VII SA/Wa 462/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2015r. po rozpoznaniu wniosku T. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: przyznać T. G. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 5 marca 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz ze skargą wniesioną na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015r. wpłynął wniosek T. G. o przyznanie prawa pomocy na uzupełnionym formularzu PPF w którym wniesiono o zwolnienie od kosztów sądowych. Do wniosku wnioskodawca załączył zaświadczenie o uzyskiwanych zarobkach. W dniu 2 kwietnia 2015r. wpłynął kolejny formularz wnioskodawcy T. G. w którym zakreślił, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskodawca w obu wnioskach PPF przedstawił swoją sytuację finansową i majątkową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca w złożonych wnioskach wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z uzupełnionych formularzy wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1942,34 złotych netto miesięcznie. Na potwierdzenie powyższego załączył zaświadczenie z zakładu pracy o uzyskiwanych dochodach. Wnioskodawca podał, że posiada dom z 1949r. o pow. 120 m² w połowie zamieszkiwany przez rodziców oraz nieruchomość rolną o pow. 1,9192 ha. Z wniosków wynika, że posiada samochód, który służy mu do dojazdów do pracy (62 km dziennie). Oświadczył, że nie posiada oszczędności, papierów wartościowych ani innych zasobów pieniężnych. Wnioskodawca płaci alimenty na rzecz dwóch małoletnich córek w łącznej wysokości 860,00 złotych miesięcznie. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Uwzględniono przede wszystkim fakt, iż dochód wnioskodawcy jest pomniejszany o kwotę 860,00 złotych z tytułu alimentów na rzecz córek. Zatem do dyspozycji wnioskodawcy pozostaje niewielka kwota w wysokości ok. 1.082,34 złotych miesięcznie. Uznano, że z powyższych dochodów nie jest możliwe poczynienie jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.