VII SA/Wa 451/10

Maciej Majewski referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : 1. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek P. K. o przyznanie prawa pomocy. Skarżący podaje, że w skład jego gospodarstwa domowego wchodzi pięć osób. Trójka dzieci pozostaje w wieku szkolnym. Wspólny dochód w rodzinie wynosi 3 319 zł. i stanowi go kwota najmu lokalu. Strona wykazała posiadanie nieruchomości – mieszkania – o pow. 62 m2 oraz nieruchomości rolnej o pow. 2,4 ha przeliczeniowego, a ponadto kamienicy w T. wg oświadczenia uszkodzonej. Strona nie wykazała posiadania oszczędności, ani innego majątku. Dodała, że syn wymaga opieki, a ponadto, że 400 zł miesięcznie przeznacza na spłatę kredytu zaciągniętego na remont kamienicy. W niniejszej sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu adwokata z urzędu. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Strona musi zatem wykazać, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej zasady. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową P. K. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Należy zauważyć, że z nadesłanego wniosku i okoliczności sprawy nie wynika by strona była w trudnej sytuacji majątkowej. Wnioskodawca utrzymuje się z łącznego dochodu pochodzącego z wynajmu lokalu w wysokości 3 319 zł. brutto miesięcznie. Należy wskazać, że dotychczasowe koszty tj. 200 zł wpisu sądowego strona poniosła samodzielnie. Okoliczności te świadczą, że strona posiada środki nie tylko na bieżące utrzymanie, ale potrafi zgromadzić oszczędności, które może przeznaczyć na pozostałe koszty sprawy. Tym bardziej, że na obecnym etapie postępowania jedynym kosztem w sprawie jest ewentualny wpis sądowy od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Z tych względów uznano, że strona jest w stanie go opłacić i odmówiono przyznania prawa pomocy w tym zakresie. W zakresie ustanowienia pełnomocnika uznano, że samodzielnie poniesienie wydatku związanego z opłaceniem zawodowego pełnomocnika przekracza finansowe możliwości wnioskodawcy i mogłoby spowodować powstanie uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Z tego względu w tym zakresie wniosek został uwzględniony. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.