VII SA/Wa 466/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki ( spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Uzasadnienie. Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2015 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia C. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w [...], na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z usługami, garażami wbudowanymi, garażem wolnostojącym, wolnostojącym budynkiem przeznaczonym na gromadzenie odpadów stałych, portiernią, studnią wodomierza i elementami zagospodarowania terenu przy ul. [...] na terenie działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr ew. [...] w obrębie [...] w [...]. Od decyzji tej odwołała się w dniu 18 października 2015 r. M. K., zarzucając zaskarżonej decyzji wady formalne i prawne, rażąco naruszające prawo, w szczególności art. 28 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stron postępowania, art. 28 ust. 2 Pr. bud., poprzez błędne określenie obszaru oddziaływania inwestycji i nieuwzględnienie oznaczonych w odwołaniu działek, art. 107 § 1 k.p.a. przez brak wskazania w sentencji decyzji danych projektowanych obiektów, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez braki prawne i faktyczne w uzasadnieniu, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. "w zw. z § 5 pkt. 1 i 2 MZP" przez pominięcie analizy zgodności inwestycji z ładem przestrzennym, art. 77 k.p.a. przez brak zbadania zgodności projekty z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, art. 8 i 9 k.p.a. przez pominięcie uzasadnienia prawnego i faktycznego, art. 10 k.p.a. i art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż pozwolenie na budowę powinno dotyczyć również przyłączy. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 35 ust. 1 Pr. bud. przez brak zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego w sposób opisany w kilku kolejnych akapitach odwołania. W związku z powyższym M. K. wnosiła o uchylenie w całości ww. decyzji lub jej uchylenie i przekazania organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W obszernym uzasadnieniu odwołania M. K. wyjaśniała treść poszczególnych zarzutów. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu ww. odwołania M. K. uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]września 2015 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia C. P.prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w [...], na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z usługami, garażami wbudowanymi, garażem wolnostojącym, wolnostojącym budynkiem przeznaczonym na gromadzenie odpadów stałych, portiernią, studnią wodomierza i elementami zagospodarowania terenu przy ul. [...] na terenie działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr ew. [...] w obrębie [...] w [...] i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji wskazał, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] nie jest prawidłowa. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 1 ww. ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 462), zgodnie z którym, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271 - 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) ·4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) ·3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Zgodnie z § 9 ust. 3 rozporządzenia określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Z projektu budowlanego wynika, iż budynek na działce nr [...] usytuowany jest pod kątem do granicy z działką ewidencyjną nr [...]. W najbliższym miejscu budynek Inwestora przysunięty jest na 3,15 m. do granicy działki sąsiedniej a w najdalszym na odległość 4,20 m. W ścianie południowo - wschodniej projektowanego budynku znajdują się otwory okiennej. Zatem, mając na względzie powołaną wyżej treść § 12 ust. 1 rozporządzenia, taką lokalizację budynku ze ścianą z otworami okiennymi w odległości 3,15m od południowo - wschodniej granicy działki należy potraktować jako niezgodną z przepisami prawa. Wojewoda wskazał, że przepisy omawianego rozporządzenia nie regulują w sposób szczególny sytuacji, gdy ściana budynku z otworami drzwiowymi bądź okiennymi usytuowana jest po skosie w stosunku do granicy działki sąsiedniej, co powoduje, że jej odległość od granic z sąsiednią działką budowlaną jest zmienna. Treść § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jest jasna i nie budzi wątpliwości, że wskazane w omawianym przepisie 4 m odnoszą się do odległości całego