VII SA/Wa 454/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w M. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 454/17 UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na nieruchomości składającej się z działek ew. nr[...],[...],[...],[...]obr. [...] przy ul. [...] w M. (kategoria obiektu budowlanego - XIII). Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...]z siedzibą w M. złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 217 r. nr [...] utrzymał w mocy wskazana decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że Starosta [...] wydał rozstrzygnięcie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślił, że jeśli inwestor spełni warunki nałożone przepisami prawa budowlanego, jak zdaniem Wojewody miało miejsce w przedmiotowej sprawie, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśnił, że kwestionowana przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...]z siedzibą w M. działka nr ewid. [...] (wydzielona z działki nr ewid. [...]) obręb [...] w M. nie została ujęta, jako inwestycyjna w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] znak [...] Starosty [...] o pozwoleniu na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych "A" i "B" z lokalami usługowymi i wspólnym garażem podziemnym w M., przy ul. [...]na działkach nr ewid. [...],[...]i [...] obręb [...] w M., ani w decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] znak [...] Starosty[...], zmieniającej ww. decyzję, ani też w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] znak [...]Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., udzielającej inwestorowi firmie [...]S z o.o pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji. Wojewoda [...] przywołał także treść złożonego przez inwestora, pod groźbą odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 kodeksu karnego, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr ewd. [...]obręb [...] w M., potwierdzone wykazem podmiotów i skorowidzem z dnia [...] czerwca 2016 r. Ponadto podniósł argument, że organ nie może uwzględniać zastrzeżeń i uwag skarżących, jeżeli nie znajdują one uzasadnienia w przepisach prawa. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...]z siedzibą w M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przedmiotową decyzję Wojewody [...]z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniła obawą wyrządzenia skarżącej niepowetowanej i niemożliwej do odwrócenia szkody. Zarzuciła, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia[...] września 2016r. zostały dotknięte wadą nieważności opisaną w art. 156 § 1 pkt. 2, 3 i 5 k.p.a., polegającą na tym, że decyzja Starosty została wydana dla działki nr [...], która już jest objęta decyzją ostateczną, pozostającą w obrocie prawnym decyzją również starosty [...]nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. decyzja o pozwoleniu na budowę, na mocy, której stała się częścią inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych "A" i "B" z lokalami usługowymi i wspólnym garażem wielostanowiskowym podziemnym w M. przy ul. [...]. Takie ponowne wykorzystanie działki nr [...] dla innej inwestycji zdaniem skarżącej sprawia, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są niewykonalne, dotyczą sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nadto zaś są wydane z rażącym naruszeniem prawa art. 4 w zw. z art. 3 pkt. 11 i art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji naruszył zdaniem skarżącej także przepis art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymując tę decyzję w mocy. Ponadto skarżąca zarzuca wydanie przedmiotowej decyzji przez Wojewodę [...] z naruszeniem: 1. przepisu art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. polegającym na utrzymaniu w mocy w całości decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów art. 75 § 2 k.p.a w zw. z art. 75 § 1, 77, 78 § 1 oraz 6, 7, 8, 11 k.p.a. w zakresie, w jakim oświadczenie wnioskodawcy o prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane nie zostało poddane badaniu jak każdy inny dowód w sprawie, organy zaś zarówno I jak i II instancji nie pochyliły się w żadnym razie nad okolicznościami, twierdzeniami i dowodami przedstawianymi przez skarżącą, z których jednoznacznie wynikało, że wprawdzie wnioskodawca jest właścicielem działki nr [...], jednakże ten element prawa własności, który umożliwiał mu dysponowanie tą działką na cele budowlane został już skonsumowany w ramach realizacji inwestycji w ramach, której powstały budynki przy ul. [...], 2. przepisu art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim organ I instancji nie dopełnił obowiązku zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a Wojewoda uchybienia tego nie zauważył i nie uchylił decyzji pierwszoinstancyjnej, 3. przepisu art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77, 75 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim organ II instancji utrzymał w mocy w całości decyzję organu I instancji wydaną bez należytego wszechstronnego i wyczerpującego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w tym w szczególności twierdzeń i dowodów, z których wynikało uprzednie wykorzystanie działki nr [...]w innej inwestycji i objęcie jej inną decyzją o pozwoleniu na budowę, tj. decyzją nr [...]z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz następnie decyzją o pozwoleniu na użytkowanie nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r., jak również umowy przedwstępnej i umowy z dnia [...] lutego 201 lr. (Rep. A nr[...]) -z których wynikało wykorzystanie całej działki nr [...] do tej inwestycji, 4. przepisu art. 138 §1 pkt. 1 KPA w zw. z art. 7, 77 § 1 i 84 § 1 i w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zakresie, w jaki organ II instancji utrzymał w mocy w całości decyzję organu I instancji, pomimo nie przeprowadzenia przez ten organ wnioskowanych przez skarżącą dowodów: a) z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność niezgodności projektu z przepisami prawa, a w związku z tym wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, b) z oględzin na okoliczności wskazane w zastrzeżeniach zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania przed organem I instancji z uwagi na fakt, iż organ I instancji nie zbadał dostatecznie wskazanych przez skarżącą zarzutów, co do nieprawidłowości projektowanej inwestycji i jej kolidowania z istniejącą zabudową i zagospodarowaniem działki nr[...], c) w postaci wyjaśnień autora opinii geotechnicznej dot. zakwalifikowania w pkt 7.10 terenu, jako terenu o prostych warunkach gruntowo-wodnych (skarżąca wnioskowała o zobowiązanie autora opinii do ich złożenia). 