VII SA/Wa 454/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, (spr.), Protokolant st.sekr.sąd. Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z [...] października 2009 r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] (dalej: "uczestnik postępowania") pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr [...] zlokalizowanej w obrębie nr [...] przy ul. [...] w [...]. W dniu 6 lutego 2017 r. do Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") wpłynął wniosek [...] (dalej: "skarżący") z żądaniem wyeliminowania z obrotu prawnego ww. decyzji, a to z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem przepisów budowlanych, jak również przepisów przeciwpożarowych (we wniosku skarżący powołał się na art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego). Według skarżącego, budynek (objęty powołaną na wstępie decyzją) nie ma zaprojektowanej ściany oddzielenia przeciwpożarowego, a zgodnie z przepisami przeciwpożarowymi powinien mieć dach dwuspadowy osłonięty przeciwpożarową ścianą szczytową z attyką ze względu na odległość ok. 6 m pomiędzy objętym nadbudową budynkiem a budynkiem ze ścianą z oknem znajdującym się na sąsiedniej działce. Ponadto skarżący zarzucił, że projektowany dach posiada okap, który powoduje zsuwanie się śniegu na sąsiednią (tj. jego) działkę, ponieważ odległość od granicy z sąsiednią nieruchomością wynosi niecały metr. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej: "p.b."), decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja była obarczona którąkolwiek z wad wyszczególnionych w art. 156 § 1 pkt 1 oraz 3 – 7 k.p.a. W kontekście przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., na którą powołał się skarżący we wniosku, Wojewoda podał, iż w dacie wydania weryfikowanej decyzji (tj. [...] października 2009 r.) na obszarze objętym inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zatwierdzony uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], poz. [...]; dalej też: "plan"), zgodnie z którym teren inwestycji oznaczony na rysunku planu symbolem "2MN" - przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z prawem realizacji usług o powierzchni całkowitej 30% powierzchni całkowitej budynków zlokalizowanych na działce. Postanowienia planu dopuszczały rozbudowę istniejącej zabudowy, określając wysokość zabudowy na dwie kondygnacje nadziemne, wliczając w to poddasze użytkowe max. 9 m oraz przewidując zastosowanie dachów stromych, symetrycznych, krytych dachówką ceramiczną lub betonową w kolorze cegły, grafitu. Zgodnie z projektem, wysokość projektowanego budynku wynosi 9 m, a liczbę kondygnacji określono jako dwie kondygnacje nadziemne. W świetle zapisów planu, przez dach stromy należy rozumieć formę dachu budynku, w którym poszczególne połacie dachowe pochylone są pod kątem 35-45 stopni, tworząc w ten sposób dach stromy symetryczny dwu- lub wielospadowy. Na obszarze objętym planem przy budowie nowych dachów, należy zachować układ kalenicowy dachu w stosunku do frontu działki, tj. około 60% kalenicy powinno przebiegać równolegle do osi drogi. Projektowany dach jest dwuspadowy o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych wynoszącym ok. 40 stopni, kryty dachówką ceramiczną. Zatem organ I instancji uznał projekt budowlany objęty kontrolowanym pozwoleniem na budowę za zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W zakresie zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi Wojewoda powołał się na treść § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"), według stanu na 5 października 2009 r., który to przepis dopuszczał w zabudowie jednorodzinnej - przy uwzględnieniu przepisów odrębnych oraz § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia - nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Tymczasem budynek objęty pozwoleniem nie posiada od strony wschodniej otworów okiennych ani drzwiowych. W kwestii odległości okapu od granicy działki, organ I instancji wskazał na § 12 ust. 5 rozporządzenia stanowiący, iż odległość okapu od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m. Szerokość okapu zgodnie z przedstawionym na rysunku w projekcie budowlanym rzucie dachu wynosi 60 cm, a jak podano w projekcie zagospodarowania terenu, odległość projektowanej nadbudowy budynku od granicy działki zlokalizowanej od strony wschodniej wynosi ok. 1.25 - 1,32 m. W konsekwencji odległość okapu od granicy z działką sąsiednią nie spełnia dyspozycji § 12 ust. 5 rozporządzenia. W zakresie przepisów określających usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe Wojewoda podniósł, iż w myśl § 271 rozporządzenia odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65 % klasę odporności ogniowej (E) określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach określona w tabeli, tj. 8 metrów między budynkami należącymi do kategorii ZL. