VII SA/Wa 47/18

Dnia 11 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. M. [...] w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2017 r. nr : [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Postępowanie sądowoadministracyjne oparte jest bezwzględnie na zasadzie skargowości. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. skarżąca cofnęła skargę wniesioną na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę, wskazując, że skarżąca zmieniła stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia [...] września 2018 r. inwestor: [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. również złożył wniosek o umorzenie postępowania sądowego. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I orzeczenia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy.