycja spełnia powyższe warunki. Skarżący zwrócił uwagę, że co do zasady MOP lokalizuje się głównie przy ważnych ciągach komunikacyjnych, takich jak autostrady i drogi ekspresowe, a także przy punktach węzłowych, takich jak skrzyżowanie ciągów komunikacyjnych o różnym charakterze np. szynowym i kołowym. Ul. A., na której ma zostać zlokalizowane MOP nie jest główną ulicą O. Od północy rozpoczyna się na skrzyżowaniu z ul. Ś. i w początkowym biegu jest jednokierunkowa. Kończy się w lesie poza miastem na skrzyżowaniu z ul. H., dalej nie jest już nawet ulicą asfaltową. Nie można zatem ocenić jej, jako ważnego szlaku komunikacyjnego, jakim jest np. ul. M., która biegnie z K. do O. i dalej przez Ś. do W. Z tego również powodu nie można zakwalifikować planowanej inwestycji, jako MOP w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Ponadto wykonanie MOP w centrum miasta powinno być poprzedzone specjalistycznymi analizami i symulacjami. Pozwoliłyby one odpowiedzieć na pytanie, czy wprowadzenie takiego obiektu nie spowoduje efektu odwrotnego do zamierzonego. Dodatkowe miejsca parkingowe będą stymulowały rozwój ruchu kołowego, a to z kolei niekorzystnie wpłynąć może na przepływ potoków samochodowych w bezpośrednim sąsiedztwie, przy czym centrum O. i tak jest zakorkowane w godzinach popołudniowych. Pojazdy takie jak autobusy i autokary, o których mowa w piśmie Miasta O., są bardzo powolne i mało zwrotne. Ich ruch powoduje znaczne spowolnienie dla przepływu pojazdów na drogach, zwłaszcza jednopasmowych. Wyjaśnienia przedstawione przez Miasto O. (w piśmie z 25 października 2021 r.), dotyczą w istocie zasadności zlokalizowania parkingu w centrum O. Argumenty podniesione przez Miasto O. nie potwierdzają zasadności zrealizowania inwestycji w trybie specustawy. Odnoszą się do zagadnień związanych z planowaniem przestrzennym. Dla skarżącego jest niezrozumiałym także, dlaczego Miasto O. nie uwzględni przedmiotowych rozwiązań w MPZP, szczególnie, że od dłuższego czasu toczą się prace nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta O. (rozpoczęte uchwałą Rady Miasta O. nr [...] z [...] czerwca 2017 r., w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta O., zmienioną uchwałą nr [...] z [...] marca 2018 r.). Z informacji udzielanych przez Urząd Miasta O. wynika, że następnym krokiem ma być zmiana MPZP (dostosowana do zmiany studium) obejmująca m.in. przedmiotową nieruchomość. Zastosowanie powyższej procedury, uzasadnionej przepisami prawa, pozwoliłoby na kontrolę powyższego zamierzenia przez odpowiednie organy (w drodze obowiązkowych opinii i uzgodnień), jak i społeczeństwo (w drodze obowiązkowej dyskusji publicznej nad przyjętymi rozwiązaniami oraz zgłaszania uwag dotyczących projektu studium i planu). Ponadto pozwoliłoby to na uzyskanie przez skarżącego słusznego odszkodowania. Odnośnie zarzutu naruszenie art.407 ust.2 pkt 2 p.w., oraz art. 72 ust.1 pkt 6 i art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z § 3 ust.1 pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. skarżący podkreślił, że organ odwoławczy podzielił jego zdanie, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. parkingi samochodowe o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha. Zatem organ przyznał, że w wypadku realizacji parkingu o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, zgodnie z art. 407 ust.2 pkt 2 p.w., oraz art. 72 ust.1 pkt 6 i art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - przed uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego powinna zostać wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że przepis art. 407 ust.2 pkt 6 p.w., nie ma w niniejszej sprawie zastosowania (z uwagi na fakt, że łączna powierzchnia całkowita zredukowana terenu, z którego inwestor zamierza odprowadzać wody opadowe i roztopowe wynosi 0,458 ha). Jednoznacznie z punktu II A rozstrzygnięcia pozwolenia wodnoprawnego wynika, że rzeczywista powierzchnia