VII SA/Wa 458/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. przyznać P. G. prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w wysokości 200,00 złotych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu, 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 19 maja 2011 r. wpłynął do Sądu formularz wniosku P. G. o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawczyni zamieszkuje wspólnie z synem, który ze względu na jej zły stan zdrowia opiekuje się nią oraz jej pomaga i z tego powodu syn zrezygnował ze stałej pracy. Skarżąca podała, że utrzymuje się z renty w wysokości 1742,00 zł miesięcznie oraz dodatku pielęgnacyjnego w wysokości 186,00 zł miesięcznie - łącznie 1928,00 zł. Wskazała, że jej miesięczne wydatki to: 250,00 zł na opał, ok. 500,00 zł tytułem opłat za energię, telefon, wodę oraz ok. 500,00 zł na leczenie. Posiada dom o pow. 51 m² i działkę o pow. 484 m². Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2011 r. przyznano skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie z wpisu sądowego od skargi w wysokości 200,00 zł i ustanowiono radcę prawnego z urzędu. Pismem z dnia 31 lipca 2011 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. W ocenie skarżącej, nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w całości. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w całości następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie, oceniając sytuację finansową wnioskodawczyni należy uznać, że nie wykazała ona w sposób nie budzący wątpliwości, iż znajduje się w sytuacji materialnej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Przesłankę zwolnienia strony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych może zatem stanowić sytuacja finansowa, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków. Z formularza wniosku nie wynika, aby strona była w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej. Uzyskuje bowiem stały miesięczny dochód w kwocie 1928,00 zł. Jednocześnie zauważyć trzeba, że skarżąca nie podała stanu majątkowego syna, pozostającego z nią we wspólnym gospodarstwie domowym oraz ewentualnych dochodów uzyskiwanych przez niego. Zdaniem Sądu, wnioskodawczyni uzyskując stały dochód miesięczny nie pozostaje w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby zwolnienie jej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. Przyznanie prawa pomocy nie może być bowiem nadużywane w sytuacji, gdy strona posiada stałe dochody. Porównując wysokość miesięcznych dochodów oraz wysokość miesięcznych wydatków udokumentowanych przez skarżącą należy stwierdzić, iż nie jest ona w stanie jednorazowo uiścić wpisu sądowego od skargi w kwocie 200,00 zł, jak również nie jest w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Stanowiłoby to wydatek przewyższający rzeczywiste możliwości płatnicze skarżącej. Z tych przyczyn uznano za zasadne, aby przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200,00 zł oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu, a w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 260 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.