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że odległość budynku objętego inwestycją do budynku ze ścianą z oknem zlokalizowanego od strony wschodniej wynosi 6,16 – 6,23 m. Natomiast § 271 ust. 10 rozporządzenia nakazuje, by w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1-7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Organ I instancji przyznał, iż z projektu budowlanego nie wynika, aby projektowana od strony wschodniej ściana spełniała wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Ponadto warunki dotyczące ochrony przeciwpożarowej zawarte w projekcie nie stawiają wymagań w zakresie pokrycia dachu. W konsekwencji nie spełniono wymogów § 235 rozporządzenia co do odporności ściany i dachu projektowanej nadbudowy. Jednocześnie dostrzeżone naruszenia Wojewoda określił jako niemające rażącego charakteru. Dla oceny bowiem, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje. Jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa. Według organu I instancji, naruszenia polegające na niedochowaniu wymaganej przepisami rozporządzenia odległości między okapem a granicą sąsiedniej działki oraz naruszenia przepisów bezpieczeństwa pożarowego, ze względu na swą wielkość nie rodzą skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, tj. takich gospodarczych lub społecznych skutków naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Ponadto stwierdzone naruszenia mają mniejszą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, iż w przypadku gdy zaprojektowany dach powoduje jakieś uciążliwości dla sąsiedniej nieruchomości (zaśnieżanie), to możliwe jest doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem poprzez uruchomienie w trybie art. 66 p.b. W odwołaniu od decyzji Wojewody skarżący podtrzymał argumentację wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, domagając się przeprowadzenia wizji lokalnej. Skarżący wskazał też, że na działce skarżącego funkcjonuje nielegalny warsztat. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji", "organ odwoławczy") w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody z [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż nie dopatrzył się zaistnienia żadnej z kwalifikowanych wad decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności inwestor – uczestnik postępowania wraz z wnioskiem z [...] września 2009 r. o wydanie pozwolenia na budowę przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...]) na cele budowlane. Tym samym nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. Sporne przedsięwzięcie również nie narusza rażąco żadnego z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Parametry projektowanego obiektu nie naruszają rażąco ustaleń co do wysokości zabudowy (według planu dopuszczalne są dwie kondygnacje nadziemne, wliczając w to poddasze użytkowe, max. 9 m, a projektowana inwestycja obejmuje dwie kondygnacje nadziemne o wysokości do kalenicy 9 m); geometrii dachu (plan przewiduje dachy strome, symetryczne o nachyleniu połaci dachu pomiędzy 35-45 stopni, a projektowany dach jest dwuspadowy, symetryczny o kącie nachylenia połaci dachowych ok. 40 stopni); całkowitej powierzchni zabudowy i minimalnej powierzchni niezabudowanej i nieutwardzonej, powierzchni biologicznie czynnej, pokrytej roślinnością urządzoną (w tym ostatnim aspekcie projekt budowlany nie wprowadza zmian). GINB nie stwierdził także, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] października 2009 r. rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia - według stanu prawnego na dzień wydania badanej decyzji. Według art. § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Tymczasem elewacja zachodnia projektowanej nadbudowy z otworami znajduje się w odległości od 4,04 m do 4,08 m od granicy z działką drogową nr ew. [...], elewacja północna z otworami - znajduje się w odległości powyżej 17 m od granicy z działką nr ew. [...], a elewacja południowa z otworami - znajduje się w odległości od 10,45 m do 11,46 m od działki drogowej nr ew. [...] (ul. [...]). Z kolei mając na względzie treść cyt. wyżej § 12 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia, GINB wskazał, iż elewacja wschodnia projektowanej nadbudowy bez otworów została zaprojektowana na istniejącym budynku usytuowanym w odległości od 1,25 m do 1,32 m od granicy z działka o nr ew. [...]