budynku od granicy z działką budowlaną. Wobec powyższego, w ocenie Wojewody [...], częściowe usytuowanie spornej ściany w odległości mniejszej od wymaganych 4 m (a tym samym usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 4 m) od granicy z działką sąsiednią w kierunku której budynek jest zwrócony ścianą z otworami okiennymi, stanowi niewątpliwie naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Doprowadzenie do zgodności inwestycji z zapisem § 12 ust. 1 rozporządzenia wymaga wprowadzenia zmian na mapie (projekt zagospodarowania terenu). W ocenie Wojewody [...], w zaistniałym stanie faktycznym, organ wojewódzki nie mógł dokonać oceny, czy dokumentacja poprawiona przez Inwestora, na etapie postępowania odwoławczego, spełnia wymogi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a tym samym ocenić, czy skarżona decyzja Prezydenta [...] odpowiada prawu. Ocena wyłącznie przez organ odwoławczy, przedłożonego przez Inwestora zmienionego projektu budowlanego, a więc nietożsamego z projektem budowlanym, który podlegał ocenie przez organ I instancji, i rozpatrzenie tym samym merytoryczne przedmiotowej sprawy doprowadziłoby do pozbawienia stron niniejszego postępowania jednej instancji. Zgodnie zaś z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, zaś istota dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Ponadto zgodnie z art. 33 ust. 2 Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę powinien załączyć m.in, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu. W ocenie zaś Wojewody [...], projekt budowany, stanowiący niezbędny załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę nie odpowiada wymaganiom wnikającym z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462). Projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien być sporządzony na uwierzytelnionej kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W przedmiotowej sprawie część rysunkowa projektu zagospodarowania nie spełnia ww. wymogów, nie została przyjęta przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Prawo budowlane uzależnia podjęcie wszelkich czynności związanych z pełnieniem samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (np. sporządzaniem projektów architektonicznych lub kierowaniem robotami budowlanymi) od posiadania przez daną osobę urzędowego potwierdzenia faktu przynależności do izby samorządu zawodowego. Zaświadczenie o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego powinny posiadać zarówno osoby odpowiedzialne za wykonanie projektu budowlanego, jak i za jego sprawdzenie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzić, czy projektant oraz osoba sprawdzająca projekt posiadali zaświadczenia ważne na dzień opracowania projektu - w przypadku projektanta oraz na dzień sprawdzenia projektu - w przypadku sprawdzającego projekt. Jak wynika natomiast z analizy zgromadzonego materiału dowodowego Inwestor [...] Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo Handlowe C. P. dokonał uzupełnienia dokumentacji w dniu 3 czerwca 2015 r. (data złożenia poprawionego opracowania w organie administracji architektoniczno - budowlanej pierwszej instancji). Zaświadczenie Z. K. z dnia 21 grudnia 2013 r. ważne było do dnia 31 marca 2015 r., zaś zaświadczenie D. S. z dnia 3 czerwca 2014 r. utraciło ważność w dniu 31 grudnia 2014 r. W związku z powyższym należało stwierdzić, iż zaświadczenia projektanta o przynależności do właściwej izby zawodowej są nieaktualne na dzień nanoszonych poprawek w projekcie budowlanym, niespełniony jest zatem wymóg art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Ponadto brak w nim aktualnego wymaganego art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (oryginału) - oświadczenie to nie obejmuje naniesionych poprawek. Mając na względzie powyższe Wojewoda [...] uznał, że decyzja organu pierwszej instancji zapadła ze wskazywanym uprzednio naruszeniem prawa materialnego oraz z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres przedmiotowej sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy uznał, że może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nakładanie na inwestora obowiązku przedłożenia prawidłowo sporządzonego projekt zagospodarowania terenu, jednego z kluczowych elementów projektu budowlanego, dopiero na etapie postępowania odwoławczego nie jest dopuszczalne, gdyż prowadziłoby do naruszenia fundamentalnej dla postępowania administracyjnego zasady dwuinstancyjności. Wobec powyższego, z uwagi