planowanego MOP ma wynosić 0,567 ha, a więc powierzchnia ta przekracza limit wskazany w § 3 ust.1 pkt 58 rozporządzenia. Przepis ww. § nie odwołuje się do powierzchni zredukowanej, a do powierzchni użytkowej zdefiniowanej w omawianym rozporządzeniu. Stosownie do § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, przez powierzchnię użytkową należy rozumieć sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu poziomego obiektu budowlanego. W ocenie skarżącego, o ile w przypadku MOP nie będzie kondygnacji nadziemnych i podziemnych (której to okoliczności organy nie ustaliły), to powierzchnię użytkową będzie stanowiła powierzchnia zabudowy, rozumiana zgodnie z ww. § 1 ust.2 pkt 2 rozporządzenia, jako powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Z pozwolenia wodnoprawnego wynika, że planowany teren (który ma zostać zajęty pod MOP), czyli teren zabudowy w rozumieniu ww. rozporządzenia - ma wynosić 0, 557 ha. Zatem w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepis art. 407 ust.2 pkt 6 p.w. Do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego powinna była zostać dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja (i decyzja ja poprzedzająca) była prawidłowa, a skarga nie była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna były wydawane w szczególnym trybie, a mianowicie art. 11d ust. 4 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 176, dalej "specustawa drogowa")) w zw. z art. 388 ust. 1 pkt 1 i art. 389 pkt 6 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2233, dalej: "p.w."). Zgodnie z ww. przepisem specustawy drogowej, jeżeli realizacja inwestycji drogowej wymaga zgody wodnoprawnej, odpowiedni organ Wód Polskich albo minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udzielają tej zgody w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o jej wydanie. W sprawach dotyczących zgody wodnoprawnej nie stosuje się art. 396 ust. 1 pkt 7, art. 407 ust. 2 pkt 3 oraz art. 422 pkt 3 p.w. Innymi słowy, w takim postępowaniu nie obowiązuje zakaz, zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również wnioskodawca nie musi załączać do wniosku wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane. Ponadto, w wypadku zgłoszenia wodnoprawnego nie musi dołączać wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane. Art. 11d ust. 4 specustawy drogowej jest lex specialis wobec odpowiednich przepisów Prawa wodnego. Takie prawne uregulowanie kwestii zgody wodnoprawnej podyktowane było tym, że zarówno wykonanie urządzeń wodnych, jak i usług wodnych określonych w decyzji DZZ WP z [...] września 2021 r. stanowiło część składową inwestycji drogowej rozbudowy drogi gminnej ul. A. w O., realizowanej na podstawie specustawy drogowej, co zresztą było wiadome organowi I instancji, a ponadto co Prezydent O. wyjaśnił w swym piśmie do DRZGW WP z 25 października 2021 r. i 5 stycznia 2022 r. Zarówno usługi wodnoprawne, jak i urządzenia wodne obejmowane zgodą wodnoprawną miały stanowić element miejsca obsługi podróżnych MOP – I. Z powyższych przyczyn nie mógł zostać naruszony – wbrew zarzutom skargi - art. 396 ust.1 pkt 7 p.w. i art. 11 d ust. 4 specustawy drogowej, ponieważ z ww. przepisów wprost wynika, że organ Wód Polskich nie tylko nie miał obowiązku oceny inwestycji w aspekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również, że nie mógł tego uczynić z powodu jasnego wyłączenia stosowania art. 396 ust.1 pkt 7 p.w. przez art. 11 d ust. 4 specustawy drogowej. Stroną postępowania o udzielenie zgody wodnoprawnej w wypadku realizacji inwestycji drogowej na podstawie specustawy drogowej zawsze będzie właściwy zarządca drogi (art. 11a ust. 1 specustawy drogowej), którym w wypadku drogi gminnej jest prezydent miasta (lub odpowiednio wójt, burmistrz), zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1376). W związku z tym, że zgodnie z ww. art. 11d ust. 4 specustawy drogowej uregulowana została kwestia zgody