VII SA/Wa 465/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Urszula Wilk, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi D. S. i E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. S. i D. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010r., Nr [...], znak: [...], stwierdzającej na wniosek M. i Z. G. nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 1999r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. S. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...] w [...], przy ul. [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2469/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. stwierdzającą na wniosek M. i Z. G. nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 1999 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji. W decyzji tej określono linię zabudowy w odległości 5 m od linii rozgraniczającej działki. W zatwierdzonym projekcie budowlanym podlegająca rozbudowie część budynku znajduje się w odległości 3 m, od linii rozgraniczającej. W związku z wyrokiem Sądu organ wskazał, że stosownie do art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany jest oceną prawną dokonaną przez Sąd. Sporna inwestycja polegała na rozbudowie istniejącego parterowego budynku gospodarczego i przy jej projektowaniu należało uwzględnić, że linia zabudowy winna wynosić 5,00 m od linii rozgraniczającej. Skoro decyzja o pozwoleniu na budowę jest sprzeczna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w zwiazku z czym należało stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli D. S. i E. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenia kosztów postępowania. Decyzji zarzucili naruszenie art. 153 i art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazali, że utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego faktycznie nie wziął pod uwagę wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2469/10. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przez Wojewodę [...] był brak zgody E. S.. Fakt ten został zakwestionowany przez Sąd, a więc Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien uchylić decyzję Wojewody [...] i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżący przedstawili wypis i wyrys z miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. obejmujący działkę nr [...] w obrębie [...] w [...]. Z treści planu wynika, że linia zabudowy dla całości nowoprojektowanych ulic lub większych fragmentów ciągów uzupełnień określona jest w planie szczegółowo, natomiast w pozostałych przypadkach linię zabudowy należy ustalać w nawiązaniu do istniejącej zabudowy, tym samym zdaniem skarżących decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna być interpretowana zgodnie z ustaleniami planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 1999 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono D. S. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego. Podkreślenia wymaga, że ponownie rozpoznając sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego związany był oceną prawną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. VII SA/Wa 2469/10, w którym Sąd wskazał, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę była niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną dla tego obiektu, w związku z czym doszło do rażącego naruszenia art. 35 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać w związku z tym należy, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu precyzyjnie określono linię zabudowy na 5 m od linii rozgraniczającej działki. Tymczasem decyzją o pozwoleniu na budowę zatwierdzono projekt budowlany z którego wynika, że planowana inwestycja została usytuowana w odległości 3,0 m od linii rozgraniczającej, a więc z przekroczeniem linii zabudowy o 2,0 m. Taki projekt, jako niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak niewadliwie ocenił organ, nie mógł zostać zatwierdzony. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (...) właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...). Powołany przepis jest jasny i nie wymaga interpretacji ani wykładni. Wynika z niego, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie może być sprzeczna z ustalonymi dla projektowanej inwestycji warunkami zabudowy, w przeciwnym bowiem razie dotknięta będzie kwalifikowaną wadliwością. W tym miejscu należy przypomnieć, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji tworzy możliwość prawną eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Jedną z przesłanek zastosowania trybu stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie prawa - art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa, polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (porównaj: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, publikowany zbiór Lex Nr 165717). W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego niewadliwie orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 1999 r. o pozwoleniu na budowę, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W świetle powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Wbrew twierdzeniem skarżących podstawę stwierdzenia nieważności stanowiła sprzeczność ustaleń decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie brak zgody współmałżonki na dysponowanie gruntem na cele budowlane. Niezasadny jest również zarzut dotyczący nieuwzględnienia zapisów obowiązującego ówcześnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przywołane przez skarżących zapisy dotyczą linii zabudowy nowoprojektowanych ulic, a ponadto określają, że w stosunku do innych przypadków linię zabudowy należy ustalać w nawiązaniu do zabudowy istniejącej, co niewątpliwie zostało dokonane w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zważywszy na powyższe uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.