5. przepisu art. 138 §1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 140 i art. 107 §3 k.p.a. oraz art. 75 § 1, 77 i 78 k.p.a. w zakresie, w jakim organ I instancji w ogóle wniosków dowodowych i twierdzeń skarżącej nie rozważył i nie ustosunkował się do nich, ograniczając się wyłącznie do ich przytoczenia, zaś organ II instancji zaskarżoną decyzją tak wadliwą decyzję utrzymał w mocy, nadto zaś wad tych we własnym zakresie nie zauważył, do wątpliwości, uwag, wniosków i twierdzeń się nie odniósł, 6. przepisu art. 140 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a w zakresie, w jakim organ II instancji uzasadniając swoją decyzję, na str. 2 tej decyzji stwierdził, że działka nr [...] wydzielona z działki ewidencyjnej nr [...] nie została ujęta, jako inwestycyjna w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 2008r. nr[...], ani w decyzji zmieniającej decyzję, o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] jak również w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia[...] grudnia 2010r. nr[...], podczas gdy w decyzjach o pozwoleniu na budowę działka nr [...] była wymieniona, jako jedna z działek, na których ma zostać zrealizowana inwestycja, została też wskazana w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jako jedna z działek, na których inwestycja była realizowana. Oczywiście, jeśli pod pojęciem "działki inwestycyjnej" organ II instancji rozumiał działkę, na której ma być lub już została zrealizowana inwestycja. Skarżąca Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji - i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o nakazanie organom przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów. Nakazanie organom przeprowadzenia rozprawy celem uzgodnienia spornych interesów, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo administracyjnego. Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy orzeczenie Starosty [...] z dnia [...] września 2016r. , udzielające [...] Sp z.o.o. sp.k. , pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną m.in. na działce nr[...], przy ul. [...] w M. Istota sporu sprowadza się do kwestii czy sporna działka nr[...], powstała z podziału pierwotnej działki nr[...], może zostać przez tą spółkę ponownie zainwestowana w ramach decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2016r., w sytuacji gdy uprzednio była już wykorzystana inwestycyjnie dla potrzeb budowy Osiedla [...]na podstawie decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia[...].04.2008r. nr[...], oraz decyzji zmieniającej tą decyzję z dnia[...].04.2010r. nr [...] . Wbrew stanowisku przedstawionemu przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, działka nr [...] widnieje jako działka inwestycyjna zarówno w decyzji Starosty [...]z dnia[...].04.2010r. nr [...] zmieniającej decyzję pierwotną o pozwoleniu na z dnia[...].04.2008r. nr [...] , jak i w uzasadnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...].12.2010r. o pozwoleniu na użytkowanie. Poza sporem jest , że wpis w księdze wieczystej potwierdza, że działka nr [...] stanowi własność [...]Sp z.o.o. sp.k. oraz , że spółka ta przedłożyła organowi budowlanemu oświadczenie o prawie do dysponowania nią. Jednakże warunkiem zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę objętego decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2016r. było, zdaniem Sądu, skonfrontowanie zapisów widniejących w projekcie zagospodarowania terenu sporządzonym dla potrzeb wydania przez organ , zarówno decyzji pierwotnej o pozwoleniu na budowę z dnia[...].04.2008r. [...], jak i w projekcie zagospodarowania terenu sporządzonym dla potrzeb wydania decyzji zmieniającej ww. decyzję, tj. decyzji z dnia[...].04.2010r. Dopiero analiza powyższych dokumentów pozwoliłaby organom na udzielenie odpowiedzi na pytanie , czy słuszne jest stanowisko skarżącej Wspólnoty w kwestii zarzutu pełnego wykorzystania inwestycyjnego , będącej przedmiotem sporu działki nr[...]. Ponieważ ustalenia wskazanej wyżej treści nie zostały w tej sprawie poczynione ani tym bardziej poddane ocenie prawnej , to tym samym za trafny należy uznać zarzut skargi naruszenia wymienionych w niej przepisów postępowania. Organy rozpoznały sprawę niniejszą z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przez co nie dokonały dokładnego wyśnienia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę orzekania, w szczególności nie zgromadziły całości niezbędnego w sprawie materiału dowodowego , a w konsekwencji nie dokonały jego wnikliwej i dogłębnej oceny oraz logicznego uzasadnienia. Ponownie rozpoznając sprawę , organy administracji przeprowadzą postępowanie z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa, zgromadzą dokumenty niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy , a swoje stanowisko przedstawią w prawidłowo sformułowanym uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze , Sąd , w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz 200 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.