VII SA/Wa 467/10

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2010r. po rozpoznaniu wniosku L.H. i J.H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi L. H. i J. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych postanawia: odmówić L.H. i J.H. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W dniu 4 marca 2010r. wpłynęły formularze wniosków o przyznanie prawa pomocy L. H. oraz J. H. w których wnoszą o zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego i adwokata. Zaznaczyć należy, iż wprawdzie w obu formularzach jako wnioskodawcę wskazano L. H., jednakże jeden z nich został podpisany przez J. H.. Z tego też względu potraktowano, że wnioskodawcami o przyznanie prawa pomocy jest zarówno L. H. jak i J. H.. Z nadesłanych formularzy wynika, że wnioskodawcy są małżeństwem, prowadzącym wspólnie gospodarstwo domowe.Z tego też względu postanowiono złożone wnioski rozpatrzyć wspólnie. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Podkreślić należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Mając na względzie dane przedstawione w formularzach uznano, iż wnioskodawcy nie wykazali w nich, że kwalifikują się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z formularzy wniosków o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawcy prowadzą gospodarstwo domowe wspólnie z córką. Podali, że utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę, które za miesiąc listopad, grudzień, styczeń wynosiły 7.180 złotych netto. Wnioskodawcy wskazali, że posiadają dom mieszkalny o pow. 153,5 ² oraz mieszkanie o pow. 42 m ². Wnioskodawca podał także, że posiada oszczędności pieniężne w wysokości 31.000 złotych. Ponadto wnioskodawcy oświadczyli, że posiadają samochody marki: Renault Espace z 2001 r., Seat Toledo z 1997 r., Renault Espace z 1995 r. Mając na uwadze powyższe zwłaszcza stan posiadania i zgromadzone oszczędności w wysokości 31.000 złotych oraz osiągany dochód przez wnioskodawcę oceniono, że nie znajdują się oni w stanie ubóstwa. Podnieść przy tym należy, że jak wskazano wyżej instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko do osób pozostających w bardzo trudnej sytuacji materialnej (ubóstwie) – osób bezrobotnych czy osiągających znikome czy nieregularne niskie dochody. Dodatkowo wskazać należy, że wnioskodawcy nie wskazali we wniosku nadzwyczajnych okoliczności wpływających na powstanie szczególnych kosztów obciążających budżet domowy, a jednocześnie mogących być uznane za konieczne koszty utrzymania siebie i córki. Mając na względzie powyższe uznano, że wnioskodawcy są w stanie samodzielnie ponosić w całości koszty postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.