wodnoprawnej niezbędnej dla realizacji inwestycji drogowej, stroną w postepowaniu wodnoprawnym jest również zarządca drogi, a więc w sprawie niniejszej był nim Prezydent O. Zgodnie z art. 11a ust. 1 pkt 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 559) organem gminy jest prezydent miasta (lub wójt, burmistrz). W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych oraz dróg, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 2a, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 ustawy o drogach). Wykonywanie przez prezydenta miasta zarówno czynności wykonawczych w imieniu gminy (miasta), jak i kompetencji zarządcy drogi gminnej mieści się w granicach własnych kompetencji tego organu, nie wymaga żadnego pełnomocnictwa od gminy (miasta). Wyłącznie bowiem kierownicy jednostek organizacyjnych gminy nieposiadających osobowości prawnej działają na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez wójta (prezydenta miasta) - art. 47. ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wbrew stanowisku pełnomocnik skarżącego, podnoszonemu w skardze, treść pełnomocnictwa z 24 maja 2021 r. dla W. Ś. jednoznacznie wskazuje, że nie zostało ono "udzielone przez Miasto O. i obejmowało uprawnienie do reprezentowania Miasta O. (gminy)", ale mocodawcą podpisanym pod pełnomocnictwem i wymienionym w nagłówku pełnomocnictwa był Prezydent O. Stąd też wszelkie dalsze twierdzenia skarżącego, wysnuwane z błędnego ustalenia, jakoby pełnomocnictwo było udzielone przez miasto są całkowicie błędne. Uszło też uwadze pełnomocnika, że "Miasto O." nie może działać samodzielnie, ale wyłącznie przez swoje organa, którymi są rada gminy i właśnie prezydent miasta. Stąd też nie został w żaden sposób naruszony art. 32 i 33 k.p.a., a decyzja organu I i II instancji doręczona była była organowi miasta - Prezydentowi O., co wprost wynika z adnotacji w rozdzielniku decyzji. Zupełnie więc chybiony – i niezgodny z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy – był zarzut, że "zaskarżona decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, co stanowi, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., podstawę do stwierdzenia jej nieważności". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się również zarzucanego przez pełnomocnik skarżącego naruszenia art. 7 k.p.a., 9, 10 § 1 i 61 § 4 k.p.a. Pismami z 3 oraz 24 listopada 2021 r. organ II instancji zawiadomił strony (w tym skarżącego) o nowych pismach, które wpłynęły do organu w postępowaniu odwoławczym wskazując terminy na zapoznanie się z nimi i informując, że po upływnie tych terminów zostanie wydana decyzja drugoinstancyjna. Stąd też zarzut pełnomocnik skarżącego o "niepowiadomieniu Skarżącego o zakończeniu postępowania przed Organem II instancji" wynika z nienależytej oceny znajdujących się w aktach ww. zawiadomień DRZGW WP. Podobnie, organ I instancji pismem z 6 lipca 2021 r. zawiadomił skarżącego, że toczy się postępowanie z wniosku Prezydenta O., informując o treści art. 10 § 1 k.p.a. i możliwości przejrzenia akt i wypowiedzenia się w sprawie oraz o przewidywanym terminie załatwienia sprawy. Zawiadomieniem z 3 sierpnia 2021 r. organ ponownie poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się ze sprawą i złożenia wyjaśnień, wskazując stosowny termin z adnotacja, że po jego upływie wydana zostanie decyzja. Stąd też zarzut pełnomocnik skarżącego o "niezawiadomieniu Skarżącego o wszczęciu postępowania przez Organ I instancji" był całkowicie chybiony, gdyż organ nie miał takiego obowiązku - zgodnie z ar. 401 pkt 4 p.w. zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawach dotyczących pozwolenia wodnoprawnego doręcza się wnioskodawcy oraz zawiadamia się pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie zapewniającym obsługę ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej albo siedzibie właściwej jednostki organizacyjnej Wód Polskich, a także w Biuletynie Informacji Publicznej na stronach podmiotowych urzędów starostwa powiatowego i urzędów gmin, właściwych ze względu na zakres korzystania z wód. Jak wynika z pisma organu I instancji z 6 lipca 2021 r. obowiązek takiego zawiadomienia skarżącego został dopełniony. Nie bardzo zrozumiałym jest zarzut pełnomocnik skarżącego, wskazujący na "błędne poinformowanie Skarżącego, że prowadzenie robót budowlanych określonych w zaskarżonej decyzji będzie wymagać zgody właściciela, która podlegać będzie regulacjom prawa cywilnego". Organ w piśmie z 3 sierpnia 2021 r. przytoczył bowiem treść art. 393 ust. 4 p.w., zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Konkluzja, że "inwestor bez zgody właściciela działki nie może prowadzić robót budowlanych", była prawidłowa. Organ wprawdzie w swych wyjaśnieniach w uzasadnieniu decyzji odwołuje się do prawa cywilnego, ale mając na uwadze przedmiot zgody wodnoprawnej czyni to słusznie. Organ Wód Polskich, udzielający pozwolenia wodnoprawnego nawet w związku z inwestycją realizowaną w oparciu o przepisy specustawy drogowej, nie ma kognicji do przesądzania kwestii związanych z zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości i ew. przejęciem części gruntów pod drogę. Leży to całkowicie poza przedmiotem rozstrzygania, poza tym organ Wód Polskich nie ma wiedzy o potencjalnym podziale nieruchomości i wywłaszczaniu, gdyż należy to to organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej; a więc słusznie organ I instancji wskazał, że te "kwestie podlegają regulacjom prawa cywilnego i wymagają odrębnych uzgodnień zainteresowanych stron", bo do czasu wydania ww. decyzji tak właśnie jest. W niniejszej sprawie, wbrew skardze, nie został naruszony art. 407 ust.2 pkt 2 p.w. i art. 72 ust.1 pkt 6 i art. 60 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.) w zw. z § 3 ust.1 pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) "przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia". Jak słusznie wyjaśnił w uzasadnieniu swej decyzji DRZGW WP, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 ww. rozporządzenia Rady Ministrów do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha. Tym niemniej – na co nie zwrócił uwagi ani organ II instancji, ani pełnomocnik skarżącego - zgodnie z art. 407 ust. 2 pkt 2 p.w. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach załącza się do wniosku o zgodę wodnoprawną, ale tylko, jeżeli jest wymagana. Przedmiotem zaś decyzji organów obu instancji nie była budowa parkingu (np. w formie MOP), ale wykonanie zbiorników retencyjnych, do których będą odprowadzane wody opadowe i roztopowe z odwodnienia MOP. O ile przedmiotem rozważań mogłoby więc być to, czy budowa miejsca obsługi podróżnych rozumianego, jako parking, wymaga decyzji środowiskowej, czy nie, o tyle wykonanie przedmiotowych urządzeń wodnych nie mieści się ani w definicji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ww. rozporządzenia), ani w definicji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 rozporządzenia). Wyjaśnić też należy, że art. 60 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie mógłby być naruszony, gdyż przepis ten zawiera tylko delegację ustawową dla Rady Ministrów i ogólny katalog przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Biorąc powyższe pod uwagę, tut. Sąd – niezwiązany zarzutami skargi – stwierdza, że decyzje obu organów nie naruszają rażąco prawa w zakresie przedmiotu rozstrzygnięcia, ale także nie zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, nie zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie były niewykonalne w dniu wydania, nie wywołałyby czynu zagrożony karą w razie ich wykonania i nie zawierają wady powodującej ich nieważność z mocy prawa. Dlatego też nie występują przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto, decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa materialnego i procesowego w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.