VII SA/Wa 448/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zastępstwa prawnego oraz kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy), stanowiącą 23% podatku VAT. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2012 r. przyznano J.C. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], pełnomocnikiem skarżącego wyznaczony został adw. M. B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2012 r. oddalił skargę J. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. W dniu [...] lutego 2013 r. adw. M. B. wniósł w imieniu J. C. skargę kasacyjną od ww. wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r. uchylił zaskarżony wyrok, a także zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i decyzję organu pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. adw. M. B. złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Jak wynika z akt sprawy, adw. M. B. wniósł w imieniu J. C. skargę kasacyjną od wyroku wydanego w dniu 16 października 2012 r., przy czym prowadził sprawę również w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Składając wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adw. M. B. jako podstawę prawną żądania wskazał § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Zauważyć wobec tego trzeba, że przepis ten stanowi podstawę do przyznania wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak wynika natomiast z protokołu rozprawy przed NSA z dnia 28 listopada 2014 r. w rozprawie tej nie brał udziału adw. M. B., ani ustanowiony przez niego substytut. W takiej sytuacji brak jest zatem podstaw do przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia. Zastosowanie w niniejszej sprawie ma natomiast § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, zgodnie z którym stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zasadne jest zatem w okolicznościach niniejszej sprawy przyznanie adw. M. B. wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w postępowaniu przed sądem drugiej instancji w wysokości 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 powołanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.