. Projektowana nadbudowa o jedną kondygnację (poddasze) zachowała dotychczasowe wymiary budynku nadbudowywanego, zaś nadbudowana ściana nie posiada otworów. Nadto sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych) oraz § 60 ust. 2 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) rozporządzenia. Organ II instancji uznał za pozbawione rażącego charakteru naruszenie § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia poprzez realizację okapu dachu na projektowanej nadbudowie w odległości ok. 0,65 i ok. 0,72 m od granicy działki o nr ew. [...] - z uwagi na znikome skutki społeczno-gospodarcze. Okap ten został zaprojektowany na niewielkim odcinku dachu (2,18 m w części północnej i 1,0 m w części południowej). Zastosowanie takiego rozwiązania swoją funkcją i cechami nie wprowadza zakłóceń w ładzie przestrzennym, a wody opadowe z połaci dachu oraz utwardzonych części nieruchomości odprowadzane będą na działkę uczestnika postępowania, tj. inwestora. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów przeciwpożarowych, GINB przytoczył treść § 271 ust. 1, § 232 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 oraz § 235 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia, a następnie doszedł do wniosku, że ustalenie czy ściana projektowanego budynku jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, wymaga wnikliwej oceny rozwiązań projektu architektoniczno-budowlanego, do czego organy administracji architektoniczno-budowlanej w aktualnym stanie prawnym nie są uprawnione. Powołując się na nowelizację art. 35 p.b., wprowadzającą z dniem 11 lipca 2003 r. zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej, GINB wskazał, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektanta - [...] posiadającego uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej, według którego projekt budowlany- architektoniczny nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego w [...] ul. [...] działka nr [...] obr. [...] został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ odwoławczy podkreślił również, iż projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę nie przewiduje w ramach niniejszej inwestycji budowy warsztatu. Nadto projekt budowlany nie przewiduje wykonania w elewacji wschodniej otworów okiennych w poziomie piwnicy. Jednocześnie GINB nie znalazł podstaw do przeprowadzenia w niniejszej sprawie wizji lokalnej. Wyjaśnił, że w toku postępowania nieważnościowego kontroli poddana jest wyłącznie ww. decyzja o pozwoleniu na budowę, jak również zatwierdzony nią projekt budowlany, zaś sama kontrola przeprowadzona jest pod względem legalności rozstrzygnięcia, tj. zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie jego wydania. Natomiast kwestia obniżenia wartości nieruchomości skarżącego w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji może stanowić przedmiot oceny w postępowaniu cywilnym. Powyższa decyzja GINB stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z treści skargi wynika, że skarżący podtrzymuje swoje stanowisko w kwestii zatwierdzenia projektu budowlanego niezgodnie z przepisami budowlanymi (niezachowanie wymaganej odległości) i przeciwpożarowymi (brak ściany przeciwpożarowej). Podniósł również okoliczności takie jak brak rzetelności i uczciwości po stronie "urzędników z nadzoru budowlanego" czy samowolne – jego zdaniem – dokonanie dobudowy do warsztatu samochodowego na działce uczestnika postępowania. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja GINB z [...] grudnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2009 r. udzielającej pozwolenia uczestnikowi postępowania na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr [...] zlokalizowanej w obrębie nr [...] przy ul. [...] w [...]. Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem Sądu, o ile organ II instancji orzekając w tej sprawie prawidłowo wskazał na przedmiot postępowania, zakreślając tym samym jego granice (i zaznaczając w efekcie, że sprawa dotyczy wyłącznie oceny legalności kwestionowanej decyzji w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.), o tyle nie poczynił w toku tego postępowania dostatecznych ustaleń, istotnych również dla skarżącego. Okoliczności, które nie zostały należycie przez GINB rozważone, mogą mieć znaczenie dla oceny badanej decyzji w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa. Rozwijając powyższe, zważyć trzeba, że skarżący w ramach niniejszego postępowania konsekwentnie podnosił w istocie dwie okoliczności, a mianowicie naruszenie przepisów prawa budowlanego w kontekście niezachowania odległości (7 m) i okapu oraz naruszenie przepisów przeciwpożarowych poprzez brak ściany przeciwpożarowej. O ile wypowiedzi organu obu instancji co do pierwszej z ww. okoliczności (tj. naruszenia prawa budowlanego w kwestii odległości i okapu) są jasne, wyczerpujące i nie ma potrzeby ich powielać (wobec ich przedstawienia w części faktycznej uzasadnienia), o tyle w kontekście tej drugiej okoliczności (tj. naruszenia przepisów przeciwpożarowych) nie do zaakceptowania jest, zdaniem Sądu, konstatacja organu odwoławczego, w myśl której "ustalenie czy ściana projektowanego budynku jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, wymaga wnikliwej oceny rozwiązań projektu architektoniczno-budowlanego, do czego organy administracji architektoniczno-budowlanej w aktualnym stanie prawnym nie są uprawnione". Zgodnie z § 271 ust. 1 rozporządzenia (treść powoływanych przepisów według stanu na 5 października 2009 r.), odległość między zewnętrznymi ścianami budynków ZL niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), nie powinna być mniejsza niż 8,0 m. Zatem przepis ten nie znajduje zastosowanie, jeżeli ściana jednego z budynków jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Wedle projektu budowlanego, sporna inwestycja została zaprojektowana w odległości ok. 6,16 - 6,23 m od budynku usytuowanego na działce skarżącego o nr ew. [...], przy czym w projekcie budowlanym – w ramach warunków ochrony przeciwpożarowej (pkt 18) - zawarto informację, iż w budynku ZL IV projektowanym co najmniej w klasie D odporności pożarowej, element konstrukcyjny w postaci ściany zewnętrznej posiada co najmniej wymóg odporności ogniowej EI 30. Stosownie do § 232 ust. 1 rozporządzenia, ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory - obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego. W myśl § 232 ust. 2 ww. rozporządzenia, w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna powierzchnia otworów, o których mowa w ust. 1, nie powinna przekraczać 15% powierzchni ściany, a w stropie oddzielenia przeciwpożarowego - 0,5% powierzchni stropu. Z kolei według § 232 ust. 5 rozporządzenia, klasa odporności ogniowej elementów oddzielania przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich otworów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych powinna być nie mniejsza niż R E I 60 dla budynków w klasie odporności pożarowej "D" i "E". Przepisy § 235 rozporządzenia stanowią, że, ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany (ust. 1). Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60 (ust. 2). W budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przekrycie na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia (ust. 3). Odnosząc powyższe przepisy do warunków ochrony przeciwpożarowej projektu budowlanego Wojewoda dostrzegł niespełnienie wymogów § 235 rozporządzenia w zakresie odporności ściany i dachu projektowanej nadbudowy. Jednocześnie zajął stanowisko co do tego naruszenia, uznając, iż nie ma ono charakteru rażącego. W tym miejscu wskazać należy, że w niniejszej sprawie zabrakło rozważań organu II instancji w zakresie ww. przepisów. Jednocześnie za nieuzasadniony należy uznać pogląd organu odwoławczego, iż nie jest uprawniony do oceny czy ściana projektowanego budynku jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, ponieważ wymaga to wnikliwej oceny rozwiązań projektu architektoniczno-budowlanego. Brak ponownego rozpoznania sprawy przez GINB w kontekście stwierdzonego przez Wojewodę naruszenia § 235 rozporządzenia narusza art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego ponownie rozpoznając sprawę, GINB przeprowadzi analizę ww. przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej i poczyni ustalenia, czy doszło na ich tle do uchybień, a jeżeli tak – to dokona gradacji tego naruszenia. Brak rozważań organu w tej kwestii uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia jako przedwcześnie utrzymującego w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności kwestionowanego pozwolenia na budowę. Z tych przyczyn, nie przesądzając końcowego wyniku postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji wyroku.