na konieczność ponownego zbadania sprawy przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy uznał za uzasadnione skorzystanie z uprawnień kasacyjnych wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. Wojewoda, we wskazaniach skierowanych do Prezydenta [...], jako organu I instancji nakazał mu wyczerpująco odnieść się do zarzutów kierowanych przez strony w toku całego postępowania. Pismem datowanym na 12 lutego 2016 r. M. K. wniosła na ww. decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy konieczności wszechstronnego zbadania sprawy a to z uwagi na nierozpoznanie wszystkich zgłoszonych zarzutów, w szczególności dotyczących naruszeń postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę, skarżąca podniosła, że jakkolwiek zasadniczo decyzja jest prawidłowa a większa część argumentacji należy podzielić, nie można zgodzić się z tym, ze organ odwoławczy zwolnił się z konieczności odniesienia się do pozostałych zarzutów odwołania. Podkreśliła, iż zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji "naruszenie szerokiego spektrum norm", które sprawiały, iż projekt budowlany oraz wydana w oparciu o niego decyzja, są nieprawidłowe. Zarzuty te odnosiły się do następujących kwestii: - dokonano zbyt wąskiego przyjęcia zakresu oddziaływania inwestycji a tym samym błędne określono strony postępowania, - dopuszczono braki uzasadnienia faktycznego decyzji, co uniemożliwiało jej weryfikację oraz ustalenie przesłanek, jakimi kierował się organ wydając tą decyzję a tym samym faktyczne sprawdzenie jej prawidłowości - zaniechano zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w tym celowość odniesienia się do wielu zgłoszonych wątpliwości i zastrzeżeń. Wojewoda [...] nie rozpatrując wszystkich podniesionych zarzutów działał więc w sposób nieuprawniony i faktycznie nie rozpoznał całokształtu okoliczności faktycznych sprawy. Skarżąca wskazała też, że sądy administracyjne podnoszą w orzeczeniach, iż motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Niewyjaśnienie wszystkich, okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Powołując się na wskazane orzecznictwo, skarżąca podkreśliła, że organ prowadzący postępowanie jest z mocy art. 10 § 1 k.p.a. zobowiązany do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji do umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ powinien w uzasadnieniu wydanej decyzji odnieść się do tych wypowiedzi stron, jak również do innych ich twierdzeń i zarzutów podnoszonych w trakcie postępowania. Brak odniesienia się przez organ do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu swej decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu. Z powyższych względów skarżąca uznała, że jakkolwiek sama sentencja decyzji jest prawidłowa, to uzasadnienie, wskazujące na wadliwość zaskarżonej decyzji, jest niewystarczające. Organ administracyjny w postępowaniu odwoławczym powinien zbadać całokształt sprawy w czym zawierają się również zarzuty podniesione względem organu pierwszej instancji i wydanej przezeń decyzji. W żadnym też razie nie sposób uznać, że wytknięte wadliwości decyzji Prezydenta [...] zwalniają organ odwoławczy od potrzeby rozpoznania wszystkich podniesionych twierdzeń i zarzutów tym bardziej, że część z nich ma znaczenie fundamentalne dla samej ważności postępowania (np. zakreślenie nieprawidłowego kręgu uczestników postępowania). W odpowiedzi na skargę z dnia 24 lutego 2016 r. Wojewoda [...] podtrzymał swoją argumentacje i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] jest co do zawartego w niej rozstrzygnięcia zgodna z prawem, natomiast wskazane przez skarżącą wady uzasadnienia decyzji w żadnej mierze nie przesądziły o treści przyszłego rozstrzygnięcia organu I instancji, a ponadto uchybienia te nie miały wpływu na treść decyzji Wojewody [...]. Jak wynika ze skargi M. K., uznaje ona, że treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji jest prawidłowa, podobnie, jak większa część argumentacji organu. Skarżąca nie zgadza się natomiast z tym, że "organ odwoławczy zwolnił się z konieczności odniesienia się do pozostałych zarzutów odwołania". Sąd dokonujący kontroli zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.), ale zobowiązany jest do ustalenia, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a ponadto do ustalenia, czy zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 k.p.a. i stwierdzenia nieważności aktu lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody [...], brał pod uwagę czy w konkretnym stanie faktycznym orzeczenie administracyjne odpowiada prawu nie tylko pod względem ewentualnych wad uzasadnienia. