VII SA/Wa 465/16

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 czerwca 2016r. po rozpoznaniu wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: przyznać K. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W dniu 25 kwietnia 2016r. do Sądu wpłynął wniosek K. K. o przyznanie prawa pomocy w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. We wniosku przestawiła swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie uznano, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz córką i synem. Podała, że wspólnie utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez nią z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości ok. 2.000 złotych miesięcznie. Zaznaczyła, że obecnie jest jedynym żywicielem rodziny, dzieci nie uzyskują dochodów. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podkreśliła, że choruje na chorobę nowotworową, ma problemy z poruszaniem się, wymaga kosztownego leczenia i rehabilitacji. Wskazała, że syn także choruje, co wiąże się z ponoszeniem wydatków na jego leczenie. Skarżąca podała, że posiada dom o pow. 120 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 1,24 ha, budynek gospodarczy służący do przechowywania płodów rolnych, inwentarz żywy 1 koza, 9 kur, 15 królików. Oświadczyła, że posiada 1500 złotych oszczędności pieniężnych. Wnioskodawczyni wyszczególniła, że ponosi następujące wydatki tj. opłatę za prąd w wysokości 200,00 złotych, opłatę za wodę w wysokości 50,00 złotych, opłatę za gaz w wysokości 50,00 złotych, opłatę za internet 35,00 złotych, telefon komórkowy 90,00 złotych. Ponadto ponosi koszty leczenia i rehabilitacji w wysokości 530,00 złotych miesięcznie. Biorąc pod uwagę sytuację finansową wnioskodawczyni, a w szczególności wysokość miesięcznego dochodu z jakiego utrzymuje się wraz z dziećmi oraz ponoszone znaczne wydatki na leczenie, mimo posiadania niewielkich oszczędności pieniężnych w wysokości 1500 złotych uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Stwierdzono, że obecnie sytuacja finansowa wnioskodawczyni jest trudna z uwagi na to, że dochód z jakiego utrzymuje się wraz z dziećmi jest niewielki i wystarcza jedynie na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb życiowych. Z tego też względu uznano, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.