VII SA/Wa 449/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 449/11 ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...]. M. R. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu E. sp. z o.o. pozwolenia na budowę trzech zespołów elektrowni wiatrowych (łącznie 19 wież wiatrowych), z infrastrukturą obejmującą drogi wewnętrzne i linie energetyczne na działkach nr [...], Gmina Ł. oraz stacji transformatorowej abonenckiej 20/110 kV, na działce nr [...] w K., gm. Ł.. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] stwierdziło nieważności decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy 5 dwu-megawatowych siłowni wiatrowych Gamesa G 90 o łącznej mocy 10 MW oraz głównego punktu zasilania z 2 transformatorami 110/SN kV i napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV od GPZ do napowietrznej linii kablowej 110 kV nr [...] o długości ok. 1,6 km lub odpowiadającej jej kablowej podziemnej linii wysokiego napięcia 110 kV. Ponadto wskazano, że budowa przedmiotowej inwestycji będzie miało niekorzystny wpływ na awifaunę, a zatem spowoduje nieodwracalne skutki w środowisku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z ww. przepisu wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić w przypadku wystąpienia ściśle określonych przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą ww. przesłanki. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 ww. ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie. Ponadto strona skarżąca winna mieć na względzie, że zainicjowane przez nią postępowanie sądowe dotyczy kontroli legalności decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem to w pierwszej kolejności strona skarżąca winna złożyć wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji i wykazać jakie negatywne skutki wywołuje zaskarżona decyzja. Inaczej mówiąc nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w innym postępowaniu w granicach tej samej sprawy, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, sąd nie może wstrzymać wykonania decyzji wydanej w tym innym postępowaniu, a jednocześnie nie dopatrzy się podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1227/05). Wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła wyłącznie decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną w trybie zwykłym. Przedmiotowy wniosek nie dotyczył wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], która została wydana w trybie nieważnościowym. Tym samym w świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...], o pozwoleniu na budowę, nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na równoczesny brak wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego wskazania wymaga, że strona skarżąca nie wskazała we wniosku, iż w wyniku realizacji ww. pozwolenia na budowę poniesie znaczą szkodę lub w ramach posiadanego przez nią interesu prawnego zaistnieją nieodwracalne skutki prawne. Po drugie powołała się na okoliczność stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań, która stanowiła podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka okoliczność nie może być brana pod uwagę na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie decyzji, ponieważ tego rodzaju okoliczność może stanowić ewentualny przedmiot merytorycznej oceny Sądu. W innym wypadku takie działanie mogłoby zniweczyć cel postępowania sądowego, jakim jest merytoryczna ocena skargi. Ponadto wskazując na zagrożenia awifauny strona skarżąca nie przedstawiła dowodu, z którego wynikałoby, że przedmiotowa inwestycja stanowi takie zagrożenie. Nie można w tym zakresie uwzględnić ogólnych informacji, tzn. jak wskazuje to strona "badań naukowych przeprowadzonych w świecie". W konkretnej sprawie winno bowiem zostać wykazane, że planowana inwestycja stanowi w określonym miejscu takie zagrożenie. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.