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Treść ujętego w niej rozstrzygnięcia merytorycznego jest zgodna ze wskazanymi podstawami prawnymi. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II instancji, ustalił on, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 462). Wojewoda [...] ustalił, że z projektu budowlanego wynikało, iż budynek na działce nr [...] usytuowany jest pod kątem do granicy z działką ewidencyjną nr [...], a w najbliższym miejscu budynek inwestora przysunięty jest na 3,15 m. do granicy działki sąsiedniej a w najdalszym na odległość 4,20 m. W ścianie południowo - wschodniej projektowanego budynku znajdują się otwory okiennej. Zgodnie więc z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, taką lokalizację budynku ze ścianą z otworami okiennymi w odległości 3,15m od południowowschodniej granicy działki należało potraktować jako niezgodną z przepisami prawa, zaś doprowadzenie do zgodności inwestycji z zapisem § 12 ust. 1 rozporządzenia wymagało wprowadzenia zmian w projekcie zagospodarowania terenu. Wojewoda [...], uznając, że w zaistniałym stanie faktyczny nie może w postępowaniu odwoławczym należycie ocenić, czy dokumentacja poprawiona przez inwestora spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a tym samym ocenić, czy skarżona decyzja Prezydenta [...] odpowiada prawu, zasadnie uznał, że stanowi to przesłankę do przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto, skoro organ II instancji ustalił, iż projekt budowlany, stanowiący załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę nie odpowiada wymaganiom wynikającym z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462), gdyż projekt zagospodarowania terenu powinien być sporządzony na uwierzytelnionej kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a część rysunkowa projektu zagospodarowania nie spełnia ww. wymogów i nie została przyjęta przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, to przekazanie sprawy organowi I instancji do rozpoznania ponownego było uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela ponadto pogląd Wojewody [...], że obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej było sprawdzenie, czy projektant oraz osoba sprawdzająca projekt posiadali zaświadczenia ważne na dzień opracowania projektu w przypadku projektanta oraz na dzień sprawdzenia projektu w przypadku sprawdzającego projekt – wynika to wprost z art. 35 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego. Dlatego też ustalenie przez Wojewodę, że zaświadczenie Z. K. z dnia 21 grudnia 2013 r. ważne było do dnia 31 marca 2015 r., zaś zaświadczenie D. S.z dnia 3 czerwca 2014 r. utraciło ważność w dniu 31 grudnia 2014 r. upoważniało organa obu instancji do stwierdzenia, iż zaświadczenie te są nieaktualne, z zatem niespełniony jest zatem wymóg art. 35 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] ustalił też, że w dokumentacji brak jest aktualnego i wymaganego - zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego - oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (oryginału), gdyż istniejące oświadczenie nie obejmuje naniesionych w trakcie postępowania poprawek. W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznaje za prawidłowe stanowisko Wojewody [...], że ww. wady wskazują nie tylko na naruszenie prawa materialnego, ale również art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organ I instancji nieprawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy sprawy, co miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Na podkreślenie zasługuje w ocenie Sądu fakt, że ww. wady decyzji organu I instancji i wady postępowania poprzedzającego wydanie przez ten organ decyzji, były wystarczające dla uznania przez organ odwoławczy niezbędności jej uchylenia, zaś charakter tychże uchybień Prezydenta [...] uzasadniał rozstrzygnięcie o przekazaniu sprawy do ponownego, poprawnego rozpatrzenia. Istotą bowiem ponownego rozpoznania sprawy jest usunięcie tych wad postępowania, których nie usuwa organ odwoławczy z uwagi na konieczność prowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego i dowodowego. Wbrew twierdzeniu skarżącej, organ II instancji nie pominął zarzutów przywołanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Uznał natomiast w ramach dokonanej oceny, że ich znaczenie wymaga