VII SA/Wa 451/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi B. i J. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie zawiadomienia o właściwości organu do rozpatrzenia wniosku skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2010r., znak: [...] zawiadomił - na podstawie art. 66 § 1 kpa - że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., Nr [...], znak: [...] jest Wojewoda [...]. Następnie, w związku z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy pełnomocnika B. i J. G., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], uchylił własne postanowienie z dnia [...] października 2010r., znak: [...]. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na art. 16 k.p.a. wyrażający zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zgodnie z którą ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej powoduje, że sprawa ta nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Naruszenie tej reguły przez ponowne jej rozpoznanie i rozstrzygnięcie pociąga za sobą sankcję nieważności, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że w zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygnął sprawę tożsamą ze sprawą załatwioną już postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009r. znak: [...]. Postanowienie z [...] lipca 2009r. zostało utrzymanie w mocy postanowieniem Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. A następnie prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r., sygn akt VII/SA/Wa 2238/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na postanowienie z dnia [...] września 2009 r. Z akt sprawy wynika, że obydwa ze wskazanych orzeczeń administracyjnych wydano na tej samej podstawie prawnej (art. 56 § 1 k.p.a. ), zostały one podjęte w niezmienionym stanie faktycznym oraz w związku z wniesieniem przez B. G. i J. G. wniosku z dnia [...] marca 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. Nr [...] znak: [...]. Tym samym doszło do wydania drugiego orzeczenia w sprawie zakończonej innym, ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym Powyższe niewątpliwie jest istotnym uchybieniem przywołanej wyżej zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a. ) Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. wnieśli J. G. i B. G., reprezentowani przez pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a, art. 66 §1 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik wydanego postanowienie z [...] grudnia 2010 r. poprzez nieprawidłowe ustalenie, że zaistniały podstawy faktyczne i prawne do zajęcia stanowiska, iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku B. G. i J. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia z 2001 r., Nr [...] (znak: [...]) - jest Wojewoda [...] - pomimo niespełnienia wymogu określonego w art. 66 §1 k.p.a. w tym sensie, że podanie skarżących "dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy". Wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania oraz o łączne rozpatrzenie przez Sąd, przedmiotowej sprawy wraz z aktualnie toczącą się przed tym Sądem sprawą ze skargi tych samych stron B. i J. G. na decyzję z [...] października 2010 r. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 2518/10), a dotyczącej tego samego stanu faktycznego i prawnego - stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2007 r. i Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. - z przyczyn określonych w artykule 156 §1 pkt 2 i 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rzeczą Sądu w niniejszej sprawie było dokonanie oceny pod względem zgodności z przepisami prawa zaskarżonego postanowienia ( art., 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada przepisom prawa. Postanowieniem z dnia [...] października 2010r., doszło do rozstrzygnięcia sprawy w tożsamym zakresie, jak to miało miejsce w postanowieniu tego organu z [...] lipca 2009r., utrzymanym w mocy postanowieniem Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009r., gdzie następnie prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt VII/SA/Wa 2238/09 - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na to postanowienie. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zasadnie powołał wadliwość postanowienia, które uchylił. Wskazał okoliczność, która pozwalała na wyeliminowanie z obrotu postanowienia mimo, że nastąpiło to w związku z rozpoznaniem wniosku strony o ponowne rozpoznane sprawy . Wskazać należy, że zarzuty skargi nie dotyczą zaskarżonego postanowienia, są polemiką co do właściwości organu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji. Autor skargi zdaje się nie rozumieć zakresu rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym postanowieniem. Stąd też nieuzasadniony wniosek o łączne rozpoznanie sprawy niniejszej że sprawą, o sygn. akt VII SA/Wa 2518/10, rozpoznawana przed tutejszym Sądem. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.)