VII SA/Wa 455/14

Dnia 27 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.K. i R.K. o cofnięcie prawa pomocy przyznanego skarżącemu S.D. w sprawie ze skargi S.D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić cofnięcia przyznanego S.D. prawa pomocy Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał S.D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie z wpisu sądowego w wysokości 500 zł oraz ustanowienie adwokata, w pozostałym zakresie wniosek oddalił stwierdzając, że skarżący wykazał brak dostatecznych środków na ponoszenie całkowitych kosztów postępowania oraz ustanowienia pełnomocnika profesjonalnego. Znajduje się bowiem w trudnej sytuacji finansowej, jest osobą starszą, schorowaną wymagającą pomocy przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych. Utrzymuje się wraz z małżonką miesięcznie z renty inwalidzkiej w wysokości 1156,2 zł oraz emerytury małżonki w wysokości 1860,66 zł. Wobec czego uznano, że wnioskodawca jest w stanie ponieść część kosztów postępowania sądowego lecz nie całe. H.K. i R.K. w piśmie z dnia 2 października 2014 r. stanowiącym ich stanowisko w sprawie, wnieśli również o dokonanie przez Sąd ponownej analizy stanu majątkowego skarżącego i w konsekwencji zmianę postanowienia z dnia 28 kwietnia 2014 r. przyznającego skarżącemu prawo pomocy. Zdaniem uczestników skarżący ubiegając się o prawo pomocy dwukrotnie zaniżył wielkość powierzchni domu, nie ujawnił faktu, że działka o powierzchni 0,62 ha jest wydzierżawiona i przynosi dochody, ponadto skarżący prawdopodobnie handluje w ostatnich latach nieruchomościami, m.in. nabył w [...] działkę nr [...] po czym ją sprzedał z zyskiem i kupił dwie kolejne o nr [...] i [...] na których wybudował budynek mieszkalny, który jest prawdopodobnie wykorzystywany pod wynajem, co również zapewne przynosi stały miesięczny dochód. Skarżący twierdzi, że ani on ani jego żona nie podsiadają żądnego majątku, a posiada dom, samochód VW Polo, który nabył za gotówkę w salonie VW, jak każdy poprzedni samochód który posiadał. Autem tym porusza się co dzień bez niczyjej pomocy. Skarżący pomimo zamknięcia działalności gospodarczej wydaje się że nadal wykonuje usługi szklarskie wraz z żoną z czego zapewne czerpie zyski, a reklama usług szklarskich nadal widnieje tuż przy ich budynku. Uczestnicy uważają, że biorąc to wszystko pod uwagę skarżący posiada majątek z którego może opłacić postępowanie sądowe, które przecież sam wszczął. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z treści powołanego przepisu wynika, że cofnięcie prawa pomocy może nastąpić zarówno w wypadku, gdy strona wprowadziła sąd w błąd co do swojej sytuacji majątkowej, rodzinnej czy zdolności płatniczych, jak i wówczas, gdy sytuacja ta oraz zdolności płatnicze ulegną poprawie już po wydaniu postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. O cofnięciu prawa pomocy sąd może orzekać na wniosek lub z urzędu. Traktując wniosek H.K. i R.K. jako informację o okolicznościach mogących wskazywać na to, że złożone przez skarżącego oświadczenie budzi wątpliwości, należy stwierdzić, że nie dają one podstaw do zastosowania art. 249 p.p.s.a. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący wyjaśnił, że jego sytuacja majątkowa nie uległa zmianie uzasadniającej cofnięcie prawa pomocy. Skarżący w formularzu podał, ze posiada dom wraz z działką, działkę rolną oraz działkę budowlaną. Nadto wskazał, że jest pod opieką wielu poradni specjalistycznych (załączono dokumentację medyczną) i na leki miesięcznie wydaje ponad 700 zł. Posiada samochód VW Polo, który został zakupiony z funduszu PEFRON w 2002 roku, skarżący zaprzecza jakoby otrzymał darowiznę opisaną przez państwa K. Otrzymał spadek po Z.D. jako jeden z trzech spadkodawców ustawowych. Skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej. Skarżący wynajmuje działkę budowlaną od kwietnia 2014 r. dlatego nie zostało to wskazane w formularzu, z tytułu tej umowy uzyskuje 800 zł miesięcznie, zaś po odliczeniu kosztów utrzymania tej nieruchomości pozostaje 500 zł miesięcznie Utrzymuje wraz z żoną studiująca córkę, której opłaca dom studencki. Okoliczność, że skarżący wynajmuje nieruchomość i uzyskuje z tego tytułu miesięcznie kolejny dochód dla rodziny, nie wpływa znacząco na jego stan majątkowy, jest osobą obłożnie chorą i ponoszone przez niego i jego żonę wydatki na leczenie i utrzymanie są znaczne i nie ulegają zmniejszeniu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 249 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.