przeprowadzenia przez Prezydenta [...] stosownego postępowania wyjaśniającego, które powinno być dokonane na etapie pierwszo instancyjnym, w przedmiocie rozpoznawania wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż – jak słusznie zauważył Wojewoda [...] – tylko wówczas zachowana zostanie zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). W wypadku bowiem, gdyby któraś ze stron postępowania nie zgadzała się z poczynionymi przez organ II instancji ustaleniami, a w konsekwencji z treścią decyzji na ich podstawie wydanej, pozbawiona byłaby możliwości poddania kwestionowanego orzeczenia kontroli w postępowaniu odwoławczym. Dlatego też Wojewoda [...], we wskazaniach kierowanych do Prezydenta [...], jako organu I instancji, prawidłowo nakazał mu wyczerpująco odnieść się do zarzutów, podnoszonych w toku całego postępowania. Powyższe powoduje, że nie można uznać zarzutu nierozpoznania przez ten organ części zarzutów z odwołania za uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia ponadto, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest dokonanie przez organ II instancji kontroli zaskarżonego orzeczenia, a nie prowadzenie całego postępowania administracyjnego w zastępstwie organu I instancji. Dlatego też, skoro Wojewoda [...] – słusznie w ocenie Sądu – uznał, że postępowanie przed organem I instancji dotknięte było wadami, możliwymi do usunięcia tylko w tymże postępowaniu, to zasadnie, uznając powagę zarzutów odwołania, nakazał Prezydentowi [...] ponowne rozpoznanie sprawy i rozważenie zarzutów M. K. w sposób wynikający z istoty postępowania przed organem I instancji. Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt. I OSK 223/10 (publ. w internetowej bazie orzeczeń NSA) "dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wydanego na podstawie art. 138 § 2 KPA jako jej części oraz uchylenie decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia wówczas, gdy przesądza ono o treści przyszłej decyzji organu pierwszej instancji (por. wyroki NSA z dnia 12 maja 1988 r., sygn. akt IV SA 258/88, OSP z 1990 r. Nr 9, poz. 322 z glosą B. Adamiak i J. Borkowskiego oraz z dnia 13 lutego 1984 r., sygn. akt II SA 1790/83, OSP z 1985 r. Nr 4, poz. 72).". Niemniej jednak, w ocenie tut. Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji w niczym nie przesądza o treści przyszłej decyzji organu pierwszej instancji, zmierza natomiast do naprawienia błędów postępowania organu I instancji; rację ma skarżąca, że Wojewoda [...] nie zajął merytorycznego stanowiska odnośnie niektórych z zarzutów odwołania. Uczynił tak jednak, uznając zasadnie, że należy je rozważać w postępowaniu ponownie prowadzonym przez Prezydenta [...], wymuszonym decyzją organu II instancji. Wskazać jednak przy tym należy, że – co przyznaje sama skarżąca – treść decyzji organu odwoławczego uwzględnia żądanie odwołania, natomiast nawet, gdyby Wojewoda [...] w uzasadnieniu merytorycznie ustosunkował się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, to i tak nie miałoby to wpływu na wynik sprawy, gdyż – o czym była mowa już uprzednio – decyzja Prezydenta [...] została słusznie uchylona (choćby z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...]), zaś sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji z jednoczesnym zobowiązaniem tego organu do zajęcia stanowiska w sprawie zarzutów odwołania, gdyż mają one znaczenie dla treści rozstrzygnięcia organu I instancji. W istocie bowiem, brak rozpoznania zarzutów odwołania miałby wpływ na wynik sprawy wyłącznie wówczas, gdyby organ II instancji orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji lub tylko uchylił kontrolowane orzeczenie, bez wskazania Prezydentowi [...] na obowiązek ustosunkowania się w ponownie rozpoznawanej sprawie do zarzutów M. K., przywołanych w odwołaniu, a mających znaczenie dla rozstrzygnięcia pierwszo instancyjnego. W związku z tym, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ani zaskarżona decyzja, ani jej część integralna, jaką jest uzasadnienie nie narusza prawa materialnego, w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy, ani nie narusza przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jednocześnie nie stanowi naruszenia prawa dającego jakąkolwiek podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Dlatego też nie występują przesłanki konieczne dla uchylenia zaskarżonej decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. i dlatego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.