VII SA/Wa 46/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Skarżąca – B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalności odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] zatwierdzającej projektu budowlany i udzielającej Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości nr [....] pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przez dobudowanie loggii w poziomie parteru przykrytych tarasami dostępnymi z poziomu pierwszego piętra na terenie działek ew. nr [...] przy ul. [....]. W piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [....] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], w związku z art. 347 ust. 1 i ust. 2 Kodeksu cywilnego i postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. [....] z dnia [...] kwietnia 2016 r. sygn. akt [...], którym Sąd umocował wierzyciela – skarżącą do wykonania na koszt dłużnika Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego w postaci ugody sądowej z dnia [....] września 2007 r., zawartej przed Sądem Okręgowym w W. w sprawie o sygn. akt [...], polegającego na nasadzeniu na działce nr [....], której dotyczy powyższa ugoda pięciu sztuk georginii. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że jest samoistnym posiadaczem środkowej części działki nr ew. [...] i przedmiotowa inwestycja naruszy jej stan posiadania przez zmniejszenie powierzchni ogródka oraz pozbawi skarżącą wyjścia na ogródek, a także zmniejszy możliwość wyboru miejsca do wykonania ugody sądowej z dnia [....] września 2007 r. w sprawie o sygn. akt [....]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, że to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, tj. wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych. Zaznaczyć też należy, że pojęcie wstrzymania wykonania użyte przez ustawodawcę w art. 61 p.p.s.a. należy odnosić do wszelkich aktów i czynności poddanych kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] zatwierdzającej projektu budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę. W ocenie Sądu rozpatrując skargę na tego typu postanowienie można w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. objąć ochroną tymczasową wykonanie decyzji wydanej w I instancji. Dopuszczając powyższe Sąd uznał jednak, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji organu I instancji. Skarżąca nie wykazała, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Stwierdzić należy, że przywołane przez skarżącą w treści wniosku okoliczności, tj. naruszenie jej stanu posiadania przez zmniejszenie powierzchni ogródka oraz pozbawienie skarżącej wyjścia na ogródek, a także zmniejszenie możliwości wyboru miejsca do wykonania ugody sądowej z dnia [...] września 2007 r. w sprawie o sygn. akt [...] polegającej na nasadzeniu na działce nr [...], której dotyczy powyższa ugoda pięciu sztuk georginii, czy też spór co do tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości bądź uznania skarżącej za stronę postępowania przed organem I instancji - nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. W związku z powyższym Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Przedstawione przez skarżącą przesłanki nie wskazują i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie decyzji organu I instancji groziłoby wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. Sąd wskazuje, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Wobec powyższego należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.