VII SA/Wa 457/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi "B." S.A. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania "B." S.A. w [...] (dalej: "skarżący", "skarżąca Spółka") od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. (dalej: "organ I instancji"), odmawiającej tej Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami, zlokalizowanego na działkach ewidencyjnych o numerach: [...] i [...] przy ulicy [...]w [...]– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że w dniu 26 września 2011 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami na działkach o numerach: [...] i [...] przy ulicy [...] w [...], załączając do niego 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, pozwoleniami i uzgodnieniami oraz decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2003 r. Do przedmiotowej inwestycji w dniu 21 października 2011 r. zastrzeżenia wniósł M. J., wskutek których organ I instancji postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nałożył na inwestora, na podstawie art. 35 ustęp 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Skarżąca Spółka w dniu 17 listopada 2011 r. złożyła do Prezydenta Miasta [...] uzupełnioną dokumentację. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego, organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. odmówił skarżącej zatwierdzenia wnioskowanego projektu budowlanego. Powodem negatywnego rozstrzygnięcia było nieuzupełnienie wszystkich wskazanych w postanowieniu z dnia [...] października 2011 r. nieprawidłowości, a mianowicie nie złożono projektu ilości miejsc postojowych, zgodnej z punktem 3.5.4. miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (1 samochód osobowy na 1 gospodarstwo domowe), który stanowił podstawę wydania przez Prezydenta Miasta [...]decyzji Nr [...]z dnia [...] listopada 2003 r. o warunkach zabudowy. Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyła Spółka "B." podnosząc, że w niniejszej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego utracił swą ważność z końcem 2003 r., a zatem organ winien zbadać zgodność przedstawionego projektu budowlanego wyłącznie z decyzją o warunkach zabudowy, która w swej treści nie zawiera zapisów odnośnie ilości miejsc postojowych. Inwestor podniósł, że przedłożył organowi analizę, zgodnie z którą dla przedmiotowej inwestycji przewidziano 9 miejsc postojowych. Wojewoda [...] , po rozpoznaniu odwołania, w dniu [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Cytując przepis art. 35 ustęp 1 Prawa budowlanego uznał, że w przedmiotowej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z dnia [...]czerwca 1992 r. utracił swą ważność i w chwili obecnej nie obowiązuje. Jednak z art. 34 ustęp 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwana dalej "u.p.z.p.") wynika, że utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych, wydanych na jego podstawie. Norma ta wprowadza zasadę zachowania w obrocie prawnym decyzji w okresie ich ważności, wydanych na podstawie planów miejscowych, które utraciły moc obowiązującą z dniem wejścia w życie nowych regulacji planistycznych. W związku z tym należy uznać, że zapisy planu obowiązują jedynie do wydanych na jego podstawie decyzji, znajdujących się w obrocie prawnym. Wprawdzie w decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. o warunkach zabudowy nie podano wymaganej ilości miejsc postojowych na terenie objętym inwestycją, ale obowiązkiem inwestora było zachowanie przepisu dotyczącego przedmiotowej kwestii, który w punkcie 3.5.4. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] przewiduje 1 samochód osobowy na 1 gospodarstwo domowe. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, podnosząc naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ustęp 1 i 4 Prawa budowlanego, § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 r, Nr 80, poz. 717 ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem z 2002 r."), art. 34 ustęp 2 u.p.z.p. oraz przepisu procesowego art. 77 k.p.a. W ocenie skarżącego, zaskarżona i poprzedzająca decyzja nie znajdują uzasadnienia w istniejącym stanie prawnym, bowiem plan miejscowy, na podstawie którego została wydana decyzja o warunkach zabudowy, stracił swą ważność z końcem roku 2003, co jest równoznaczne z brakiem planu. W takim wypadku, zgodnie z art. 35 ustęp 1 u.p.z.p., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis ten nie zawiera żadnej dyspozycji nakazującej - w przypadku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, wydanej na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który następnie utracił swą ważność - sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, a w sytuacji braku stosownych zapisów w tej decyzji, z odpowiednimi zapisami nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego została wydana ta decyzja. Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego z powodu braku jego zgodności z zapisami miejscowego planu, który w punkcie 3.5.4. przewiduje 1 samochód na 1 gospodarstwo domowe, w sytuacji gdy w decyzji o warunkach zabudowy nie podano wymaganej ilości miejsc postojowych na terenie objętym inwestycją, ani też nie odesłano w niej do odpowiednich w tym zakresie ustaleń w planie zagospodarowania przestrzennego, w sposób oczywisty narusza przepis art. 35 ustęp 1 punkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto w ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja narusza art. 34 ustęp 2 u.p.z.p. przez przyjęcie, że zapisy planu obowiązują jedynie do wydanych na jego podstawie decyzji znajdujących się w obrocie. Skarżący zadośćuczynił obowiązkowi wynikającemu z § 18 ustęp 1 rozporządzenia z 2002 r., który zawiera ogólną zasadę urządzania na terenie działki miejsc postojowych dla samochodów. Przepis ustępu 2 powyższego paragrafu, zawierający dodatkowy warunek, polegający na dostosowaniu liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy, z uwzględnieniem miejsc dla osób niepełnosprawnych, zdaniem skarżącego, nie dotyczy przedmiotowego przypadku, gdyż decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera wymagań w tym zakresie, ani też nie odsyła do ustaleń nieobowiązującego planu miejscowego. Skarżący zarzucił również naruszenie przez organ art. 77 k.p.a. przez brak oceny złożonej do wniosku analizy ilości miejsc postojowych W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 ustęp 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji organ powinien sprawdzić: 1/ zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2/ zgodność zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3/ kompletność projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń (...), 4/ sprawdzenie projektu przez osobę uprawnioną. W razie spełnienia wymagań określonych w ustępie 1 w/w przepisu właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ustęp 4 Prawa budowlanego). Skarżąca Spółka w dniu [...]listopada 2003 r. uzyskała decyzję o warunkach zabudowy dla budynku mieszkaniowego, trzypiętrowego, z garażami w parterze budynku, położonego na działkach o numerach: [...] i [...]w [...], przy ulicy [...]. Decyzja ta została wydana z uwzględnieniem ustaleń obowiązującego wówczas miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]czerwca 1992 r. (ogłoszony w Dz.Urz. Województwa [...] nr 4, poz. 85 z późn. zm.). Bezspornym jest fakt, że z końcem 2003 r. plan ten stracił swą ważność z dniem wejścia w życie nowej regulacji planistycznej. Jednak Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że zapisy decyzji o warunkach zabudowy z [...] listopada 2003 r., które odwołują się do uregulowań miejscowego planu, pozostają w mocy, pomimo uchylenia tego planu. Wynika to z uregulowania ustawowego wyrażonego w art. 34 ustęp 2 u.p.z.p., iż utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji (w całości lub w części), wydanej na podstawie tego planu. Prawidłowo więc organ I instancji, w oparciu o art. 35 ustęp 3 Prawa budowlanego, zobowiązał inwestora w postanowieniu z dnia [...] października 2011 r. do złożenia projektu miejsc postojowych dla obsługi projektowanego budynku, zgodnie z punktem 3.5.4. miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] , a więc 1 samochód osobowy na 1 gospodarstwo domowe. Złożona przez skarżącego analiza miejsc postojowych, w której uwzględniono jedynie 9 miejsc postojowych na 17 mieszkań, nie odpowiada zapisom decyzji o warunkach zabudowy w związku z ustaleniami planu miejscowego, obowiązującego do końca 2003 r. oraz § 18 rozporządzenia z 2002 r., dlatego nie mogła być uwzględniona przez organ I instancji. Z kompleksowej oceny projektu budowlanego, dokonanej przez organ I instancji, wynika więc, że złożony przez inwestora projekt budowlany nie jest zgodny w zakresie ilości miejsc postojowych z ustaleniami miejscowego planu, na podstawie którego wydano decyzję o warunkach zabudowy. § 18 rozporządzenia z 2002 r. również wymaga, aby zagospodarowując działkę budowlaną, urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przybywających okresowo oraz dla osób niepełnosprawnych. Inwestor więc z woli ustawodawcy, przystępując do realizacji zamierzenia budowlanego, ma związane z tym i wynikające z przepisów prawa publicznego obowiązki, w tym również obowiązek poniesienia ciężarów wiążących się z zapewnieniem miejsc parkingowych dla przyszłych użytkowników obiektu budowlanego, objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę (wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007, II OSK 1498/06, Lex nr 425369). Skarżący od listopada 2003 r., kiedy to uzyskał decyzję o warunkach zabudowy, już piąty raz składa wniosek o wydanie decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę ( w dniach: [...] grudnia 2007 r., [...] czerwca 2008 r., [...] sierpnia 2008 r., [...] lutego 2009 r. oraz [...] września 2011 r.), za każdym razem otrzymując decyzję odmowną. W przedmiotowej sprawie, kiedy inwestor nie usunął wszystkich wskazanych w postanowieniu z dnia [...] października 2011 r. nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, organ I instancji był zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie w pełni akceptuje ocenę prawną dokonaną przez organy obu instancji w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego. Zarzuty skarżącego naruszenia art. 35 ustęp 1 punkt 1 i ustęp 4 Prawa budowlanego, art. 34 ustęp 2 u.p.z.p. nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, wnikliwie ocenionym, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. Należy traktować je jedynie jako polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.