VII SA/Wa 463/09

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi L. i L. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : nakazu rozbiórki postanawia : I. przyznać L. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu, II. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 26 października 2009 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez wnioskodawcę formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 1 ww. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym dotyczącym w niniejszej sprawie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, jakiego domaga się strona, następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Źródłem utrzymania wnioskodawcy i jego żony są dochody uzyskiwane z tytułu emerytur w wysokości 2.913,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawca podał, że posiada mieszkanie o powierzchni 36 m ². W uzasadnieniu swojego wniosku wnioskodawca wskazał, że wraz z żoną są starszymi i mocno schorowanymi ludźmi. Oświadczył, że w tym roku dwukrotnie przebywał w szpitalu. Dodał, iż często musi korzystać z prywatnych wizyt lekarskich, a jego miesięczne wydatki na leczenie i zakup lekarstw wynoszą 900,00 złotych. Wnioskodawca wskazał, że razem z żoną ponosi opłaty za mieszkanie w wysokości 480,00 złotych, prąd, gaz i telefon w wysokości 800,00 złotych. Innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych skarżący podał, że nie posiada. Mając na uwadze powyższe dane stwierdzono, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z tego względu, przyznano wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Uznano bowiem, że byłby to wydatek wykraczający poza jego możliwości finansowe. Jednocześnie oceniono, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego samodzielnie. Uznano, że wnioskodawca uzyskując razem z żoną stały dochód miesięczny w wysokości 2.913,00 złotych przy ograniczeniu wydatków nie będących niezbędnymi będzie w stanie ponieść koszty sądowe samodzielnie i nie spowoduje to utraty jego płynności finansowej. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.