VII SA/Wa 46/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. O. na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2011r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego I. skargę oddala II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. H. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 (trzysta siedem złotych pięćdziesiąt groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, a tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy). Z akt administracyjnych wynika, że Starosta P. decyzją z dnia (...) maja 2007 r., Nr (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem na działce o nr ew. (...) obręb (...) przy ul. (...) w P. Decyzją Starosty P. z dnia (...) września 2010r. nr (...), zmieniono powyższe pozwolenie na budowę i zatwierdzono zamienny projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem na działce o nr ew. (...) obręb (...) przy ul. (...) w P. Pismem z dnia (...) października 2010 r. J. O. oraz J. M. wystąpiły "o przyznanie im statusu strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażem, wbudowanym na działce o nr ew. (...) obręb (...) przy ul. (...) w P.". Starosta P. pismem z dnia [...] listopada 2010 r. wezwał J. O. oraz J. M. do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez podanie numeru decyzji, do której odnosiło się ich pismo oraz udowodnienie kiedy dowiedziały się o jej wydaniu. W odpowiedzi na ww. pismo J. O. wskazała, że "wniosek dotyczył pozwolenia na budowę nr (...) oraz zmiany tego pozwolenia na budowę nr (...)" nadto, że o pozwoleniu na budowę dowiedziała się w lipcu 2007 r., natomiast o jego zmianie w listopadzie 2010 r. Starosta P. decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r., nr (...) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty P. nr (...). W związku ze złożonym przez J. O. odwołaniem, Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) kwietnia 2011 r., nr (...) uchylił decyzję Starosty P. nr (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownej analizy sprawy organ I instancji uznał, że ponieważ wniosek złożyły dwie osoby, a tylko jedna z nich wniosek uzupełniła w sposób określony w wezwaniu Starosty P. z dnia (...) listopada 2010 r., to wnioski należy potraktować odrębnie. Ponadto wskazał, że uzupełniony wniosek J. O. dotyczy przyznania statusu strony w dwóch postępowaniach administracyjnych, zakończonych decyzją Starosty P. nr (...) oraz decyzją Starosty P. nr (...). Organ uznał, że w tej sytuacji wniosek J. O. należy rozpatrywać odrębnie dla każdej ze spraw. Pismo J. O. z dnia (...) października 2010 r. zawierające żądanie przyznania "statusu strony w postępowaniu", w konsekwencji potraktował jako dwa wnioski o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W związku z powyższym Starosta P. postanowiniem z dnia (...) sierpnia 2011 r., na podstawie art. 147, art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty P. z dnia (...) maja 2007 r., Nr (...), zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem na dz. nr ew. (...), obr. (...) przy ul. (...) w P. W uzasadnieniu organ wskazał, że z materiału dowodowego (oświadczenia wnioskodawczyni) wynikało, iż J. O. o decyzji nr (...), dowiedziała się "w lipcu 2007 r." Tym samym nie został zachowany ustawowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty P. z dnia (...) maja 2007 r., Nr (...). Wojewoda (...) postanowieniem z dnia (...) listopada 2011 r., nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia J. O. na postanowienie Starosty P. z dnia (...) sierpnia 2011 r., odmawiające wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty P. Nr (...) z dnia (...) maja 2007 r. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskzał, że J. O. o decyzji Starosty P. Nr (...) z dnia (...) maja 2007 r. dowiedziała się w lipcu 2007 r., wynika to z jej pisma z dnia (...) listopada 2010 r., stanowiącego uzupełnienie wniosku z dnia (...) października 2010 r. Natomiast podanie o wznowienie postępowania wpłynęło do organu administracji architektoniczno - budowlanej w dniu (...) października 2010 r., a więc zostało ono wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 2 kpa. Organ odwoławczy powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt: V SA/Wa 1114/07 wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa. Z uwagi na powyższe w ocenie Wojewody (...) skarżone postanowienie Starosty P. z dnia (...) sierpnia 2011 r. jest prawidłowe, zaś podnoszone w odwołaniu argumenty nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2011 r. wniosła J. O. dochodząc nadal przyznania jej statusu strony. Skarżąca podniosła, że Wojewoda (...) w decyzji nr (...) (przywołanej na wstępie) uznał, iż status strony powinien być przyznany jej i jej matce niejako z urzędu, zanim rozpoczęła się budowa przy ul. (...) w P. