VII SA/Wa 468/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi W. U. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeni projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2005r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania W. U. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r. odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] października 1999r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1999r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę H. Z. wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z wykonaniem przyłącza gazu i wewnętrznej instalacji gazowej na zapleczu nieruchomości położonej przy ul. [...], obręb [...] na działce nr geod [...] oraz stwierdził wydanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1999r. z naruszeniem prawa i odmówił jej uchylenia z uwagi na fakt, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ II instancji ustalił, iż Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w [...] oraz W. U. nie brali udziału w postępowaniu mimo, iż dysponowali oni nieruchomościami położonymi w bezpośrednim sąsiedztwie działki o nr geod [...], co w opinii organu wypełnia przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Udzielenie pozwolenia na budowę jest decyzją administracyjną związaną. Oznacza to, iż w przypadku spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 32 oraz 35 ust 1 i 2 prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest do wydania pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i dołączył wymagane prawem uzgodnienia i opinie. Ustosunkowując się do zarzutu podniesionego przez skarżącego dotyczącego niezgodności spornej inwestycji z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] jak i niezgodności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z w/w planem, organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1997r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 1997r. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 września 1998r sygn. akt II SA/Po 1932/97 oddalił skargę na przedmiotową decyzję. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił ponadto, iż wobec wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001r. sygn. akt P. 11/2000 orzekającym o niezgodności § 12 ust 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane - brak jest przesłanek do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1999r. ze względu na brak uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji po stwierdzeniu, iż w sprawie niniejszej wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa winien orzec, iż decyzja z dnia [...] października 1999r. zastała wydana z naruszeniem prawa i z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej odmówić jej uchylenia. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. U. wnosząc o jej uchylenie. W skardze podniesiono, iż organ rozpoznający sprawę "pominął" art. 35 ust 1 pkt 1a Prawa budowlanego nakazujący przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy nie ustosunkował się ponadto do podniesionej przez skarżącego niezgodności decyzji Prezydenta Miasta [...] w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 1999r. i poprzedzającej ją decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z obowiązującym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] W opinii strony skarżącej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał podstaw do stwierdzenia, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej i odmówić na tej podstawie wznowienia postępowania z art. 146 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło w trybie wznowienia postępowania, które jest instytucją procesową stanowiącą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 kpa. Wystąpienie takiej wady nie powoduje automatycznie obowiązku uchylenia decyzji. Z mocy art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji jeżeli w wyniku postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ma to miejsce wówczas, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej w oparciu o przepisy prawa materialnego musiałby rozstrzygnąć sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Treść ponownego rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej. Organ w uzasadnieniu orzeczenia stwierdzającego wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2 kpa wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie. (zob. wyrok NSA z 12.04.2001r., I SA 1289/99, LEX nr 54527). W ocenie Sądu decyzja będąca przedmiotem oceny w tym postępowaniu zapadła zgodnie z art. 149 § 2 kpa, po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania wyjaśniającego co do istoty sprawy. Podkreślić należy, iż w niniejszym postępowaniu z ustaleń organów nadzoru budowlanego wynika, iż w sprawie bez własnej winy nie brała udziału strona tego postępowania co wypełniało przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa stanowiącą o wznowieniu postępowania. Na gruncie niniejszej sprawy, wada ta, słusznie oceniona jako podstawa wznowienia, nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznym orzeczeniu. Sąd podziela pogląd wyrażony przez organ odwoławczy, iż w wyniku przeprowadzonego ponownego rozpatrzenia sprawy spornej inwestycji, może zapaść wyłącznie takie samo rozstrzygniecie, jakie wyrażone zostało w ostatecznej decyzji, zatem art. 146 § 2 kpa miał zastosowanie. Przedmiotem kontroli organów orzekających w niniejszym postępowaniu była decyzja udzielająca pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z wykonaniem przyłącza gazu i wewnętrznej instalacji gazowej. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia dokonanego przez organ administracji był art. 33 ust 1 , art. 34 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W oparciu o przepisy niniejszej ustawy pozwolenie na budowę wydawane jest temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć min. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotowa decyzja winna być ostateczna. Rzeczą organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz czy jest zgodny z obowiązującym prawem budowlanym. Organy prawidłowo uznały, że zamierzenie inwestycyjne mieści się w warunkach określonych w decyzji z dnia [...] sierpnia 1997r., która jak słusznie wskazał organ odwoławczy, została poddana kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 3 września 1998r. oddalił skargę. Przedmiotowa decyzja jako ostateczna była dla organu orzekającego o pozwoleniu na budowę wiążąca. Niewadliwa jest również ocena zawarta w motywach zaskarżonej decyzji, iż planowana budowa pozostaje w zgodności z przepisami prawa budowlanego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala ustalić, że inwestor przedłożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypełniając tym samym kolejny wymóg określony w przepisach Prawa budowlanego. Podnieść również należy, iż organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że udzielone inwestorowi pozwolenie jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powołane rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę. Organy administracji ustaliły w sposób jednoznaczny, że sporna inwestycja nie narusza regulacji zawartych w wymienionym rozporządzeniu, a w szczególności spełnia ona wymagania dotyczące usytuowania budynków w stosunku do granic i budynków znajdujących się na działkach sąsiednich, a więc spełnia odpowiednie warunki użytkowe, higieniczno-sanitarne i bezpieczeństwa pożarowego. Z opisu technicznego projektu dotyczącego spornej inwestycji wynika, iż nie narusza ona interesu osób trzecich. Każda inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienie dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa. Podkreślić trzeba, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega przede wszystkim badanie, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki. Skoro, jak zasadnie wykazały organy administracji, inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 1998.09.02, IV SA 2311/96, LEX Nr 43803). Podzielić również należy opinię organu II instancji, iż bezzasadny jest zarzut dotyczący braku zgody właściciela działki sąsiedniej, wobec wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001r., w którym orzeczono o niezgodności § 12 ust 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane - w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. W świetle przytoczonych faktów postępowanie toczące się przed organami orzekającymi w mniejszym postępowaniu zostało przeprowadzone prawidłowo. Zaskarżone orzeczenia wydano w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 kpa. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.)