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Na wstępie zauważyć należy, iż postępowanie wznowieniowe stanowi nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, który umożliwia weryfikację ostatecznej decyzji organu administracji publicznej. Zastosowanie tego trybu, stanowiącego wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej określonej w art. 16 § 1 kpa, uwarunkowane jest spełnieniem przesłanek wymienionych w art. 145 – 145b kpa. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Zgodnie z art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Należy podkreślić, iż badanie, czy wskazana przez wnioskodawę przesłanka obligująca do wznowienia postępowania faktycznie zaistniała następuje dopiero w trakcie tzw. postępowania właściwego, bowiem postępowanie w sprawie wznowienia podzielić można na dwa etapy - etap wstępny i etap rozpoznawczy. W postępowaniu wstępnym bada się jedynie zagadnienie formalnej dopuszczalności wznowienia postępowania. Oznacza to, że przedmiotem postępowania na tym etapie jest wyłącznie ustalenie, czy decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie, jest ostateczna, czy podanie o wznowienie zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie, czy został zachowany miesięczny termin do jego wniesienia oraz czy w podaniu o wznowienie postępowania została wskazana jedna z przesłanek enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1 kpa i art. 145a kpa. Poza ww. wymogami organ nie może dokonywać oceny zasadności wniosku strony skarżącej i przeprowadzać postępowania co do przyczyn wznowienia. Na tym etapie nie rozstrzyga, czy wskazane w podaniu okoliczności są prawdziwe i czy rzeczywiście wystąpiły (wyrok NSA z dnia 1 września 2000 r., sygn. akt III SA 2304/99, ONSA 2001, nr 4, poz. 179). Dopiero drugi etap postępowania wznowieniowego (rozpoczynający się po wydaniu postanowienia o wznowieniu) ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia i wydanie decyzji stosownie do art. 151 kpa. Powyżej wskazane formalne przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania muszą być spełnione łącznie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że skarżąca dochodziła wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty P. z dnia (...) maja 2007 r., Nr (...), zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem na dz. nr ew. (...), obr. (...) przy ul. (...) w P. Jest to decyzja ostateczna, więc przesłanka ta została spełniona. Następną przesłanką było wskazanie w podaniu o wznowienie postępowania jednej z okoliczności enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa. W podaniu o wznowienie postępowania J. O. powołała się na fakt, iż w toku postępowania zmierzającego do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę pozbawiona została przymiotu strony oraz możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu, którego przedmiotem było udzielenie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Również ta przesłanka została spełniona, gdyż powołana przez skarżącą podstawa wznowienia stanowiła okoliczność określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Jednak nie został dochowany termin do wniesienia o wznowienie postępowania zakończonego wcześniej decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 148 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przy czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z odpowiedzi J. O. na pismo Starosty P. z dnia (...) listopada 2010 r. wzywające do udowodnienie kiedy dowiedziała się o wydaniu decyzji, wynika, że o pozwoleniu na budowę dowiedziała się w lipcu 2007 r. Zatem skoro skarżąca o wydaniu decyzji dowiedziała się w lipcu 2007 r., to termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa upłynął skarżącej w sierpniu 2007 r. Natomiast podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione pismem z dnia (...) października 2010 r., a więc z ponad trzyletnim uchybieniem terminu. Odnosząc się do ostatniej przesłanki warunkującej wznowienie, wniesienia podania o wznowienie przez osobę będącą stroną w sprawie, należy wskazać, że jeżeli istnieją wątpliwości co do tego czy wnioskodawca ma przymiot strony danego postępowania, organ powinien rozstrzygać je we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 kpa. W związku z faktem uchybienia przez skarżącą przewidzianemu w art. 148 kpa terminowi na wniesienie podania o wznowienie postępowania, zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo odmówiły na podstawie art. 149 § 3 kpa wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty P. nr (...) z dnia (...) maja 2007 r., zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym na dz. nr ew. (...), obr. (...) przy ul. (...) w P. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.